ป้าแก่
คนก็เหมือนยางรถละมั้ง
ใช้ๆไปมันก็เสื่อมสภาพ


วันนี้เอารถน้ามาใช้
มันชื่อว่า ป้าแก่ (เราตั้งให้เองแหละ)
เราเห็นมันตั้งแต่(ยัง)จำความ(ไม่)ได้
ที่จริงนอกจากป้าแก่แล้ว
ก็จะมีป้าเต่าน้อยอีกคัน
แต่ป้าเต่าน้อยหมดสภาพไปแล้ว
เราแว้นได้ก็เพราะป้าสองคันนี่แหละ

กลับมาที่ป้าแก่
หลังจากที่เราเหวี่ยงขาทิ้งตัวบนหลังป้า
แล้วถีบขาสะกิดให้ป้าตื่น
เราถีบไปหลายครั้งกว่าที่ป้าจะตื่น
ขี้เซามาก ทั้งเสียงก็อู้อี้เต็มทน
จึงอดแซวไม่ได้ว่า
"เสียงแก่มากเลยนะป้า จะไหวหรอ"
ครั้นเราขับป้าแก่มาได้แค่สองโค้ง
ป้าแก่ก็บอกเราว่าไม่ไหว
ด้วยการส่ายล้อไปมา
นั่นไง! ป้าแก่อาการกำเริบ
ต้องเข้าอู่

น้าบอกว่าวันก่อนเพิ่งเติมออกซิเจนไป
วันนี้ต่อให้เติมแค่ไหนป้าแก่ก็ไม่รับ
เพราะจุกลมขาด จำต้องเปลี่ยนยาง

คนเราก็คงเหมือนกัน
กาลเวลาผ่านไปไม่หวนกลับ
สภาพภายนอกอาจไม่ได้แย่มาก
ไม่อาจบอกว่าไปต่อไม่ไหว
แต่สภาพภายใน(อวัยวะ/จิตใจ)
ก็ถึงคราต้องปรับเปลี่ยนเปลี่ยนบ้าง
เพื่อสามารถอยู่สร้างประโยชน์ต่อไป

หากคนเราเหมือนป้าแก่(รถ)
เพียงแค่เปลี่ยนอะไหล่ก็กลับมาได้
ก็คงดี

คุณชม
1382562
SHARE
Writer
K_Chom
นักชอบเขียน
นักชอบเขียน ที่เสพติดการหลงทาง

Comments