yesterday, i was yellow that you fav

วันนี้ฉันนั่งคุยกับเพื่อนเกี่ยวกับชื่อหนังต่างๆในอดีตที่เคยดู พูดถึงการ์ตูนเรื่องโปรดในวัยเด็ก เหมือนเป็นเครื่องกักเก็บความทรงจำที่จะหยิบมาเปิดอีกกี่ครั้งก็ยังคงความรู้สึกนั้นไว้เหมือนเดิม แต่น่าเสียดายที่หนังหรือการ์ตูนบางเรื่องฉันกลับจำได้แค่เนื้อเรื่อง แต่จำชื่อแทบไม่ได้

พอมานั่งคิดแล้วก็จริงๆนั่นแหละ
ไม่มีอะไรอยู่กับเราตลอด เรื่องที่ทำเราเจ็บปางตายในวันนี้จะกลายเป็นเรื่องเล่าแสนธรรมดาในวันข้างหน้า และเรื่องราวที่เจอในวันนี้จะถูกหลงลืม


นึกแล้วก็ใจหาย


...




ความสัมพันธ์กับบางคนเลอะเลือนจนแทบจะจำความรู้สึกในตอนนั้นไม่ได้


ต่อไปนี้อาจมีคนเข้ามาเพื่อที่จะออกไปอีกนับไม่ถ้วน เขาจะมาทำให้รัก เขาจะมาทำให้เราต้องเสียน้ำตา เราต้องเจอกับเรื่องเล็กใหญ่ที่อาจเจ็บปางตาย และสุดท้ายมันจะผ่านไป

มันคงจริงเหมือนกับประโยคนึง
ที่ฉันเคยอ่านเจอที่ว่า

“แท้จริงแล้วครั้งแรกที่ฉันคิดถึงความตายนั้น ฉันได้ตายไปแล้ว ชีวิตคนก็เหมือนเสื้อผ้า ถูกลอกคราบออกไปง่ายๆเช่นนี้เอง”

ฉันในคนนี้จะไม่เหมือนกับฉันคนเมื่อวาน ทุกๆครั้งที่ท้อแท้ หมดหวัง หรืออยากจะหายไปนั่นเหมือนกับการที่เรากำลังจะละทิ้งตัวเองในตอนนั้นไปแล้ว ฉันอาจจะตื่นมาเจอฉันคนเดิมในกระจกแต่มันจะไม่ใช่ทั้งหมด

ค่ำคืนย่ำแย่ฉันอาจจะกำลังแหลกสลายจนไม่เป็นชิ้นเป็นอันและเช้าวันต่อมาฉันก็คงต้องทิ้งความเป็นฉันเมื่อวานให้มันหายไป

สุดท้ายแล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะจบลง มันจะเป็นแบบนี้ ทุกคนที่เข้ามาไม่ได้อยู่กับเราตลอด เราไม่รู้ว่าจะได้ใช้ช่วงเวลากับใครสักคนได้นานแค่ไหน เพื่อนรักของเราในวันนี้อาจเป็นคนที่ไม่ทักกันอีกเลยในวันข้างหน้า คนที่บอกรักเราในวันนี้ พรุ่งนี้เขาอาจจะเมินเฉย
อย่างนั้นแล้วอย่าเสียเวลาไปกับการโกรธใคร ให้อภัยและถนอมน้ำใจ ตัวเราในอนาคตอาจจะเป็นเศษเสี้ยวดีๆในความทรงจำใครสักคนหรืออาจจะเป็นร่องรอยความทรงจำของบางคนที่ไม่อยากจะนึกถึง ทุกอย่างผ่านมาและผ่านไปเสมอ อย่าจมอยู่กับอะไรนานเลย








SHARE
Writer
aroundfebb
good morning
the girl with february in her eyes

Comments

AkaruiMirai
3 days ago
เขียนดีมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่เขียนบทความดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ
Reply
Aimminer
9 hours ago
ชอบทุกคำที่คุณเขียน
Reply