[os] รุ่นน้องที่รัก #ซาจื่อ #satzu
พี่ชอบเธอนะ
     “พี่ชอบเธอนะ” ประโยคสั้นๆที่ใครก็พูดได้..แต่ไม่ใช่กับเธอคนนี้ มินาโตะซากิ ซานะ เด็กสาวมัธยมปลายปีสุดท้ายที่แอบชอบรุ่นน้องคนนึงมาตลอด รุ่นน้องคนนั้นเธอค่อยข้างสนิทแต่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมาก...เธอไม่มีความกล้าพอที่จะบอกเขา...และวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเธอในรัวโรงเรียน..

มินะ : ซานะจัง นี่ ซานะจัง
ซานะ : อะไรหรอมินะจัง
มินะ : ซานะจังไม่คิดจะไปหาจื่อวีหรอ
ซานะ : .....
มินะ : วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วนะ

    แน่นอนคนที่เธอแอบชอบก็คือ.. โจว จื่อวี นักเรียนแลกเปลี่ยนจากไต้หวันที่มาศึกษาอยู่ญี่ปุ่น...เขาเป็นคนรูปร่างสูงมีเสน่ห์เป็นที่หมายปองของคนเกือบทั้งโรงเรียน.. 

ซานะ : ฉันจะไปหาเขาทำไม.. 
มินะ : ซานะจังไม่คิดจะบอกความรู้สึกตัวเองหรอ
ซานะ : เขาไม่ชอบคนแบบฉันหรอกนะ มินะจัง
มินะ : เอ๊ะะะ ทำไมถึงคิดแบบนั้นละ 
ซานะ : ก็..เขาทั้งดูดี มีเสน่ห์ นิสัยก็ดีต่างจากฉันที่เป็นคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษเลย
มินะ : โห แอบชอบมาตั้งปีนึงแล้ว...อะไรเนี่ย
ซานะ : ให้ฉันแอบชอบแบบนี้ต่อไปดีกว่านะ

     เธอไม่กล้าที่จะเข้าไปบอกเขาตรงๆอยู่แล้ว...ลำพังแค่จะคุยกันวันนีงยังแทบจะเป็นไปไม่ได้้เลย... 

มินะ : ... เดี๋ยวมานะ 
ซานะ : จะไปไหนอะ
มินะ : ห้องน้ำ! 

    แล้วเพื่อนสนิทของซานะก็เดินแยกตัวแล้วหายไป

??? : รุ่นพี่มานั่งทำอะไรคนนี้คนเดียวคะ 
ซานะ : (เสียงนี้มัน....) 

      พอได้ยินเสียงที่เริ่มคุ้นหู...ตัวซานะก็รีบหันควักไปมองทันทีก็พบกับร่างสูงของใครบางคนที่เธอพึ่งจะพูดถึงเขาไปเมื่อกี้...

ซานะ : จื่อวี....คุง 

    ตามความจริงแล้ว...ในญี่ปุ่น การลงทายด้วยคุงมักจพใช้กับผู้ชาย..แต่ซานะกลับใช้คำนี้กับจื่อวีเพราะมันดูจะเข้ากันดีสำหรับเธอ...

จื่อวี : ฉันเองค่ะ 🙂
ซานะ : (ไม่ไหว..ไม่กล้าสบตาเขาเลย) 

     เธอพยายามหลบสายตาที่เขามองมา..สายตาที่อ่อนโยนนั่นมันทำให้เธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะและบวกกับน้ำเสียงอ่อนนุ่มของเขามันยิ่งทำให้เธอทำตัวไม่ถูก...

จื่อวี : ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ยินดีด้วยที่เรียนจบนะคะ ☺️ 
ซานะ : อะ..อื้ม ขอบใจนะ //-///-//
จื่อวี : ฉันมีของขวัญมาให้ด้วย.. 

   พูดจบเขาก็หยิบกล่องของขวัญที่ไม่ใหญ่มากกับดอกกุหลาบสีขาวให้เธอ...นั้นยิ่งทำให้ซานะเขินหนักขึ้นไปอีก..เพราะเธอชอบกุหลาบสีขาวมาก

จื่อวี : รุ่นพี่..หน้าแดงแล้วนะ เป็นอะไรรึป่าวคะ

   เขาเอามือมาทาบที่หน้าผากเธอบวกกับใบหน้าของเขาก็เข้ามาใกล้ด้วย...กลิ่นวนิลาอ่อนๆลอยออกมาจากตัวเขาทำให้ซานะตกอยู่ในภวังค์

จื่อวี : รุ่นพี่?? 
ซานะ : !!!! 

