23.30 รถไฟเที่ยวสุดท้าย
ระยะเวลาอันจำกัดจำเขี่ย
รถไฟเที่ยวสุดท้ายใกล้เดินทางมาถึง
ระหว่างการรอคอยอันแสนสั้น
เขาหยุดเวลาและพาฉันไปยังโลกอื่น


เพียงสองสายตาประสาน
ไม่มีสัมผัสใดวาบหวามชวนหยุดหายใจเท่าการจับต้องผ่านสายของเขา
มันต่าง...
จากสายตาบนโต๊ะอาหาร
จากสายตาระหว่างบทสนทนาสัพเพเหระ
จากสายตาของคนช่างขัดเขิน
สายตานั้นยุดยื้อให้ฉันไม่ไป และฉันโอนอ่อนตั้งแต่เขายังไม่ทันขอ


นัยน์ตาสีดำ เข้มขลับ ช่างล้ำลึก
ราวกับดึงความกล้าทั้งหมดทั้งมวลมาใช้ในเวลานี้
เพื่อหยุดยั้ง เหนี่ยวรั้ง กดฝังฉันแนบผนังจวนยุบลงในข้างฝา
มันรุนแรงมากพอที่จะตรึงฉันไว้อยู่กับที่ นานตราบเท่าเขาจะสาสมใจ


ความประหม่าฉวยโอกาสแทรกแทรงระหว่างเรา
ปลายเท้าฉันก้าวถอยร่น จากความจงใจหรืออารมณ์ใดไม่แน่ชัด
ยอมถูกไล่ต้อนจนมุมเสียเอง ช่วยต่อแต้มให้เขายิ่งคึกคะนองใจ
ฉันมันร้าย...
ใครก็บอกแบบนั้น
แต่คงจะร้ายเสียยิ่งกว่าร้าย
ที่ในขณะหนึ่งเคอะเขินราวไม่ประสา
อีกขณะหนึ่งกลับเปิดทางให้เขาเข้ามาอย่างง่ายดาย


ก็เพราะเขาน่ะ หวือหวาเกินใคร
หวังไล่ต้อน รุกล้ำ ใกล้ขย่ำเต็มประดา
อุ่นไอของเขา ไหวหนักเบา ปะทะครั้งแล้วครั้งเล่าผ่านปลายเส้นผม
เขาเว้นจังหวะให้ฉันเตรียมใจหรือ... ไม่หรอก
ทันใด เขาฝังจมูกสูดดมชมความหอมราวเด็กพบขนมอร่อย
โลมเล้า เฝ้าป้อนจูบแสนหวาน ก่อนคืบคลานไปยังทุกส่วนสัด
มีเพียงข้างฝาเย็นเยียบที่ฉันถอยร่น ปัดป่าย จับกระชับ
หวังการช่วยอันน้อยนิด ประคองให้ขาที่สั่นระริกยังหยัดยืนไหว


ฉันกำลังถูกกลืนกิน สิ้นไร้เกราะป้องกันใดจากความตะกละตะกลามเอาแต่ใจ
เพียงกำลังขาอันกระท่อนกระแท่น
เพียงสองมือเกี่ยวรั้งกันกายทรุด
ราวกับโลกสิ้นสุด ทุกอย่างหยุดตรงหน้า เมื่อเขาบดเบียดเสียดกายเข้าค้นหา
จนกระทั่งค้นพบ บรรจบเป็นหนึ่งเดียว

.

.

.


พลันทุกความหฤหรรษ์กลับปกติสุขเมื่อฉันเป็นฝ่ายละสายตาจากเขาก่อน
รถไฟเที่ยวสุดท้ายมาถึง
เราต่างจำใจต้องบอกลา
ทั้งโลกอีกใบขอเรา ทั้งความวาบหวามทั้งมวล
ถูกประตูสองฝั่งตัดฉับ มันกลับมาแนบสนิทกัน กั้นกลางระหว่างฉันและเขา
ความจริงแล้ว... เรามีเซ็กซ์กันผ่านสายตาเพียงห้านาที


ดวงตาเขาที่จ้องมองมาแทบจะกลืนฉันได้ทั้งตัว บ้าฉิบ แทบทนไม่ไหว .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments