เทอ... เราแพ้เทอแล้วนะ!!

ถ้าเกมนี้เราแพ้ เราจะกลับมาเป็นแฟนกันจริงๆได้มั้ย.. ถ้าเราจะขอเทอเป็นแฟนอีกครั้ง  เทอจะยอมคบกับเราหรือเปล่า... 


"ถ้าเทอแน่จริง เป็นแฟนกับเราสิ!! ใครรู้สึกก่อนแพ้.."

เป็นเกมที่น่าเล่นมั้ย.. ไม่รู้หรอกตอนนั้น แต่ที่ยอมรับคำท้าเหล่านั้นจากมัน เพียงเพราะว่า"แพ้ไม่เป็น"

ฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน เรียกได้ว่าไม่เคยรักใครเลยด้วยซ้ำ โสดมาตั้งแต่เกิดยันเข้าปีหนึ่ง จริงๆมีคนเข้ามาคุยด้วยนั้นแหละ! แต่เลือกที่จะไม่จริงจัง สังคมรอบตัว ประสบการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นกับคนรอบข้าง มันทำให้เราสร้างกำแพงขึ้นมาพอตัว จนสุดท้ายมันทำให้เรามองไม่เห็นอีกคน และอีกคนก็มองไม่เห็นเรา...

ฉันกับมันเจอกันเมื่อตอนม.5 เรียนที่เดียวกัน แต่อยู่คนละห้อง ภาพที่เจอกันนะ!! ไม่ค่อยสวยหรอก มันคบกับเพื่อนฉันลับๆ ซึ่งฉันก็รู้มาตลอดว่าเพื่อนมีคนคุย แต่แค่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่เธอคุยด้วย จนวันที่มันได้เพื่อนเรา และทิ้งเธอไปนี้แหละ คือจุดปะทะแรกที่ฉันได้เห็นหน้ามัน... ฉันเดินไปถีบมันจากด้านหลัง ในตอนนั้นฉันไม่เคยรู้จักมันเลยด้วยซ้ำ ถ้าเพื่อนไม่บอกว่ามันคือคนที่คุยด้วย ฉันก็ไม่มีวันรู้ว่ามันมีตัวตนในโรงเรียนนี้... ฉันโคตรเกลียดมันเลยแหละ!! หลังจากที่ถีบมันวันนั้น ฉันไม่เคยเจอมันอีกเลย อาจจะด้วยโรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ด้วยมั่ง มีนักเรียนพันกว่าคน และห้องฉันกับห้องมัน อยู่ไกลกันโคตรรรรรร ทำให้เราไม่เจอกัน จนงานปัจฉิมม.6 ฉันแทบจะลืมมันแล้วด้วยซ้ำว่ามันเคยทำเรื่องบ้าอะไรกับเพื่อนเราไว้ จนมันเดินมาขอโทษเพื่อนฉันนี้แหละ ความทรงจำถึงกลับมาอีกครั้ง...

ขึ้นปีหนึ่ง ไม่รู้ไปทำอะไรกับมันเอาไว้นักหน่าถึงโคจรมาเจอกันอีกในคณะเดียวกัน ตอนเฟรชชี่ปีหนึ่งนั้นมันโคตรเป็นที่รักของพวกพี่ๆ พี่เรียกไปพบที่ไร มันคนแรกที่ถูกพี่เรียกออกหน้าแถว คือแบบ... หมั่นใส้มากอะ!! 

"ได้ข่าวว่าไม่เคยมีแฟน" เสียงทักขึ้นจากด้านหลัง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร...

"ไม่ใช่เรื่องของนายปะ!!" ก็ไม่ได้อยากสนทนาด้วยหรอก

"ถ้าเทอแน่จริง เป็นแฟนกับเราสิ! ใครรู้สึกก่อนแพ้..." สีหน้าที่บ่งบอกว่าถือเกมเหนือกว่ายิ้มอย่างเยาะๆเหมือนถ้าไม่รับคำท้าคือฉัน"ป็อด"

"ได้..."

คำตอบ"ตกลง"ของฉันในวันนั้น มันทำให้เราได้เป็นแฟนกันในที่สุด กฎของการเป็นแฟนของเราคือ..."ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามล้ำเส้นกันถ้าอีกคนมีคนคุย แต่ในถานะที่ยังเป็นแฟนกันห้ามคิดจริงจังกับคนที่คุยด้วย" และข้อสุดท้ายที่มันขอฉันมา คือเรื่องนี้ต้องไม่มีใครรู้...

ด้วยข้อนี้แหละมั่งที่ทำให้ฉันไม่กล้าบอกครอบครัวมันว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้รักกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเกม ทางบ้านของมันรับรู้โดยทั่วกันว่าฉันคือแฟนของมัน เวลามันไม่กลับบ้านในรอบสัปดาห์หรือถ้ามันกลับบ้านโดยไม่พาฉันไปด้วย ก็จะเกิดคำถามว่าทำไมฉันไม่มาด้วย นี่ก็อาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เวลามันกลับ มันต้องเอาฉันกลับไปด้วย...

ตั้งแต่รับเล่นเกมมา ในชีวิตของฉัน พื้นที่ของฉัน โลกส่วนตัวของฉันก็มีมันอยู่ในนั้นด้วย เวลาที่มีความสุข รอยยิ้มของฉัน เสียงหัวเราะของฉันก็มีมันร่วมยิ้มและหัวเราะไปด้วย เวลาที่ฉันร้องไห้ เวลาที่ฉันล้มลง มีมันที่คอยยื่นมือมาดึงให้ฉันลุก มีอกของมันที่คอยซับน้ำตาในตลอดที่มีเรื่อง

"น้ำตาของเทอสำคัญต่อความรู้สึกเรานะ!" เป็นคำปลอบใจสั้นๆ แต่โคตรอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยิน

ปีกว่าๆที่เราคบกันปลอมๆ มันเหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันคือเรื่องจริง ความอบอุ่นของมันที่มอบให้ฉัน การดูแล การเทคแคร์ ถ้าฉันจะคิดไปเองว่ามันรักฉัน ฉันจะกลายเป็นคนหลงตัวเองหรือเปล่านะ!! แต่ความรู้สึกของฉัน ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วแหละว่าที่ฉันทำทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่เกมเท่านั้น ฉันเริ่มซึมซับว่าชีวิตต้องมีมันเข้ามาเรื่อยๆ แล้วถ้าวันหนึ่งวันที่ฉันเดินไปบอกความรู้สึกกับมันจริงๆ ทุกอย่างก็ถือว่าจบจริงๆใช่มั้ย...

ถ้าตัดเกมออกไปมันจะยังเหมือนเดิมกับฉันอยู่มั้ย.. หนึ่งปีกว่าที่อยู่ด้วยกันมันจะรู้สึกดีกับฉันหรือเปล่า หรือความรู้สึกทั้งหมดที่มันทำให้ฉันเพียงแค่มันอยากเอาชนะฉันแค่นั้น...

:; เทอ... เย็นนี้ไปกินข้าวกับเรานะ!!

เสียงไลน์ดังขึ้นเบาๆให้ฉันพอรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังเรียนวิชาสำคัญอยู่ ฉันเปิดอ่านข้อความจากมัน พลันหัวใจก็รู้สึกหวิวๆขึ้นมา ปกติหลังเลิกเรียนมันต้องมารับไปกินข้าว ไปส่งที่ห้อง แล้วมันก็ไปทำงานต่อ... เป็นเรื่องปกติที่มันทำทุกวันตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้

:; อืมมมมม
ฉันตอบกลับไปสั้นๆ

หลังเลิกเรียนจริงๆมันมารับฉันเหมือนเดิม รถสีขาวล้วนที่จอดอยู่หน้าอาคารเรียน เป็นรถที่มันขอให้ฉันเป็นคนเลือก จริงๆรถที่มันจะขับจะใช้เองมันควรเป็นคนเลือกเองหรือเปล่า... 

ฉันเปิดประตูฝั่งตรงข้ามพร้อมหันไปมองหน้ามัน ใบหน้าที่มองมาทางฉันอยู่แล้ว รอยยิ้มที่ฉันคุ้นเคย แต่แววตาที่มองมามันไม่ใช่แววตาเดิม มันเป็นแววตาที่เก็บอะไรบางอย่าง แต่ไม่อาจบอกได้...

มันพาฉันไปกินข้าวร้านเดิม ร้านที่เราชอบไปกินกันเวลามีงานวันเกิดของฉันหรือของมัน เป็นร้านที่เราจะมาเฉพาะวันสำคัญ แต่วันนี้มันไม่ใช่นิ!! ไม่ใช่วันเกิดฉัน และก็ไม่ใช่วันเกิดของมัน...

