เธอเป็นแอร์โฮสเตสพิเศษ
— เธอเป็นเหมือนแอร์โฮสเตสพิเศษที่ไม่ได้ดูแลแค่ผม

ในตอนแรกเริ่มทุกๆเรื่องของเรา เธอเปรียบเหมือนแอร์โฮสเตสพิเศษ เหมือนว่าเธอมีอยู่เพื่อดูแลแค่ผม ตั้งแต่เรื่องพาสปอร์ตไปจนถึงโหลดกระเป๋า บางครั้งผมก็หลงลืมไปว่าแอร์โฮสเตสไม่ได้มีไว้ดูแลผู้โดยสารเพียงคนเดียว นอกจากจะจ้างพิเศษ และแน่นอนว่ามันมีวาระของมันเสมอ

ผมถูกเธอพาขึ้นเครื่องอย่างดี ในที่นั่ง first class มอมเมาความสุขและความพิเศษ หลังจากนั้นพอเครื่อง take off ไต่ระดับจนถึงน่านฟ้ากว้าง สูงสุดจนเครื่องรักษาระดับเธอยิ้มเลือดเย็น ถีบผมลงจากเครื่อง เหมือนผมเป็นพาหะนำโรคอะไรสักอย่างหรือร้ายแรงมากกว่านั้น 
คนตกจากเครื่องถ้าไม่ตายก็เลี้ยงไม่น่าโตแล้ว แน่นอนว่าสิ่งที่ตกลงไปไม่ใช่ร่างกายแต่เป็นหัวใจ มันไม่ตาย แต่เติบโตไม่ได้อีกแล้ว หมดแรงแม้จะถามเธอด้วยซ้ำ ว่าถ้าไม่ต้องการกันจะจูงมือขึ้นไปทำไม

ผมเรียนรู้อะไรหลายอย่างจากทั้งความสุขและความเจ็บปวดที่เธอมอบให้ วันนี้ผมได้แต่หวังว่าจะมีเรือสักลำหรือรถสักคันรับเอาเศษซากหัวใจของผมไปส่งให้ถึงมือหมอ ผมได้แต่หวังว่าเมื่อแผลหาย ผมจะไม่กลัวความสูง ผมจะไม่กลัวเครื่องบิน ผมจะไม่กลัวที่จะจับมือกับคนใหม่ที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอจะเป็นแอร์โฮสเตสหรือเพื่อนร่วมทางกันแน่ หรือจริงๆแล้วเธออาจจะเป็นพาร์ทเนอร์ที่อยู่ร่วมกันตั้งแต่วางแผนทริป จนจบทริปและวางแผนทริปต่อไปด้วยกัน ได้แต่หวังว่าวันนั้น หัวใจของผมจะยังอยากเดินทางต่อไป แต่วันนี้ ผมยังยับเยินอยู่ที่เดิมเลย แต่ผมไม่ยอมตายหรอกนะ ผมจะฮึบไว้รอเรือสักลำหรือรถสักคันผ่านมารับนั่นแหละ
SHARE
Writer
Bipolardisorder
voir la vie en rose
เรื่องราวไม่สิ้นสุด แม้ถึงวันที่ต้องหลุดออกจากวงโคจร

Comments