คนในใจ

คุณมีคนในใจไหม

คนที่ไม่ได้คุยกันนานแค่ไหนแต่พอได้กลับมาคุย ใจเราก็พร้อมจะกลับไป คนที่คุณยังเสียใจยังเสียดายยังอยากไปต่อกับเขา คนที่คุณยกให้เป็นที่หนึ่งเสมอไม่ว่าตอนนั้นคุณยังไม่อยากมีใครหรือจะคุยกับใครอยู่ก็ตาม


“เรามี”


คนในใจของเราอยู่โรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ประถม เขาโตกว่าเราสองปี ตอนนั้นไม่ได้สนิทกันเลย แค่รู้จักชื่อและคุ้นหน้า พอมาต่อมัธยมก็โรงเรียนเดียวกันอีก และจนกระทั่งมหาลัย สถาบันเรานี่เป็นชื่อเดียวกันหมดเลยเนอะ ต่างกันแค่ปีการศึกษาเอง เริ่มได้มาคุยกันตอนมัธยมปลาย เพราะอะไรเราจำไม่ได้แล้ว ตอนนั้นมันเหมือนจะดี เราโคตรไทป์เดียวกันเลย นิสัย เพลง ความชอบ ทุกอย่างลงตัวหมด ติดที่เราเข้าไปในชีวิตของกันและกันผิดเวลา ตอนนั้นเรามีคนคุยแล้วนิสัยไม่ดีเลยว่าไหม จนสุดท้ายตัดสินใจเลือกคนที่มาก่อนทั้ง ๆ ที่กับคนนี้เราคลิ๊กกันกว่าเป็นเท่าตัว ตอนนั้นแค่กลัวคนมาก่อนเสียใจหรือคิดอะไรอยู่เราก็จำไม่ได้แล้ว เหตุการณ์ที่ต้องเลือกแล้วเลือกไม่ได้ มันเป็นโจทย์ชีวิตที่เราโคตรเกลียดเลย

สุดท้ายในตอนนั้นเราก็ทำเขาเจ็บหนักอยู่ คนคุยที่คุยกันได้ทุกเรื่อง ชอบอะไรเหมือน ๆ กัน วันนึงมาบอกว่าคุยกับคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนเป็นใครก็ต้องหัวเสีย เจอเรื่องแบบนี้ไปใครจะแฮปปี้วะ ประโยคสุดท้ายในแชทของเราคือ

: มีไรก็มาคุยมาปรึกษากันได้เหมือนเดิม

แต่มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย ซึ่งก็ถูกแล้ว เพราะถ้าคุยกันเหมือนเดิม เรื่องมันต้องเลยเถิดแน่ ๆ 

เราไม่ได้คุยกันหลายเดือน หลังจากนั้นก็มีทักไปคุยบ้าง บอกเลยว่าดีใจทุกครั้งที่ได้คุย ชอบเสียงแจ้งเตือนที่มาจากเขา รู้ตัวเลยว่ารอ รอตอบกลับ รอได้คุย และใช่ ทุกครั้งเราเป็นข้อความสุดท้ายเสมอ เพราะเราไม่ยอมเลิกคุยง่าย ๆ หรอก เขาจะเป็นคนที่ตัดใจไม่ตอบเราเอง จนมาช่วงนึงบริบทมันเปลี่ยนและเรารู้ได้ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว


ช่วงเราจะเข้ามหาลัย บอกก่อนว่าเราไม่ได้เลือกมหาลัยเพราะตามเขานะ แค่เราติดรับตรงและไม่อยากคอยลุ้นแล้วเลยยืนยันไป ตอนนั้นก็กลัวว่าจะต้องเจอ เพราะรู้ดีว่ามันผิด ถึงแม้จะไม่ได้คุยไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์ แต่เรารู้ดีว่าตัวเราคิดหรือรู้สึกอะไร คนที่แค่ทักมาก็ทำให้ใจสั่นได้แล้ว ถ้าต้องเจอหน้าจะพังขนาดไหน ตอนนั้นเราพยายามเลี่ยง และก็จริง มหาลัยไม่ได้เล็กเหมือนโรงเรียนประถมหรือมัธยม เราน่าจะได้เจอกันแค่สองครั้งที่ตลาดเพราะเป็นแหล่งรวมคน แค่นั้น

ชีวิตพี่เขาช่วงมหาลัยน่าจะเป็นตัวเองที่สุดแล้ว เริ่มกินเบียร์และสูบบุหรี่ เราเหมือนเห็นตัวเองในอนาคตเลย ที่บอกไว้ตั้งแต่ต้นว่าเรากับเขามันไทป์เดียวกัน ตอนนี้มันก็ยังใช่อยู่ แต่มันเยอะเกินไป เขาติดบุหรี่ ติดขนาดที่ว่าวันสองวันซองนึง ตอนนั้นเขาก็อาการหนักเอาเรื่อง แต่สุดท้ายก็เลิกได้ เก่งมากเลยพี่

พอเขารับปริญญาไม่นานเขาก็สัก แม่งไอดอลมาก ๆ ทำทุกอย่างแทนเราไปหมดแล้ว ทุกอย่างที่เราอยากรู้อยากลองอยากทำ พี่แม่งไปสุดมาก

