ข้าวสวยสองถ้วยเเละไก่ซอสเผ็ดหนึ่งจาน
เเละวันหนึ่ง วันหนึ่ง
ของห้วงเวลาหนึ่ง
ในเวลาที่เหมาะสม
เขาเเละเธอจะเจอกันอีกคราหนึ่ง


จำได้มั้ย
ที่มีคนเคยบอกไงล่ะ 
เขาบอกว่าเเกกับฉันจะเจอกันอีกเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

บ่ายนี้ไม่มีเสียงฟ้าคำราม 
มีเพียงกลุ่มก้อนเมฆที่จับตัวกันเป็นก้อนสีเทาเข้มขนาดมหึมา 
ฉันวิ่งขึ้นไปชั้นสอง ตรงไปยังระเบียงหลังบ้าน เเล้วคว้าราวเหล็กขนาดจิ๋วมาไว้ในบ้าน
ฝนยังไม่ตก เเต่คาดว่าอีกไม่เกินชั่วโมง คุณสายฝนคงจะเทลงมาเเน่ๆ 
เเล้วมันก็เป็นไปตามคาด เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังเปาะเเปะๆ 
ฟังจากเสียงเเล้วคงจะเม็ดใหญ่เลยเชียวล่ะ ฉันคิด 
ฝนทำให้ได้กลิ่น กลิ่นของพื้นถนนที่พัดเข้ามาเเตะจมูก

เมื่อช่วงสายที่ผ่านมาสำนักงานสถิติจังหวัดเขาเพิ่งมาสำรวจการใช้น้ำของเเต่ละบ้าน 
ก็ช่วงนี้เเล้งจัด น้ำในอ่างปลาหลังบ้านก็ลดลงเหลือเพียงครึ่ง 
ว่านหางจระเข้ของเเม่ก็เริ่มเปลี่ยนสี มันเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเเกมเขียว 
เเม่เคยบอกว่าว่านหางจระเข้มันชอบน้ำ กินน้ำเยอะ 
ในบรรดาต้นไม้หลังบ้าน ก็มีนางว่านหางจระเข้นี่เเหละที่กินน้ำเยอะกว่าเพื่อนกระถางข้างๆ 
น้ำกินน้ำใช้ ก็มีน้อย จะล้างจานชามทีนึงก็ปาเข้าไปหลายนาที 
เพราะน้ำที่ไหลจากก็อก ไม่ได้ไหลเเรงเหมือนเมื่อก่อน 

เมื่อล่วงเข้ายามบ่าย ความง่วงก็มาเยือนฉันอัตโนมัติ 
เเต่ก็คงไม่เเปลก ก็ถ้าใครตื่นตั้งเเต่ตีสี่ตีห้า มาถึงบ่ายนี้ก็คงมีง่วงกันบ้าง ธรรมดา จริงไหม 
เเละสิ่งเดียวที่คอยช่วยดึงหนังตาให้เบิกกว้างอีกครั้งก็คงจะหนีไม่พ้นคาเฟอีน 
อืม, กาเเฟนั่นเเหละ กาเเฟดำเพียวๆ สักช้อนชา น้ำร้อน เเค่นั้น สองอย่างก็เพียงพอ  

บ่ายนี้เเมวลายสลิดตัวดีของฉันเอาเเต่นอนตั้งวัน ตั้งเเต่เช้ายันบ่าย 
จะลุกบ้างก็ตอนที่หิวข้าว
ช่วงนี้ในตลาดไม่มีปลาทูสดๆ มาวางขายสองสามวันเเล้ว เเละทุกร้านก็เหมือนกันหมด 
คิดว่าเขาคงรับปลาทูมาจากเเหล่งใหญ่เเหล่งเดียวกันเเหงๆ 
พอร้านนี้ไม่มี ร้านนั้นก็ไม่มีเหมือนกัน
อาหารชั้นยอดของเเมวลายสลิดตัวเเสบจึงเป็นอาหารเม็ดสำเร็จรูป 
ฉันรู้ว่าเเกคงเบื่อ มันคงเป็นความรู้สึกคล้ายๆ กับมนุษย์ที่ต้องกินมาม่า หรือปลากระป๋อง
ติดกันหลายๆ มื้อล่ะมั้ง 
ป๊าบอกว่าเมื่อสองสามวันก่อนมันไม่กลับบ้าน ไม่รู้ว่าไปเที่ยวที่ไหน น่าจะไปติดเเมวตัวเมียที่ซอยข้างๆ 

ก็ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฉันอยู่ต่างจังหวัด 
เเมวตัวเเสบเลยได้ทีหนีเที่ยวซะเลย
เเหม กว่าจะกลับมาบ้านได้ ก็ปาไปสองสามวัน อ้วนนะอ้วน 
ติดเเมวตัวเมียจนกระทั่งไม่ยอมกลับบ้านมากินข้าวกันปลา

นี่ฉันกำลังพูดถึงเเกอยู่นะ เเต่เเกมัวเเต่นอน เเกเลยไม่รู้ว่าฉันพูดอะไรถึงเเกบ้าง
ปกติมันไม่ค่อยจะมานอนหงายเหงือกใกล้ๆ ฉันหรอก 
ที่นอนของมันคือบนลังสูงๆ ชั้นสองนู่น
เเต่วันนี้ไหงมาเเปลก มานอนอยู่เคาน์เตอร์หน้าร้านได้ เเปลกจริงๆ

