22:17
กลัวว่าวันหนึ่งความใจดีจะหมดลงไปโดยไม่รู้ตัว ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นก็ลดน้อยลงไปตามกาลเวลา พูดให้ถูกก็ไม่ใช่เพราะเวลาหรอก หากแต่เป็นไปตามประสบการณ์ที่ได้พบเจอในแต่ละวันมากกว่า ก็ถ้าต้องเจอกับความใจร้ายโจมตีซ้ำๆเข้า เกราะที่สร้างก็คงจะต้องหนาขึ้น กว่าจะรู้ตัว ก็กลายเป็นพวกเฉยชา ไม่หือไม่อือ ปล่อยแต่รังสีที่ทำให้คนรอบข้างหนาวยะเยือก เหมือนกับพวกตัวเย็น

ไม่อยากจะเห็นใจใครอีกต่อไปแล้ว
แต่ พูดแบบนั้นก็ไม่น่าจะใช่

มันเหมือนเราแค่หมดความรู้สึกไปเฉยๆมากกว่า


รู้ตัวอีกที ก็ไม่รู้สึกผิดกับความใจร้ายของตัวเองอีกแล้ว เพราะเหตุผลมันก็แค่ 'เราต่างก็ต้องปกป้องตนเอง ด้วยกันทั้งนั้น'


กลัวว่าสักวัน ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมา
มันคงจะเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ยากสำหรับคนรอบข้าง
SHARE
Written in this book
Sensitive diary
บันทึกไวต่อความรู้สึก
Writer
26069
let's say
ไม่เหลืออะไรให้คิดถึงเลย

Comments