   เธอได้สติกลับมา...แล้วเด้งตัวออกห่างเขาทันทีเธอพยายามซ่อนใบหน้าที่แดงเหมือนมะเขือเทศไว้เพราะกลัวเขาเห็น...

จื่อวี : ขอโทษค่ะ 
ซานะ : อะ อื้ม ไม่เป็นไร...
จื่อวี : น่าเสียดายนะคะ เราได้อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่ปีเองรุ่นพี่ก็เรียนจบแล้ว
ซานะ : .....

   สำหรับเธอมันไม่ใช่แค่เสียดาย..แต่มันเสียใจด้วยเพราะเธออาจจะไม่ได้เห็นหน้าของเขาอีกเพราะเขาอยู่ที่นี่อีกแค่ปีเดียวเท่านั้นเขาก็จะกลับไต้หวันบ้านเกิดของเขา

จื่อวี : ฉันอยากสนิทกับรุ่นพี่ให้มากกว่านี้จัง
ซานะ : .....

   เธอไม่ได้ตอบอะไรเขา

จื่อวี : รุ่นพี่คะ
ซานะ : ....
จื่อวี : รุ่นพี่....
ซานะ : ....
จื่อวี : รุ่นพี่!!! 
ซานะ : หะ!!! 
จื่อวี : เป็นอะไรรึป่าวคะ นั่งเหม่อเชียว 
ซานะ : ปะ ป่าว ไม่มีอะไร 

   ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ในสมองเธอกลับไม่ใช่...เธอกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้กลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีก ไม่ได้ยินเสียงเขาอีก เธอไม่อยากให้มันหายไปจากเธอเลย แต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะบอกความรู้สึกของเธอให้เขาฟัง

ซานะ : จื่อวี..คุง 
จื่อวี : คะ??
ซานะ : พี่ขอถามอะไรเล่นๆได้ไหม
จื่อวีิ : ค่ะ 
ซานะ : สมมุติว่า...เธอมีคนที่ชอบแต่ไม่กล้าที่จะสารภาพรักเลยได้แต่เก็บมันไว้ในใจตลอด..จนถึงวันนึง...วันที่อาจจะไม่ได่เจอกันอีก...เธอจะบอกความรู้สึกของตัวเองให้เขาฟังไหม
จื่อวี : บอกค่ะ ....
ซานะ : .....
จื่อวี : สำหรับฉัน...ถ้ามันจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอเขา...ฉันกก็คงจะบอกความรู้สึกทั้งหมดให้เขาฟัง
ซานะ : แต่อาจจะไม่ได้เจอกันอีกนะ
จื่อวี : นั้นมันก็ยังดีกว่าไม่ได้บอกเขานิคะ
ซานะ : .......
จื่อวี : ถ้าเราไม่บอกความรู้สึกตอนนี้...สักวัน...เราก็คงจะมานั่งเสียใจที่ไม่ได้บอกมันออกไป

    พอเธอได้ฟังแบบนั้นในหัวก็ฉุนคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเธอเองก็คงจะเป็นแบบนั้นแน่ๆ ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขามันมากมายจริงๆ แต่ไม่ได้บอกออกไปเธอก็คงจะนั่งร้องไห้คนเดียวเสียใจคนเดียว

จื่อวี : รุ่นพี่ถามแบบนี้แอบชอบใครอยู่สินะคะ
ซานะ : (เธอไง) 
จื่อวี : คนๆนั้นคงโชคดีมากเลยนะะ~ ที่ได้รุ่นพี่ทีี่แสนดีคนนี้แอบชอบ... ถ้าปฎิเสธละก็ฉันจะต่อยให้หน้าคว่ำ 
ซานะ : (จะต่อยหน้าตัวเองรึไง)
มินะ : มาแล้วๆ อ่าว จื่อวี 

     เพื่อนสนิมที่หายไปนานของซานะกลับมาก็เห็นทั้งคู่กำลังนั่งคุยกันอยู่สายตาเหลือบไปเห็นกล่องของขวัญแล้วก็ดอกกุหลาบสีขาว นั้นจึงทำให้เธอคิดว่าซานะคงบอกชอบไปแล้วแน่ๆด้วยความไม่รู้มินะจึงนึกแซ็วเพื่อนสนิทตัวเอง

มินะ : ในที่สุดสินะ~ แหม แอบชอบกันมาตั้งนาน วันนี้ได้บอกสักที 
จื่อวี : .....
ซานะ : มินะจัง!!! 
มินะ : เอ๊ะ!!? 

