งานหนัก
หลายตนตัดพ้อกับอุปสรรค
หลายคนเหนื่อยล้าจากปัญหาชีวิต
ด้วยภาระหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ หลายคนตกอยู่ในสถานะการณ์ไม่สู้ดีนัก
ชาวนายังทุกข์ใจและแหงนมองท้องฟ้าเพื่อรอฝน...
ลูกจ้างบริษัทยังต้องกดแป้นพิมพ์แก้งานที่ผิดพลาด...
หรือนายจ้าง เจ้าของกิจการน้อยใหญ่ ยังครุ่นคิดถึงผลประกอบการที่ลดลง
.
.
แล้วอะไร ? คือทางออก
แล้วอะไร ? คือตัวเลือกที่ดีที่สุด....

"ยอมรับ"

ปัญหาคงไม่อยู่กับเราไปตลอด เพราะก่อนหน้านั้น ปัญหายังหาเราไม่เจอ การยอมรับจึงถือเป็นหนทางหนึ่งของการเผชิญปัญหา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับ เพราะหลายคนคงตีความความหมายของการยอมรับนี้ -ต่างกัน-

หากเรายอมสู้ทน บากบั่นทำงานแม้จะทุกข์ร้อนเพียงใดต่อไปได้ เราจะถือเป็นคนอดทนอดกลั้นหรือไม่? หรือเราจะเก็บกดรอการระบาย....ไม่แน่ใจนัก เพราะคนเราล้วนแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ชั้นเชิงความคิดที่ประติประต่อมาอย่างยาวนาน ทำให้ความแตกต่างนี้ยากที่จะเข้าใจ การทนอยู่กับปัญหาและแก้ไขไปพร้อมกัน อาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด 
แต่หากเปิดใจยอมรับว่าปัญหา ก็เหมือนฝน...
ฝนที่ตกเป็นครั้งคราว เมื่อฝนนี้หยุดลง ปัญหาคงเลือนหายไปไม่ต่างกัน

คิดทบทวนขวากหนามตรงหน้านั้นซะ !!!!!

ว่าเรายอมรับ อดทน หรือฝืน ?

ท้้ายที่สุดแล้ว การยอมรับ อาจไม่ใช่การยอมรับความจริง แต่เป็นการยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ว่าเรายอมรับตัวตนแบบนี้ที่ทุกข์ร้อนได้หรือเปล่า....

-ไม่มีอะไรเสียเมื่อแลกกับงานหนักที่เรายอมรับหรอก-
SHARE

Comments