ขอบคุณที่ทำเพื่อฉัน
ฉันเป็นคนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
ไม่เด่น ไม่ดังเท่าไหร่ เป็น Ambivert ที่ค่อนไปทาง Introvert เสียมากกว่า
ทุกวันชีวิตของฉันมักจะเป็นฝ่ายคล้อยตามมากกว่าเดินนำ

ฉันไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะสามารถเข้าไปเปลี่ยนโลกของใครได้เลย

ไม่ว่าจะเป็น โลกของคุณลุงที่เป็นเบาหวานเท้าชา ระดับน้ำตาลในเลือดเกินมาตรฐานเกือบสองเท่า
หรือจะเป็น โลกของคนเห็นแก่ตัว ไม่ยอมรับผิดด้วยซ้ำว่ากำลังเอาเปรียบคนอื่น

ฉันไม่ได้โลกสวย รอยยิ้มของฉัน บางครั้งก็มีความเหนื่อย
อยากแนะนำ หวังให้ชีวิตของคนอื่นดีขึ้น
แต่บางที เขาก็ไม่ได้มีใจอยากจะเปลี่ยนตัวเองกับเราหรอก

“ตอนแรกฉันไม่อยากพูด เพราะฉันคิดว่าเพื่อนแกเตือนไปหลายรอบแล้ว ฉันพูดไปก็คงไม่ต่างจากคนอื่น”
“เฮ้ย อย่าพูดงั้นสิ” อีกฝ่ายทักท้วง ฉันที่กำโทรศัพท์แน่นถึงกับชะงัก
ไม่หรอก คนอย่างเราเนี่ยนะ จะไปมีอิทธิพลสั่งให้คนอื่นเขาเปลี่ยนตัวเองได้
“ก็ว่าจะทำอยู่ แพลนว่าก่อนจบปีหกต้องทำได้”
“แต่ถ้า…จบปีหก ฉันก็ไม่มีโอกาสได้เห็นสิ” นี่ฉันเรียกร้องเกินไปรึเปล่านะ?
“…” อีกฝ่ายเงียบไป
“ฉัน…ขอเป็นของขวัญวันเกิดได้ไหม” กุมภาพันธ์ 2563 จะทันรึเปล่านะ เร่งรัดไปไหมฉัน?
“ไม่รับปาก แต่จะพยายาม มันเร็วมากจริง ๆ นะ”

 19 มกราคม 2563
“เฮ้ย ทำได้จริงอ่ะ”
“อืม ใกล้ละ”
“ทันวันเกิดเราไหม”
“น่าจะทันนะ” 
“…” เป็นวินาทีที่อยู่ ๆ ก็หยุดหายใจไปเลย
“ขอรางวัลหน่อย”
“อยากได้อะไรขอให้บอก ให้หมดทุกอย่างเลย”
ท่ามกลางคำพูดทีเล่นทีจริงของเขาและเรา เขาก็คงสัมผัสถึงความดีใจของเราได้จริง ๆ แหละ ดีใจมาก ดีใจที่สุดที่วันหนึ่งความหวังดีของเรามันเป็นผล

รู้สึกดีที่ได้ให้โอกาส และรู้สึกดีที่อีกฝ่ายก็เห็นความสำคัญของโอกาสที่ได้รับ
ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ฟังเรา ถึงปกติแกจะดื้อก็ตาม แต่เรื่องนี้ก็ยังพยายามทำ
ก็ไม่รู้จะเรียกว่าทำให้เราได้รึเปล่า แต่เราจะขออุบอิบว่าเป็นผลงานของเราละกัน

วันเกิดนี้ ของขวัญไม่ต้องก็ได้ ขอแค่แกทำมันได้ก็พอ
(ถึงแม้ฉันจะงอนที่ขอตุ๊กตาหมีแล้วแกไม่ให้ก็ตามที ก็งอนแหละสารภาพ คืออยากได้จริง ๆ)

“แกเบื่อไหมที่มีเพื่อนเอ๋อ ๆ อย่างฉัน”
“ไม่นะ แกนั่นแหละเหนื่อยไหม”

ไม่เหนื่อย!
ถ้ามีเพื่อนที่ให้ความสำคัญกับฉันขนาดนี้ ฉันไม่เหนื่อยหรอก

ขอบคุณนะแก
อยู่กับฉันไปนาน ๆ นะ :)
SHARE
Written in this book
เขียนถึงเธอ
ความรู้สึก...ที่ไม่เคยได้บอกไป
Writer
Junezongzio
Traveller
February, 1997. Siriraj 126

Comments