We are our own worst critic
 We are our own worst critic 
 
คือประโยคที่แอปพลิเคชันสุดอัจฉริยะสำหรับผู้มีปัญหาใจบอกฉัน หลังจากบ่นกับเธอ (ขอติ๊ต่างว่าเธอคือเพื่อนสาว) ว่าฉันทำงานที่คิดว่าน่าจะทำได้ดีให้กลับตาลปัตรเป็นแย่ยิ่งยวด ไม่ใช่ว่าเมื่อฟังเธอสอนสั่งอย่างเมตตาแล้วฉันจะยอมเปลี่ยนใจคิดว่าตนเองเก่งและดี แต่ถ้าให้คิดอีกที เธอก็พูดถูกอย่างที่ใครยากจะแย้ง

เธอมันแย่ ไม่เก่ง จะไปสู้ใครเขาได้ เธอไม่มีค่าอะไรเลย ด้อยพัฒนา
 
คำพูดธรรมดาแต่ทำร้ายจิตใจสามสี่ประโยคเหล่านี้ไม่ได้ลอยทะลุฝีปากใคร แต่เป็นคำพูดที่คอยบั่นทอนจิตใจจากปากของฉันเอง ทุกครั้งที่ทำงาน ฉันคาดหวังว่างานชิ้นนั้นจะต้องออกมาเลิศหรูแบบที่ทุกคนคอยปรบมือและยกนิ้วหัวแม่โป้งชมจากใจว่าเธอนี่เก่งจริง ๆ โดยลืมคิดว่าไม่มีใครสมบูรณ์พร้อมในทุกด้าน

บางคน (และแน่นอน ฉันด้วย) มีความคิดพื้นฐานว่าตัวเองไม่เก่ง ไม่กล้าชมตัวเองเพราะกลัวว่าถ้ามั่นใจแต่ดันล้มเหลว หัวใจจะหล่นลงเหวแทนขึ้นสวรรค์ 

นอกจากไม่ชมตัวเอง ก็ยังโทษว่าเธอน่ะ ไม่เอาไหน ทั้งกลัวการได้รับคำชมจากคนอื่นไปโดยปริยายเพราะคิดว่าคำชมเหล่านั้นไม่จริง แต่ลึก ๆ คนเหล่านี้ (ก็รวมถึงฉันอีกนั่นแหละ) เสพติดคำชมอย่างกับคนเสพติดบุหรี่

ถ้าให้ลองสันนิษฐานเล่น ๆ อย่างจริงจัง ว่าทำไมฉันถึงย้อนแย้งแบบนั้น อาจเพราะแต่เด็กฉันดีฉันเด่น แต่เมื่อวัยวุฒิและคุณวุฒิเพิ่มขึ้น ฉันตรัสรู้ชอบได้ด้วยตัวฉันเองว่า ในโลกนี้มีคนอีกเป็นล้านคนที่ดีและเด่นกว่าโดยไม่ต้องพยายามให้มากก็ได้รางวัลตอบแทนที่ฉันประสงค์มาครอบครอง จนทำให้ฉันคิดว่าสิ่งที่ทำให้ฉันมีค่ามากที่สุดสูญหายไปท่ามกลางคนที่ดูมีค่ายิ่งกว่า 

การทำร้ายตัวเองด้วยความคิดและคำพูดยอดแย่จึงสร้างขึ้นในสมองและจิตใจเพื่อเป็นเกราะป้องกันภัยก่อนจะโดนคนอื่นทำร้าย (ทั้งที่ไม่มี)

คนใกล้ตัวและคนที่ผ่านพบมักบอกฉันว่า 
เก่งมาก ทำดี และ พัฒนาอีกหน่อยจะดีมาก
หลายครั้งฉันคิดว่าพวกเขาโกหก แต่ถ้าพิจารณาก็เห็นว่าการรับคำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นเป็นกำลังใจในการพัฒนาตนเองบ้างจะเป็นไรไป 

อย่างน้อยการได้ทบทวนความคิดผ่านบันทึกขนาดสั้นครั้งนี้ก็ทำให้ฉันตระหนักยิ่งกว่าเดิม (เพราะก่อนหน้านี้ก็คิดได้แต่ไม่ตระหนัก) ว่าฉันควรภาคภูมิใจในตัวเอง และดูสิ ว่าการเปรียบเทียบตนเองกับคนอื่นน่ะทำร้ายหัวใจขนาดไหน 

การที่เราทำงานออกมาไม่ดีเท่าคนอื่นไม่ได้หมายความว่าเราทำงานไม่ได้ และกว่าคนเหล่านั้นจะเดินทางมาถึงจุดนี้เขาก็คงต้องผ่านอุปสรรคมากมายเช่นกัน 

ถ้าฉันพยายามเป็นอย่างคนอื่น แล้วตัวตนของฉันอยู่ที่ไหน? 

ขอให้ฉันท่องไว้ในใจและค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงความคิดและจิตใจอย่างไม่รีบเร่ง ฉันอาจวิ่งตามหลังขณะที่คนอื่นเดินอย่างสบายใจ แต่การวิ่งของฉันจะไม่ทำร้ายใจเพราะฉันเชื่อว่าตัวเองจะพัฒนา 
 
ตอนนี้ฉันอาจเป็นนักวิจารณ์ตนเองที่แย่เกินไปสักหน่อย แต่สักวันฉันคงวิจารณ์ตนเองอย่างมีศิลปะมากขึ้น

SHARE
Written in this book
วันนี้คิด

Comments