I'm sorry my moon...



"ขอโทษนะคุณพระจันทร์"

"..."

"ที่เราสัญญากับคุณในคืนนั้นว่าเราจะไม่ร้องไห้"

"..."

"ตอนนี้เรากลั้นมันไม่ไหวแล้วล่ะ"

ทำไมอยู่ๆถึงรู้สึกอึดอัดในใจแบบนี้นะ มันอยากร้องไห้ออกมา ไม่สิเราร้องอยู่ กำลังร้องและไม่แน่ใจเลยจะหยุดตอนไหน 
มันรู้สึกเหมือนเราเก็บทุกอย่างเอาไว้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยที่รู้สึกอะไรก็ระบายกับใครสักคน ระบายออกมาทั้งหมด แต่ตอนนี้รู้สึกอะไรกลับเก็บไว้คนเดียว เก็บไว้ภายในใจ พอมันอึดอัดมากๆก็ทำได้แค่ระบายออกมาทางน้ำตา

"อ่อนแอมากจังนะตัวเรา"


มันก็จริงอย่างที่ใครๆว่านั่นแหละ ว่าเดี๋ยวนี้เราทั้งอ่อนแอ ทั้งขี้แพ้
แย่

แย่ไปหมดทุกอย่างตอนนี้ มันเหนื่อยเหนื่อยไปหมดทุกอย่างเลย

"คุณพระจันทร์เราขอร้องได้ไหม"

"ช่วยใจดีกับเรากว่านี้ได้ไหม"

"เราไม่อยากรู้สึกจมดิ่งแบบนี้แล้ว"



บางทีก็คิดนะว่าเราอาจจะไม่เหมาะกับรอยยิ้มให้ตัวเอง อาจจะเกิดมาแค่เพื่อช่วยฮีลคนอื่นแค่นั้นก็ได้นะ
เราคงเหมือนดาวพลูโตจริงๆ ที่สำคัญแค่บางครั้งพอหลังจากนั้นเราก็หลุกนอกวงโคจรของทุกคนไป

"น่าสงสารนะ คนจริงใจด้วยสักคนยังไม่มีเลย"


มันก็จริงอย่างที่เขาบอกเรา ตอนนี้เราสับสนไปหมดแล้ว เราขอโทษคุณดวงดาวทุกดวง ขอโทษคุณดวงจันทร์นะ ตอนนี้เรารู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวเลย
เราควรอยู่คนเดียวนอกวงโคจรของทุกคนแบบนี้น่ะมันคงถูกแล้ว ถูกแล้วใช่ไหม

"เซฟโซนเราหายไปไหนนะ"


นั่นสิมันหายไปไหน ตอนนี้เราทำเซฟโซนหายไปแล้วล่ะ เราควรจะหายตามเซฟโซนไปด้วย ใช่ เราควรหายไปด้วย
Story log อันนี้เราแค่มาบ่นเพราะเราอึดอัดเฉยๆ ถ้าใครมาอ่านก็อยากจะบอกนะคะ

"สู้ๆเรารู้ว่าคุณเหนื่อย แต่สู้ๆนะคะถ้าคุณรู้สึกเหมือนไม่มีใคร พลูโตดวงนี้คอยมองพวกคุณจากนอกวงโคจรนี้อยู่นะ ก้าวผ่านมันไปให้ได้นะคะ เหนื่อยก็พักล่ะ ✊🏻📦❤"

I WANT TO GO FAR AWAY.


To.แด่เราผู้เป็นพลูโตนอกวงโคจรของทุกคน.
SHARE
Writer
TheUniverse
Writer
ʏᴏᴜʀ ᴍʏ ᴍᴏᴏɴ,ɪ'ᴍ ʏᴏᴜʀ ᴘʟᴜᴛᴏ.

Comments