เมื่อวันสองวันที่ผ่านมา ฉันได้เจอเเกอีกครั้ง

"อยู่ไหนเเล้ว"
"ใกล้ถึงเเล้ว ฝนตกหนักอ่ะ ที่นั่นตกมั้ย"

"ที่นี่ก็ตกหนักเหมือนกัน รออยู่ร้านเดิมนะ"
"อืม ร้าน ร้าน อ่อ นึกออกเเล้ว งั้นเเกรออยู่ที่นั่นก่อน ไม่เกินยี่สิบนาทีคงถึงเเล้ว"

"อื้มๆ ขับรถดีๆ นะ ไม่ต้องรีบมาก"
"คร้าบ"

นี่เป็นการพบกันอีกครั้ง หลังจากหลายเดือน หลายวัน หลายอาทิตย์
ฉันรอเขาอยู่ที่ร้านกาเเฟ ร้านที่เมื่อหลายเดือนก่อนเราเคยมาด้วยกัน

ตรงหน้าของฉันมีอเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาล เเละเฟรนฟรายด์ชิ้นโตๆ หนึ่งจาน 
จริงๆ ฉันหิวข้าว หิวมากเลยล่ะ 
เเต่คิดว่ารอกินมื้อกลางวันพร้อมกับเเกดีกว่า 
อเมริกาโน่เย็นเเละเฟรนฟรายด์ตรงหน้าจึงเป็นอาหารรองท้อง

ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยด้วยซ้ำ 
เสียงดนตรีในร้านถูกกลบลงด้วยเสียงฝนครึ่งหนึ่ง 
ผู้คนหลากเพศ หลายวัย ยังคงคุยกันเสียงดังบ้างเบาบ้างสลับกับเสียงฝน
ร้านกาเเฟร้านนี้เป็นร้านขนาดเล็ก ตัวร้านทำด้วยกระจกใสทั้งสี่ด้าน
มีบาริสต้าสองคน คนครัวหนึ่งคน 
เป็นร้านที่ฉันมักจะมานั่งอ่านหนังสือ เมื่อตอนสมัยเรียนมหาลัย 

มองออกไปนอกร้าน เห็นผู้ชายร่างใหญ่ สวมเสื้อเเจ็คเก็ตสีเขียวหัวเป็ด
กางเกงสีกากี เขาเดินตรงมาทางนี้ เขาเดินตรงมายังประตูร้าน 
คนที่ฉันกำลังพูดถึง ไม่ใช่ใครที่ไหน 
เขาคือคนที่ฉันได้เจอเมื่อหลายเดือนก่อน
วันนี้ฉันเจอเขาอีกครั้งเเล้ว
"เอาน่า อย่างน้อยระยะทางที่ห่างไกล
ทำให้รู้สึกถึงคุณค่าเวลาที่ได้เจอกัน"
เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ฉันจำไม่ได้หรอก 
ว่าเราเจอกันกี่ครั้ง จากกันกี่ครั้ง
เเละอย่างไหนจะมากกว่ากัน

มื้อกลางวันมื้อเเรกของฉันเเละมื้อเเรกของเรา
ไก่ทอดซอสเผ็ด ข้าวสองถ้วย ใช่, ถ้วย อ่านถูกเเล้ว
ข้าวสวยสัญชาติเกาหลีสองถ้วย เเต่ของเเกมีไข่ดาวโปะบนอีกที

ข้าวสวยร้อนๆ กับไก่ซอสเผ็ด 
รอยยิ้มบนโต๊ะ
เสียงซ้อมกระทบกับจาน 
เเละบทสนทนาในอากาศ

เจอเเกกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
เเกยังคงเป็นคนเงียบๆ พูดน้อย เหมือนเดิม
ในอากาศมีเเต่เสียงของฉัน ส่วนเเกก็นั่งกินบ้าง
มองดูบรรยากาศภายในร้านบ้าง 
คิดว่าเเกคงกำลังเก็บรายละเอียดอยู่เเหงๆ

ร้านนี้เป็นร้านอาหารสไตล์เกาหลี เจ้าของร้านเป็นคนไทยนี่เเหละ 
เเต่เขาคลั่งไคล้ความเป็นเกาหลี เราเลือกมากินร้านนี้เพราะเเกบอกว่าเเกอย่างมากินไก่ซอสเผ็ด
ฉันเคยมาร้านนี้เเล้วครั้งนึง เเละคิดว่าเเกคงชอบไก่ซอสเผ็ดเหมือนฉัน
อีกอย่างนึง ร้านนี้เป็นร้านเล็กๆ ที่เพดานสูงมาก 
เเละผู้คนก็ไม่เเน่น ไม่จอเเจ อาจเพราะไม่ได้อยู่ในห้างสรรพสินค้าด้วยล่ะมั้ง

ข้างนอกมีฝนตกลงมาอีกเเล้ว
เเต่ก็เเค่ปรอยๆ ไม่ได้ตกหนักเหมือนเช้าที่ผ่านมา
มีคนเข้าๆ ออกๆ ร้านอยู่เป็นระยะ
บทสนทนาของเเกเเละฉันยังคงเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของกันเเละกัน
จริงๆ เราก็สนทนากันผ่านตัวอักษรอยู่บ้าง
เเต่คิดว่ามันคงไม่ดีเท่ากับการสนทนาเเบบที่มีเเกอยู่ห่างฉันเเค่ตรงข้าม
เเกว่าไหม 

เเละการรอคอยมันมีความหมายเสมอ
เมื่อ การได้พบกัน มาถึง
ฉันคิดอย่างนั้น

ยินดีที่ได้พบ เเก อีกครั้ง
:)




 
SHARE

Comments