สุขที่ไร้เดียงสา

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เราไม่ได้ลิ้มรสความสุขที่แสนจะบริสุทธิ์ สุขบริสุทธิ์ที่ผมว่า หมายถึงสุขในช่วงวัยเยาว์น่ะ 

เพราะเราเป็นเด็กมันจึงเป็นสุขที่บริสุทธิ์และแสนจะไร้เดียงสา มันเป็นสุขที่ไม่เจือปนกับการหลอกตัวเองว่าเราต้องมีความสุข เรามีความสุขกับเรื่องเล็กๆได้ในทุกๆวัน เรามีสุขเวลาเราได้ของเล่น เรามีสุขเวลาทีวีฉายการ์ตูนเรื่องโปรด เรามีสุขเวลาเราได้กินน้ำอัดลมหรือไอศกรีม เรามีสุขที่ได้ปั่นจักรยานหรือวิ่งเล่น เราใช้ชีวิตในทุกวันแค่ขอให้ได้เล่นและได้ทำในสิ่งที่ต้องการ อาจจะโดนดุหรือว่าจากผู้ใหญ่ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะทำให้เราหยุดหาเรื่องสนุกๆในทุกๆวัน


แต่แล้วเมื่อเราเติบโตขึ้น ความต้องการของความสุขก็เพิ่มขึ้นตามอายุของเรา 
เราจะมีความสุขถ้าเรามีเงินทอง เราจะมีความสุขถ้าเราได้เป็นที่ยอมรับ เราจะมีความสุขถ้ามีใครสักคนรักเรา เราจะมีความสุขถ้าเราทำตามฝันได้สำเร็จ

ความสุขในวัยเด็กกับวัยผู้ใหญ่มันต่างกันมากเลยใช่ไหม 

ที่เขียนบทความนี้ขึ้นมาเป็นเพราะผมแค่คิดถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ในตอนที่เป็นเด็กน่ะ มันทั้งสนุก ตลกและมีชีวิตชีวามากมาย เรายังไม่มีฝัน เราไม่รู้จักความรัก เราไม่สนใจว่าใครจะยอมรับหรือไม่ยอมรับเรา เราแค่สนุกกับสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกๆวัน ผมแค่คิดถึงมันน่ะ

ถึงยังงั้นผมก็ไม่ได้จะหมายความว่าชีวิตวัยผู้ใหญ่มันแย่หรอกนะ แค่รู้สึกว่ามันหาความสุขได้ยากกว่าตอนเป็นเด็กนิดหน่อย แต่ถึงยังไงเราก็ไม่สามารถจะหยุดเวลาแล้วให้เราเป็นเด็กตลอดกาลได้ใช่ไหมล่ะ เพราะฉะนั้นผมจะหาความสุขเล็กๆในแต่ละวันให้ได้ ทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ดีที่สุด ระหว่างทางก็กลับไปหยิบยืมความสุขจากวันวานในตอนเด็กมาใช้บ้าง และปล่อยให้ชีวิตดำเนินไปในแบบของมัน
SHARE

Comments