00:25
สวัสดีวันที่หม่น เป็นวันที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่ฉันยังไม่ดีขึ้น ตรงกันข้าม ทุกอย่างกลับแย่ลงไปเรื่อยๆ ฉันเกลียดการพัง และเกลียดยิ่งกว่าเมื่อมันเป็นการพังแบบโดมิโน่ ถ้าไม่โชคดีจริงๆ ก็หมายความว่ามันจะล้มแบบนี้ พังไปเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด

ในตอนนี้แหล่งรอยยิ้มของฉันมันกำลังแห้งเหือด ฝืดฝืนเต็มทน ไม่รู้ว่าจะหาเพิ่มได้จากที่ไหน กลับกัน การมีน้ำใสเคลือบคลออยู่ในดวงตาตลอดเวลา คล้ายจะกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ 
ไม่นานมานี้ฉันเองก็เพิ่งจะนั่งมองหมูสามชั้นที่แช่อยู่ในน้ำปลาไป ถ้าไม่มีใครทักก็คงจ้องมันจนครบเวลาหมัก เฮ้อออ ไม่รู้ตัวเลย


ความผิดหวังมันกัดกร่อนใจคนได้ขนาดนี้เชียวหรือ ฉันเองก็เพิ่งจะรู้นะเนี่ย

SHARE
Written in this book
Sensitive diary
บันทึกไวต่อความรู้สึก
Writer
26069
let's say
ไม่เหลืออะไรให้คิดถึงเลย

Comments