0% -> 100% -> 0%
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้คงไม่ทำให้มันมาไกลขนาดนี้ คงไม่ปล่อยให้ความรู้สึกมาอยู่จุดนี้
คงจะหยุดไปนานแล้วถ้ารู้ว่าวันนี้ต้องมานั่งเสียใจ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่นั่งร้องไห้อยู่คนเดียวแล้วโทดตัวเองที่ยอมให้คนๆนึงเข้ามาทำร้ายความรู้สึกได้มากขนาดนี้

เมื่อ2ชั่วโมงก่อน
ณ.ร้านกาแฟแห่งนึง มีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาไม่มองหน้ากันและกัน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่บรรยกาศดูไม่ค่อยสู้ดีนัก ณเวลานั้นทั้งร้านมีคนมากมาย แต่สำหรับ2คนนั้นคงจะเหมือนที่ตรงนั้นมีแค่เขา2คน ไม่มีเสียงอะไรรบกวน 
มีแค่บรรยกาศอันหน้าอึดอัด ผู้ชายได้ลุกขึ้นยืนแล้วบอกกับผู้หญิงว่า "เราเลิกกันเถอะ"
หลังจากนั้นเขาก็สะพายกระเป๋าแล้วเดินจากไป ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่คนเดียว น้ำตาของเธอค่อยๆหยดใส่กาแฟของเธอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เธอค่อยๆฟุบตัวลงกับโต๊ะ ไม่มีใครเห็นหน้าของเธอ 
ได้ยินแต่เสียร้องไห้ที่เศร้าที่สุดเท่าที่จะจิตนาการได้  

เสียงร้องไห้นั้นคนอื่นอาจจะไม่ได้ยินแต่มันคงดังมากๆสำหรับเธอ เธอนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นมากกว่า1ชั่วโมง หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินหายเข้าไปในฝูงชน หลังจากผ่านไปสักพักนึงเธอได้กลับมานั่งคิดถึงวันที่เธอกับเขาได้รู้จักกัน นึกถึงวันที่ความรู้สึกเคยเป็นศูนย์ แล้วมันก็เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆจนเต็มร้อย แล้วทำไมในวันนี้ความรูสึกที่เคยเต็มร้อย กลับค่อยๆลดลงจน
แถบจะเหลือศูนย์  ทำไมจากคนรู้จักกลายมาเป็นคนรู้ใจแล้วกลับต้องกลายเป็นแค่คนที่เคยผ่านมาในชีวิต 

เธอร้องไห้อีกครั้ง แต่ร้องไห้ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะร้องไห้ครั้งนี้ไม่มีแม่กระทั้งน้ำตา ไม่มีแม้แต่เสียงสะอึกสะอื้น สิ่งเดียวที่หน้าจะมีก็คงเป็นเสียงร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดของเธอที่อยู่ในใจ
SHARE
Writer
Pointtime
Writer
เป็นคนชอบเพ้อไปเรื่อย เอาประสบการ์ณมาเล่าต่อให้ฟัง ยินดีที่รู้จักครับ IG : _Point_time_

Comments