อยากอ่านที่เราบ่นมั้ย...
อาการนอนไม่หลับ...
เหมือนกลายเป็นโรคประจำตัว
ที่ก็ไม่รู้ว่าเป็นมันมานานแค่ไหน
แล้วมันเกิดขึ้นเมื่อไร

รู้ตัวอีกที่ก็เริ่มจะนอนดึกตื่นไวมากขึ้นทุกที
จากนอนสามทุ่มตื่นเจ็ดโมงเช้า
ก็ขยับขยายเวลามาเรื่อยๆจนตอนนี้กลายเป็นตีสอง
แต่เวลาตื่นยังคงเท่าเดิม

ไอที่ว่านอนนี่ก็ใช่ว่าหลับไปเอง
แต่เป็นการพยายามข่มตาหลับ
ข่มตาจนคิ้วขมวดเหมือนกำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่าง

ทั้งๆที่การนอนหลับไม่น่าจะต้องพยายามด้วยซ้ำ
แต่ทุกครั้งที่หลับตา
สมองงจะคิดนั่นนี่จนไม่เป็นอันนอน

การนอนห้าชั่วโมงต่อวัน
ส่งผลกระทบให้ร่างกายที่ไม่โอเคเท่าไร
ป่วยง่าย ซึมง่าย หงอยเป็นหมา
แต่ก็ไม่รู้จะแก้ยังไง

หนักสุดคงเป็นเวลาที่งานหนัก
แล้วนอนน้อยล่ะมั้ง

ทรมานที่ง่วงแค่ไหนก็ไม่ได้นอน
ถึงบ้านในสภาพซอมบี้
แต่พอถึงเตียงจะหลับ
ตาสว่างยิ่งกว่านกฮูก

มันเป็นอาการเคยชินที่ร่างกายเป็นไปเอง
เหนื่อยแค่ไหนเวลาของพักก็จะเป็นตีสองถึงเจ็ดโมง

เป็นเหมือนสัญญาณว่า
แกเป็นคนที่คิดมากเกินไปแล้วนะ
ใช้งานร่างกายของตัวเองหนักไปแล้ว
ประมาณนั่นเลยเนอะ

แล้วเขาก็ว่ากันว่า
ยิ่งสมองทำงานหนัก หัวใจก็เช่นกัน...

ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ
เพราะมันก็คือเรื่องจริง
จริงๆนั่นแหละ :(

SHARE
Writer
HRT_SL29
อิสระ
จงเติบโตอย่างเข้มแข็ง 💙

Comments