"มีอะไรจะบอกเราหรือเปล่า..." ฉันตัดสินใจถามขึ้นมาทันทีระหว่างที่รออาหารมาเสริฟ

มันหันหน้ามาหาฉัน เราสบตากันด้วยแววที่ต่างคนต่างอยู่ในความคิดของตัวเอง

"เราขอมองหน้าเทอแบบนี้ไปสักพักได้มั้ย..." มันขออนุญาตมองหน้า ซึ่งในความเป็นจริงเราผ่านการมองหน้าแบบนี้มานานแล้ว 

อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นเมนูโปรดของฉันแทบทุกจาน เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าวันนี้ต้องพิเศษกว่าทุกวัน มันตักอาหารใส่จานของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า เราต่างก็ไม่มีบทสนทนาระหว่างกัน มันทานข้าวได้น้อยมาก แทบจะไม่ได้กินเลย มัวแต่ตักให้ฉัน จ้องมองมายังฉัน เหมือนการกินข้าวครั้งนี้ เป็นครั้งสุดท้ายของเรา...

"เทอ..."

ฉันเงยหน้าเบาๆไปทางมัน

"ถ้าเราจะปล่อยมือเทอไป เทอจะเสียดายเรามั้ย..?" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาแสนเบา แต่ฉันกลับได้ยินมันยังชัดเจน เสียงดนตรีในร้านไม่อาจปิดบังเสียงของมันได้

ฉันจ้องหน้ามันอีกครั้ง หัวใจหล่นวูบขึ้นมาทันที ครั้งหนึ่งที่เราจะเล่นเกมกัน มีอีกข้อที่อยู่ในเงื่อนไขก็คือ.. ถ้าใครเจอคนที่ใช่แล้วถือว่าจบเกม นั้นหมายความว่ามันมีคนที่มันอยากจริงจังแล้วด้วยสินะ!! 

"ถ้านายเจอคนที่ใช่แล้ว ปล่อยมือเราไปก็ได้นะ!! เราโอเค.."

ฉันลุกขึ้นจากก้าวอี้ เดินออกไปจากจุดนั้นทันทีก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะเดินตามฉันมั้ย แต่มันคงไม่เดินมาหรอก เราจบกันแล้วนิ!! มันไม่ได้รักฉันตั้งแต่แรก แล้วฉันจะร้องไห้ทำไมกัน... มันเหมือนทุกอย่างจะโอเค แต่ไม่เลย... ฉันเจ็บ ทุกอย่างดูมืดไปหมด "มันแค่เกมจริงๆใช่มั้ย ที่ผ่านมาแค่เกมเว้ย " ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ปลอบใจตัวเองจากความรู้สึกข้างใน เสียงไลน์ดังขึ้นมาเรื่อยๆ ฉันไม่ได้เปิดไปดู มันต้องเป็นใครสักคนที่อยากคุยงานกับฉัน หรืออาจเป็นมันที่ไลน์มาถามว่าทำไมถึงเดินออกไป ฉันไม่อาจเปิดไปอ่านไลน์ในเวลานี้ได้ ฉันอ่อนแอเกินไป อ่อนแอจริงๆ...


:; เทอ... จริงๆเกมนี้เราแพ้เทอตั้งแต่แรกแล้วแหละ! เทอจำตอนม.5ตอนนั้นได้ปะ ตอนที่เราทำให้เพื่อนเทอเสียใจอะ แล้วเทอก็มาถีบเรานะ เราชอบเทอตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแหละ! และที่เรามาเรียนที่นี่ด้วย ก็เพราะเรารู้ว่าเทอก็ลงที่นี่เหมือนกัน... 

:; เรารู้จากเพื่อนเทอว่าเทออะแพ้ใครไม่เป็น เราเลยขอเทอเป็นแฟนด้วยการท้าคบนี้แหละ! เรานิโง่เนอะ!

:; เทอ... ถ้าเกมนี้เราแพ้ เราจะกลับมาเป็นแฟนกันจริงๆได้มั้ย..? ถ้าเราจะขอเทอเป็นแฟนอีกครั้ง เทอจะยอมคบกับเราหรือเปล่า...

เราชอบเทอนะ!!!


#เด็กชายมุมมืด





SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments

p_pongsiri
11 months ago
เราต้องเสี่ยงกับการหลั่งน้ำตา เมื่อปล่อยให้้ความสัมพันธ์ก่อตัวขึ้น #เจ้าชายน้อย
Reply