ช่วงหลังเรามีคุยกันบ้างตามสตอรี่ไอจี บางครั้งแค่คุยกันผ่านอีโมจิ แค่นั้น แต่เราก็ยังรู้สึกดีที่ได้คุย

วันนึงเราออกร้าน พี่เขาก็มานั่งกับเพื่อน ๆ ทุกครั้งที่ออกร้านเราก็แอบลุ้นว่าจะได้เจอไหม คอยส่องสตอรี่เขาว่าวันนี้ไปร้านเดียวกันรึเปล่า เราเคยเจอกันที่ร้านแค่สองครั้ง แค่มองหน้า โบกมือแล้วแยก ไร้ซึ่งบทสนทนาใด ๆ

แต่วันนั้นไม่ใช่
เขาเดินมาหาที่โต๊ะแล้วถาม

“ดูดหรี่ปะ”

แน่นอน เราคว้าซองกับไฟแช็กที่วางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะและถือแก้วเดินตามไปหน้าร้าน เป็นบทสนทนาต่อหน้าครั้งแรกในรอบหลายปี

“แล้วเป็นไร เห็นช่วงนี้เศร้า ๆ”
“ก็เศร้าทุกช่วงอยู่แล้วปะ”
“เออไหน ขอดูหน่อย ที่ไปสักมาอะ”

เราพูดจบพี่เขาคาบบุหรี่ไว้ที่ปากเอามืออีกข้างไปถกแขนเสื้อเพื่อเปิดรอยสักให้ดู เราเอื้อมมือไปสัมผัสโดยไม่ได้เอ่ยถามก่อน ไม่รู้ตอนนั้นมันมืดหรือเราเริ่มมึน แต่เราเอามือไปถู ๆ ดูว่ามันจะจางไหม เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสรอยสักจริง ๆ

“แล้วมีตรงนี้อีก”

พี่เขาชี้ไปที่แขนอีกข้าง เขาไม่ได้สักที่เดียว เท่าที่เราเห็นน่าจะประมาณสี่หรือห้าที่ ไปสุดไหมหละคนนี้

บทสนทนาเราไหลไปเรื่อย ๆ พูดถึงคนนั้นคนนี้บ้าง คนเก่า ๆ ที่เราต่างก็รู้จัก เรายืนพิงรถมอเตอร์ไซค์ของใครสักคนพร้อมวางแก้วน้ำและของอื่นไว้ที่เบาะ ช่วงเวลาแค่ประมาณห้านาที พี่เขาตบไหล่แล้วบอกว่าเข้าก่อนนะ เราพยักหน้าขึ้น พี่เขาเดินกลับเข้าไป แต่เรายังอยู่ จุดอีกมวนมาสูบ มองเข้าไปในร้านมองเขานั่งอยู่ที่โต๊ะ

ดีใจที่ได้เจอ รู้สึกคิดถึง แต่ไม่เหมือนก่อน

เราคิดว่าเราไม่มีคนในใจแล้วว่ะ

เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยในด้านนิสัยหรือบุคลิก เขายังเหมือนเดิม แต่ที่เปลี่ยนคือความรู้สึกเราทั้งคู่

เรายังชอบเขาอยู่ แค่ไม่ได้ตำแหน่งคนในใจของเราแล้ว

แต่ยังคงประทับใจและชื่นชมพี่คนนี้เสมอ รู้ว่าเขาผ่านเรื่องแย่ ๆ มาเยอะ ไม่รู้ว่าเพราะเราที่ทำให้เขาเจอคนไม่ดีด้วยรึเปล่า พี่เขาผ่านเรื่องพวกนั้นมาได้เพียงลำพังเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ๆ

ขอให้ยังเป็นตัวของตัวเองต่อไป
ขอให้สุขภาพแข็งแรง
ขอให้มีความสุข
และขอให้เป็นที่รักของทุกคน




(หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ.)


รูปปก: ระเบียง เบียร์ และบุหรี่



SHARE
Writer
wishmehappy
|||||||| 80% druker
มนุษย์ที่กำลังเคว้งคว้าง และปรารถนาที่จะค้นพบความสุขของตัวเอง —

Comments

jaicha
2 months ago
อ่านแล้วแอบจุกๆนะ เราเคยมีคนในใจและคิดว่ายัมีอยู่ เพียงแต่ว่าคนนั้นในใจเรา กับเขาคนนี้ที่เรายังเจออยู่ มันคือคนละคนกัน ได้อ่านแล้วคล้ายเรื่องของตัวเองเลยนึกขึ้นมาได้ :)
Reply
wishmehappy
2 months ago
คนในใจคงอยู่แค่ในใจ
Dontforgetmenot
2 months ago
บางทีก็กลัวนะคะ กลัวว่าถ้าเรากลับไปคุยกับเขา ความรู้สึกของเราทั้งคู่อาจเปลี่ยนไปเเล้วก้ได้ วันนึงมันเคยดี หรือมันอาจจะดีกว่าถ้าจะปล่อยให้มันจบไปเเบบนี้ เเต่ก็คิดถึงTT
Reply