เมื่อไหร่พี่จะกลับ.....
: “ พี่จ๋า วันนี้พี่มีเรียนมั้ย? ทำไมไม่เห็นพี่เลย ”
: “ พี่ยังไม่ได้บอกหรอว่าพี่เรียนทวิภาคี ”
: “ อ้าว..... ”

หลังจากที่ฉันไม่ได้เจอกับพี่ชายมาราวๆ2-3เดือน
เนื่องจากปิดเทอมและพี่ก็ทำงาน
แต่นี่ก็เปิดเทอมมาเกือบสัปดาห์แล้ว
แต่ยังหาพี่ไม่เจอเลยซักวัน


ก่อนหน้านี้ในทุกๆวันที่ฉันไปวิทยาลัย ด้วยความเป็นเด็กใหม่ที่ย้ายมาจากโรงเรียนมัธยม และไม่คุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลงต่างๆ จึงทำให้ฉันค่อนข้างกังวลหลายๆเรื่องในทุกๆวัน

จนได้มารู้จักพี่ชายที่แสนดี 
คอยดูแลเอาใจใส่ฉันเสมอ 
ซัพพอร์ตฉันในทุกๆด้าน 
แม้ในวันที่ฉันไม่ดูแลตัวเอง 
พี่ก็จะคอยบ่น คอยเตือน และดูแลฉันอยู่เสมอ
ในวันที่ฉันไม่ร่าเริง พี่จะคอยทำให้ฉันยิ้มได้
ในวันที่ฉันอ่อนแอ พี่จะคอยปลอบฉัน 
ในวันที่ฉันถูกรังแก พี่จะคอยปกป้องฉัน
แม้ในวันที่ฉันงอแง งี่เง่า หรือเอาแต่ใจ
ก็ไม่เคยมีซักครั้งที่พี่จะทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว
ฉันรู้สึกอุ่นใจและไม่ต้องคอยกังวลเลยว่าแต่ละวัน
จะต้องเจอกับอะไรบ้าง เพราะฉันรู้ว่า.....
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่จะคอยอยู่ข้างๆฉันเสมอ

หลังจากเปิดเทอมมาได้เกือบสัปดาห์แล้ว
ฉันมาวิทยาลัยและเรียนตามปกติ
แต่ความรู้สึกฉัน มันดันไม่ปกติ
มันรู้สึกขาดหายไปอย่างบอกไม่ถูก

: “ เอ๊ะ พี่หายไปไหนนะ? ”

หลังจากที่ฉันหาพี่มาหลายวัน
จนวันนี้ ฉันติดต่อพี่ไป หวังว่าจะได้เจอ
และจักการความรู้สึกแย่ๆทั้งหมดนี้ทิ้งซะ
แต่.....

: “ พี่จ๋า วันนี้พี่มีเรียนมั้ย? ทำไมไม่เห็นพี่เลย ”
: “ พี่ยังไม่ได้บอกหรอว่าพี่เรียนทวิภาคี ”
: “ อ้าว..... ”
: “ พี่นึกว่าหนูรู้แล้วนะเนี่ย ”
: “ หึ ไม่ค่ะ หนูไม่รู้..... ”
: “ ก็รู้แล้วนี่ไง55+ ”
: “ ไหนบอกจะต่อนี่อีก 2 ปีไง~”
: “ ทีแรกก็จะต่อแหละ แต่พี่สอบผ่าน ”
: “ อ้าว ไหนตอนนั้นบอกไม่ผ่าน =.= ”
: “ เขาเห็นว่าความรู้ก็เยอะแค่ตกสัมภาษณ์ ”
: “ ดีแล้วๆจะได้มีงานทำ555+ ”
: “ ช่าย ”
: “ งั้นหนูก็ไม่ได้เจอพี่แล้วอ่ะดิ ”
: “ ไม่เป็นไร เดี๋ยวว่างๆพี่แวะไปหานะ ”
: “ โห ไม่เอา นานอ่าาา ”
: “ โอ๋ๆ อย่างอแงนะ เดี๋ยวซื้อหนมไปฝาก ”
: “ พูดแล้วน้า~ ”
: “ ค้าบ ”

ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะแต่ในใจลึกๆ ก็อยากให้พี่ยังอยู่ใกล้ๆ
อาจฟังดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยก็เถอะ
แต่มันรู้สึกอย่างงั้นจริงๆนี่

หลังจากที่รู้ว่าพี่ไม่ได้อยู่ใกล้ๆแล้ว
ฉันก็คิดได้ว่าควรเข้มแข็งขึ้นได้แล้ว
ถึงจะไม่ค่อยชินก็เถอะ แต่จะพยายาม

และผลที่ได้รับคือ เละเทะค่ะ
ทั้งเรื่องเรียนที่หนักขึ้น เพราะเป็นปีสุดท้าย
ทั้งการบ้าน แถมงานกิจกรรมและปัญหาต่างๆ
อาจจะมีบางครั้งที่ทักไปหาพี่แล้วงอแงบ้าง
แต่ก็นานๆที เพียงแค่ไม่กี่ประโยคที่ได้คุยกัน
ต่างคนก็ต่างไม่ว่าง จิตใจอ่อนแอขั้นสุด
หลายครั้งที่ท้อ แต่พี่ก็ทำให้รู้ว่า
ยังคอยเป็นห่วงเราอยู่ตลอด
ถึงแม้จะไปทำงานไกลก็ตาม

: “ พี่จ๋า คิดถึงจัง เมื่อไหร่จะกลับคะ ”
: “ ปลายเดือนกันยานู่น~”
: “ นับวันรอแป๊บบบบ ”
: “ อีกประมานสองเดือนมั้ง ”
: “ ตอนนั้นหนูปิดเทอมแล้ว!!! ”
: “ อ้าว555+ ”
: “ โห้ยยย นานอ่ะ เห้อ ”
: “ เป็นอะไรรึป่าว? ”
: “ งอแงค่ะ ”
: “ แงงง. ใครที่ไหนทำน้องพี่ ”
: “ เยอะแยะเลยค่ะ พี่ไม่อยู่มีแต่คนรังแกหนู ”
: “ โอ๋ๆไม่เป็นไรน้าา อย่างอแงน้าคนเก่ง ”

เหมือนเช่นเคย ทุกครั้งที่รู้สึกแย่จนไม่ไหวก็ยังคงทักไปงอแงกับพี่เสมอ
อาจใช่ไม่ทุกวัน แต่ก็ยังบ่อยครั้ง

และหลังจากจบการงอแง
จะมีเรื่องต่างๆมาให้คุยกันเรื่อยๆ
มีแต่เรื่องให้ยิ้ม สบายใจทุกครั้งที่ได้คุยกับพี่
แต่ก็ยังคงมีคำๆนึงที่ถามในใจอยู่ทุกวัน
เมื่อไหร่พี่จะกลับ?


ปล.  ทวิภาคี หรือ ภาคสมทบ
คือการเรียนไปทำงานไป โดยมี2ลักษณะหลัก

1. มาเรียนเพียงวันอาทิตย์วันเดียว กับทางวิทยาลัยจนจบภาคเรียน

2. เรียนตามตารางของบริษัทที่รับสมัครงานสลับกับตารางเรียนวิทยาลัย เช่น เดือนแรกเรียนวันอาทิตย์ที่วิทยาลัย เดือนที่สองเรียนรู้งานต่างๆที่บริษัทกำหนด

ทั้ง 2 แบบ ต้องเรียนเรื่อยๆจนกว่าจะครบตามมาตรฐานกำหนด

ปล.2  ถึงจะเรียนแค่วันเดียว/สัปดาห์แต่ไม่มีปิดเทอมนะ แถมต้องเรียน 3 เทอมด้วย เรียนไปทำงานไปก็หนักอยู่เด้อ~

ปล.3  เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงโดยย่อมากถึงมากที่สุด ถ้าละเอียด พิมพ์3วันคงไม่จบ~

SHARE
Writer
Sahray
I Love My Dream.
Maybe I don’t cry but it hurts. Maybe I won’t say but I feel.

Comments