ยิ้มหน่อยดิ ยิ้มให้ดูหน่อยสิ
5 โมงกว่าๆ รอเพื่อนกลับจากที่ทำงานเพื่อจะไปตลาด ในวันที่มืดฝน ลมค่อยข้างแรงและหนาวนิดๆ เรา 3 คน พากันเดินซื้อของกินของใช้ตามประสาผู้หญิงอย่างเราๆ เราไม่อยากเดินผ่านล็อคๆนึง ซึ่งมันคือคนคุยเก่าเรานั้นเอง แล้วก็มาเป็นคนที่เพื่อนเราชอบมาก ไช่มันเเย่มากที่มาเจออะไรแบบนี้ เราคุยกับคนนี้ก่อนที่เพื่อนเราจะมาคุยกะเขา เราก็รู้ว่าเพื่อนเราคุยกันกับคนเดียวกับเราแต่เพื่อนเราไม่รู้ว่าเรา2คนคุยกันก่อนน่านี้แล้ว เราเลยตีตัวออกห่างเพราะเพื่อนของเราชอบเขามาก วันนี้เพื่อนของเราบอกว่า มือสั่นหมดแล้วจะได้เจอเขา

เราได้แต่ยิ้มฝืนๆให้เพื่อนไป สุดท้ายเราก็เดินผ่านถึงล็อคๆนั้น เพื่อนเราดีใจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตรงข้ามกับเราที่ยืนหันหลังให้กับเขา ยืนก้มหน้าก้มตา ความรู้สึกอึดอัดไปหมด ในหัวมีแต่อะไรไม่รู้ เพื่อนเดินไปเลือกของทางด้านซ้ายมือ เรายืนอยู่ตรงกลางร้าน หันหลังให้เขา แล้วจู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อเราเบาๆว่า.....
แนน แนน ยิ้มหน่อยดิ
เราก็หันไปแต่ไม่ได้ยิ้มไร เขาก็เรียกเราอีกด้วยน้ำเสียงเบาๆนุ่มๆที่เยือกเย็น 
ยิ้มดิ ยิ้มให้เราดูหน่อย
เราได้แต่ยิ้มหมุมปากให้เขาไปและไม่กล้ามองหน้าเขาอีก ทุกอย่างตอนนั้นเหมือนมีแค่เรา2คนที่กำลังยืนอยู่ ทุกอย่าดูเงียบไปหมด เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นดังๆอยู่ ออกจากตรงนั้นพร้อมน้ำตาคลอ มันอยากร้องให้ไปหมด แต่เราร้องไม่ได้เพราะเราอยู่กลางตลาดนัด มันรู้สึกอึดอัดไปหมด จนตอนนี้เสียงของเขามันก็ยังก้องดังอยู่ในหัวของเรา 😔😔
SHARE
Writer
weenus
Alone
ทุกอย่างที่ทำไปมันออกมาจากความรู้สึก คนขี้แพ้คนหนึ่ง

Comments