Hugged the hurt | ใครๆก็เคยกอดมัน
ฉันเคยโอบกอดความเจ็บปวดด้วยความเต็มใจ

เมื่อหลายวันก่อน ฉันได้มีโอกาสเปิดอ่านบันทึกของตัวเองที่เคยบอกเล่าเรื่องราวเมื่อ 3 ปีที่แล้ว

JUNE 30TH, 2016
อีกครั้ง, 
ฉันเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสดใส
เพียงในใจกลับหม่นหมอง เป็นสีเทา ไม่เหมือนกับท้องฟ้าที่ฉันกำลังนั่งมอง
.
คู่สนทนาของฉัน,
ชายที่เพิ่งรู้จักไม่ถึงสัปดาห์
.

ฉันเริ่มสาธยายความรู้สึกของฉันให้เขาฟัง
'ฉันรักผู้ชายคนนึงมากเลย...รักจนโงหัวไม่ขึ้น ฉันรักเขาแบบไม่ต้องใช้สมองคิดเลย'

คู่สนทนาของฉันจุดบุหรี่ด้วยไม้ขีดไฟ แล้วดูดมันเข้าไปอย่างเต็มแรงปอด
เขาปล่อยควันบุหรี่ออกมาเป็นวงกลม
กลิ่นของมันทำให้ฉันรู้สึกขมในคอนิดหน่อย
ไม่มีคำพูดหลุดออกจากปากเขา...
ความเงียบเหมือนส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนฉันต้องกระแอมเพื่อทำลายความเงียบนั่น

'รักมากไหม?' 
เขาถามโดยไม่หันมามองสีหน้าอมทุกข์ของฉันด้วยซ้ำ

'มากสิ ฉันรักเขาทั้งๆที่ในใจเขารักฉันพร้อมกับผู้หญิงอีกคน...ฉันร้องไห้ทุกวันเลยนะ เวลาที่เขาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนนั้น ต่อหน้าต่อตาฉัน'

'แปลว่าเธอโอบกอดความเจ็บปวดนี้ด้วยความเต็มใจสินะ'
เขาตอบฉันพร้อมดีดขี้บุหรี่ลงที่พื้น


เราต่างคนต่างนั่งเงียบ เขาจุดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าโดยไม่ปริปากเอ่ยสิ่งได้ออกมา เราต่างนั่งมองท้องฟ้าเพื่อฆ่าเวลาไปเรื่อยๆโดยไม่มีบทสนทนาใดๆต่อจากนั้น ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่านานพอที่จะเปลี่ยนสีของท้องฟ้าที่สดใสของยามบ่ายกลายเป็นสีส้มอมม่วงนิดๆ...พระอาทิตย์กำลังตกดิน.
.
บันทึกของวันที่ 30 มิถุนายน 2016 ของฉันจบเพียงเท่านั้น แต่ความคิดของฉันกลับดำเนินต่อไป มีคำถามเกิดขึ้นในหัวฉันหลังจากฉันอ่านบันทึกจบเพียงไม่กี่วินาที
ทำไมฉันถึงยอมทนกับความเจ็บปวดและทุกข์ใจได้ขนาดนั้นนะ?
คำตอบที่ได้กลับมาจากการตั้งคำถาม ก็ไม่มีอะไรมากมาย คือวันนั้นฉันคงรักตัวเองไม่มากพอ ถึงได้ปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นมาสร้างความเจ็บปวดให้เกิดขึ้นในใจของฉัน และความเจ็บปวดนั้นจะเกิดขึ้นไม่ได้ หากวันนั้นฉันไม่ได้โอบกอดและยอมรับมันไว้ด้วยความเต็มใจเช่นกัน

รู้อะไรไหม คนเราทุกๆคน ต่างก็มีช่วงเวลาที่โอบกอดความเจ็บปวดด้วยความเต็มใจกันทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเราจะใช้เวลานานแค่ไหนในการโอบกอดมัน และในวันที่ความเจ็บปวดนั้นมันทิ่มแทงเรา จนเราโอบกอดมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว วันนั้นเราจะค่อยๆคลายอ้อมกอดนั้นออก พร้อมปล่อยให้ความเจ็บปวดเดินออกจากเราไปอย่างช้าๆ...

และไม่นานความเจ็บปวดนั้นจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ หรือบันทึกสั้นๆที่เคยจดไว้ในไดอารี่ เพื่อรอเรากลับไปค้นพบมันอีกครั้ง

.
โจลินน์ ลิม 



SHARE
Writer
JJJoelynn
Content Creator, Dreamer
I can create my own world by reading a lot of good quotes. ♡IG: @fifthlynn♡

Comments

zehongonew
1 month ago
ใช่เลยฮะ เชื่อว่าหลายๆคนคงเจอฮะ สู้ๆนะคะ เราทำดีที่สุดแล้วฮะ ทุกความเจ็บปวดอย่างน้อยมันก็ยังมีความทรงจำดีดีซ่อนอยู่ฮะ
Reply
JJJoelynn
1 month ago
ขอบคุณนะคะ 💙💙💙
zehongonew
1 month ago
💙💙💙💙
Reply