มิตรภาพรอบข้าง
ผ่านมาเกือบครบอาทิตย์แล้วตั้งแต่เลิกกัน อาการของฉันดีขึ้นมากเลยล่ะ ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือซึมเศร้าแล้วล่ะ ... :))

ในช่วงที่ฉันเศร้าคิดมาก ฉันได้เห็นเพื่อนหลายคนในหลายมุม บางคนที่เคยเห็นแค่การกวนประสาทฉันไปวันๆกลับเอามือมาโอบไหล่ตอนที่ฉันไม่ไหว บางคนพยายามพาฉันไปข้างนอก เจอผู้คนเพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านคนเดียว บางคนที่ทำหน้าเครียดหลังจากที่รู้ว่าฉันไม่กินอะไรมาหลายวัน บางคนที่พยายามร้องเพลง เล่นมุกตลกๆให้ฉันยิ้ม ... ขอบคุณมากนะทุกคน และขอบคุณเจ๊(เพื่อนรุ่นพี่ของฉัััััน)ที่บอกอะไรหลายอย่างที่เป็นบทเรียนของตัวเองที่เคยผ่านมันมาตอนเลิกกับแฟนที่คบมา7ปี และบทเรียนจากเจ๊ที่ดันตรงกับเพื่อนบอกเหมือนกัน.... " ถ้าวันนี้เราทำได้ดีกว่าเมื่อวานก็จงขอบคุณตัวเอง "

    การที่คุณเข้ามาในชีวิตมันสอนอะไรหลายอย่างให้ฉันเลยนะ เช่น การละเลยคุณ หรือการไม่แสดงออกจนเสียดายช่วงเวลาตอนอยู่ด้วยกัน คุณสอนให้ฉันใส่ใจครอบครัวมากขึ้นเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมาฉันจะได้ไม่เสียดายอีก จะขอพูดถึงเรื่องที่บ้านในสตอรี่ใหม่ละกัน ขอแยกอันนี้เป็นเรื่องความรักก็พอ :/
 

SHARE
Writer
whoeyeam
myself
เป็นคนเทาๆค่ะ แต่มักจะแสดงออกว่าสีขาวทั้งๆที่ลึกๆเป็นสีดำค่ะ

Comments