มันมีจริงๆนะ "สิ่งที่ไม่ใช่ตัวเรา"
   แต่ก่อนเป็นคนเชื่อมาตลอดว่า " ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น "แล้วถ้าสิ่งที่เราพยายามอยู่นั้น มันทำให้เราไม่มีความสุขล่ะ?   ชีวิตเราได้เริ่มเปลี่ยนไป หลังจากที่ได้รับตำแหน่งใหม่ ที่ใครหลายๆคนอยากได้ เราไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้ว่า ทำไมถึงเป็นเราที่ได้รับขึ้นเป็นตำแหน่งนี้ ตำแหน่งที่ต้องคอยบริหารจัดการทุกอย่าง เป็นผู้นำในการพัฒนาองค์กร ตอนแรกก็เหมือนจะดีนะ แต่พอทำไปสักพัก ...มันไม่ใช่ที่ของเราว่ะ
   ความน่าเบื่อของคนที่เอาความอคติมาใช้ในที่ทำงาน ไม่ว่าเราจะทำอะไรดีสักแค่ไหน เราก็ยังผิดอยู่เสมอ เค้าก็หาข้อที่จะมาว่าเราได้เสมอ
   เวลาว่างไม่มีเลย เดี๋ยวก็ประชุมทีมบริหาร ประชุมทีมวิชาการ ประชุมการทำโครงการต่างๆ อยากจะเรียกประชุมตอนไหนก็เรียก วันหยุดก็แทบไม่ได้หยุด ซึ่งเราต้องดูแลพ่อที่เกิดอุบัติเหตุจากการทำงานแล้วเดินไม่ได้ ดูแลแม่ที่เป็นโรคเบาหวานแล้วตอนนี้ก็มีอาการอื่นๆมาแทรกแซงแล้ว นั่นกลายเป็นว่า นอกจากเวลางาน 8 ชั่วโมงนั่นแล้ว เราก็ยังต้องประชุมต่อและเราก็ไม่มีเวลาดูแลท่านเลย ซึ่งคนในที่ประชุมก็มาเลทบ้าง การประชุมก็ยืดเยื้อนู่นนี่ไปเรื่อยๆ จนเรารู้สึกว่า มันเสียเวลา ...
   ตั้งแต่รับตำแหน่งมา เรามีเงินใช้เยอะขึ้นนะ อยากได้ของอะไรก็ซื้อได้เลย แต่เราไม่มีเวลาไปเดินเลือกซื้อ เราไม่เคยหลับสนิทเลยสักวัน มันเครียดอยู่ลึกๆ กดดันสะสมมาเรื่อยๆ แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว คนที่อยากได้ตำแหน่งนี้ก็ทำทุกทางที่จะเอาไปจากเราให้ได้โดยคำพูดของเค้าแต่ละครั้งมันสร้างบาดแผลในใจเรามาก จนเรานึกถึงตัวเองในแต่ก่อน ...

   ... แต่ก่อนนั้น ชีวิตสงบ มีเวลาอยู่กับครอบครัว ได้พาท่านไปวัด ทำบุญ ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ได้ช่วยท่านทำงานบ้าน วันหยุดก็มีเวลาที่จะนั่งพูดคุยกับท่าน ชวนแม่คุยเรื่องต้นไม้ ดอกไม้ที่ท่านปลูก มันมีความสุข สงบ สบายใจ ...

   ก่อนรับตำแหน่ง เรายอมรับนะ ว่าเราไม่เคยเห็นค่าของเวลา ค่าของความสงบทั้งกายและใจ เราเคยรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ ซึ่งมาตอนนี้เรารู้แล้วว่า " เวลา ครอบครัว เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด "

   ...นั่นเลยเป็นเหตุผล ที่ทำให้เราเลือกที่จะทิ้งตำแหน่งตรงนั้น ทิ้งทุกๆอย่าง 
แล้วกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม ซึ่งตอนนี้เรามีเวลามากขึ้นแล้ว เรากำลังฝึกภาษาญี่ปุ่นอยู่เพื่อที่จะได้มีเป็นความรู้ และอาจได้ใช้ในการทำงานในอนาคต ...
เวลาไม่เคยหยุดเดิน หาความสุขที่แท้จริงให้เจอแล้วอย่าทิ้งมันไป
   
SHARE
Writer
BRW
Storyteller
ผู้หญิงที่โดดเดี่ยวกับชีวิตทั้งชีวิตที่ไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีใครนอกจากครอบครัว เดียวดายทั้งโลกออนไลน์และโลกของความจริง

Comments

girlwithsmile
10 months ago
คุณเจ๋งจัง ขอบคุณที่มาแชร์ประสบการณ์ดีๆนะคะ บางครั้งเรามองจุดสูงสุดของยอดเขา ไขว่คว้าอยากจะไปให้ถึง แต่พอวันที่ไปถึงจริงๆ การอยู่ตีนเขา มันอาจจะมีความสุขมากกว่าอีก เราก็เป็นหนึ่งในคนที่พยายามปีนอยู่ แต่คุณก็ทำให้ฉุกคิดได้ว่า ที่นั่นมันเหมาะกับเราจริงๆรึเปล่า? เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
Reply
BRW
10 months ago
ขอบคุณนะคะที่เป็นกำลังใจให้ ตอนช่วงนั้นเราคิดเสียดายเงินเหมือนกันนะคะ เสียดายชื่อเสียง ผลงานที่สร้างมาต่างๆ แต่เราคิดดูดีๆแล้ว ความสุขของเราจริงๆคืออยู่กับครอบครัว คือการมีเวลาว่าง คือการไม่ต้องมีเงินมากมายแต่มีความสุข ความสงบค่ะ เป็นกำลังใจให้คุฯเช่นกันนะคะ :)