    ตัวซานะเองเริ่มหน้าแดงขึ้นต่างกับจื่อวีที่ทำหน้าตานิ่งๆ 

มินะ : ยะ ยังไม่ได้บอกหรอ... 
จื่อวี : รุ่นพี่คะ 
ซานะ : !!!! 

     ด้วยความอายและไม่กล้าสู้หน้าเขาซานะจึงวิ่งหนีออกจากตรงไหนหวังจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ซานะ : (เขารู้แล้ว เขารู้แล้ว ทำไงดี ทำไงดี)

    เธอวิ่งไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมายปลายทางผ่านสถานที่ต่างๆในโรงเรียนที่เคยอยู่ด้วยกันกับเขา ภาพในความทรงจำที่เคนมีร่วมกันค่อยๆไหลเข้ามาในหัว 

จื่อวี : รุ่นพี่!!! รอก่อน!!!

    จื่อวีเองพอเห็นซานะกำลังวิ่งหนีตนก็เลยรีบวิ่งตามมาเพราะอยากได้คำตอบจากปากรุ่นพี่ที่แสนน่ารักของเธอว่า...เธอชอบเขาจริงๆใช่ไหมแต่ซานะทำเป็นไม่ได้ยินและวิ่งต่อไป

ซานะ : (อย่าหนีนะ ห้ามหนีนะซานะ)

    ความคิดในหัวเริ่มตีกัน

ซานะ : (ถ้าหนีตอนนี้ เราก็จะไม่ได้เจอเขาอีก ต้องมานั่งร้องไห้คนเดียวอีก แบบนั้นน่ะไม่เอาหรอก!)

   เธอเบรคตัวเองแล้วกลับหลังทันทีเป้าหมายกำลังจะถึงตัวเธอแล้ว

ซานะ : ไหนๆก็รู้แล้ว งั้นก็เอาให้มันชัดๆไปเลย!!! 

    เธอหันกลับมากระโจนใส่เขา 

จื่อวี : รุ่นพี่! 

ตึบ!! 

    ซานะที่กระโจนใส่จื่อวีก็ล้มไปนอนกับพื่นทั้งคู่แต่ซานะอยู่บนตัวของจื่อวี น้ำตาค่อยๆเอ่อล้นออกมา
 
ซานะ : พี่ชอบเธอ 
จื่อวี : ......
ซานะ : ชอบ ชอบมากๆ ชอบมาตลอด พี่ไม่กล้าพอที่จะพูดมัน... ไม่กล้า... 

   เธอพูดไปน้ำตาก็ค่อยๆไหลตกใส่จื่อวี

ซานะ : พอรู้ว่าตัวเองจะต้องห่างจากเธอแล้ว..มันเหงา เหงามากๆ จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มเธออีก มันทำให้พี่เจ็บปวดจริง ..... 
ซานะ : จื่อวี พี่ชอบเธอนะ 
  
     พูดจบซานะก็กอดร่างของเขาแน่นพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายคนแถวนั้น

จื่อวี : หรอ... เป็นแบบนี้เองสินะคะ 

   จื่อวีกอดตอบกลับซานะพร้อมกับพยุงร่างให้นั่งแล้วจ้องที่หน้าซานะด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนเขายังไม่ได้พูดอะไรแต่ดึงตัวเธอเข้ามากอดอีกครั้ง

จื่อวี : งั้น....ฉันคงปล่อยให้รุ่นพี่หายไปไหนไม่ได้แล้วละคะ
จื่อวี : เพราะฉัน........












ก็ชอบรุ่นพี่เหมือนกัน
จบ! ☺️☺️☺️ one shot สั้นๆเป็นยังไงบ้างจะพยายามแต่งแบบนี้มาเรื่อยๆนะ ใครจะที่ตามในจอยลดาก็เข้ามาอ่านกันได้ ขอบคุณทุกคนทีเข้ามาอ่านกันนะ ไว้เจอกันใหม่จ้า
    
  
SHARE
Written in this book
Satzu
Writer
Mean_Dog
Writer nc
NC เล็กๆ 🌚🌚🌚🌚

Comments