ครั้งแรก และ สุดท้าย
           วันสุดท้ายแล้วก่อนที่จะจากกัน ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้า ชวนเขาไปร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง และ เขาก็ตอบตกลงเสียด้วย แถมยังบอกอีกว่ามันเป็นร้านประจำของเขาเลย 

          ฉันกินข้าวแกงกะหรี่รอเขา ซักพักก็มาถึง ฉันสั่งลาเต้ร้อน และ เขาสั่ง จินเจอร์ลาเต้ พวกเราแลกเปลี่ยนเครื่องดื่มกัน มันทำให้รู้ว่าเขานั้นชอบรสชาติหวานเอามากๆ เขาถามว่าพวกเราลองชิมขนมนี่ได้มั้ย มันรูปร่างเหมือนโมจิเลย ฉันเพียงพยักหน้า และ ตามใจเขา รู้สึกเหมือนตัวเองแก่กว่าเขาเลยทั้งที่ทันควรจะตรงกันข้ามกันสิ

          ตอนที่นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยกับหัวข้อที่ไม่มีวี่แววว่าจะโยงกันได้เลย เราดูจะเป็นคู่ที่คุยกันได้ทุกเรื่องเลยก็ว่าได้ ตั้งแต่เมาครั้งแรกของเขา การที่เขาเป็นคนจิว รสชาติของเจ้าเครื่องดื่มที่เขาสั่งมันไม่เหมือนกาแฟเอาซะเลย หรือ เรื่องราวความรัก และ คนรักของเขาที่เป็นเพื่อนร่วมห้อง และ คู่แข่งกัน ไม่คิดว่าจะมาคบกันหลังจากจบไฮสคูล 

           มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้คุยกับเขานานขนาดนี้ ครั้งแรกที่ฉันได้คุยไปจ้องหน้าเขาไป รอยยิ้มของเขาที่ยิ้มให้ฉัน มันทำให้ฉันยกยิ้มตาม สายตาที่เขามองฉัน เหมือนกับว่าอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เขากลับเลือกที่จะเก็บมันเงียบ 

            ฉันที่เป็นคนเงียบที่สุดในห้อง และ แทบจะไม่มีบทสนทนากับเขาเลยเวลาที่มีเรียน กลับกลายเป็นคนชวนเขาออกมา หลังจากวันปาร์ตี้เลี้ยงส่งเขา เดาว่าเขาก็คงจะแอบแปลกใจไม่น้อย แต่ฉันสิที่ต้องแปลกใจมากกว่า เพราะเขาดันปฏิเสธคำชวนกับคนทั้งห้อง เพียงเพื่อจะมาดื่มกาแฟกิ๊งก๊งกับฉันยามบ่าย มันทำให้ฉันแอบหัวใจพองโต แอบรู้สึกได้เปรียบ แอบรู้สึกว่า...เราก็พิเศษ หรือเปล่านะ?

           มันคือวันแรก และ วันสุดท้ายที่เราได้คุยกันยืดยาวขนาดนี้ ฉันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่ได้จ้องมองนัยตาสีดำของเขา อยากให้เวลามันหยุดลงแค่นี้ อยากให้ตัวเองมีเวลามากกว่านี้ แอบคิดโทษตัวเอง ช่วงเวลาหนึ่งปีที่เขาอยู่นี่ทำไมไม่คิดจะทักเขา หรือ ชวนเขาไปไหนเลยล่ะ น่าจะทำให้มีความทรงจำดีๆเยอะกว่านี้ เขากำลังจะไปแล้ว และ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ 

            เวลาของวันนี้หมดลงแล้ว ฉันเพียงยืนส่งเขาขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรด และ บอกเพียงขับดีๆ เหมือนเช่นเคย ที่ลานจอดรถของโรงเรียน ฉันรู้ว่าเขาน่ะซุ่มซ่ามแค่ไหน จากวันนั้นที่บังเอิญเห็นรอยแผลถลอกที่หัวเขา หรือ จะวันก่อนที่บังเอิญเห็นเขาขับรถผ่าน และ มันเร็วมาก เขาเพียงหัวเราะเล็กน้อยให้กับคำบอกลาของฉัน ทั้งยังบอกว่า “คำแรก และ คำสุดท้ายสินะ”

           สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะไม่ไปส่งเขาที่สนามบิน เพื่อนๆร่วมห้องต่างพากันไปส่งอาจารย์สุดที่รักของพวกเขา จะมีเพียงฉัน ผู้ที่ไม่เข้ากับใคร และ อยู่ในโลกส่วนตัวของฉันตั้งแต่ต้น 
SHARE
Writer
Scheiner
Breather in this world
1996 - green My logs My stories My random ideas

Comments