I miss you summer.
เสียงแตร สัญญาณไฟแดง และกลิ่นควันรถ เป็นสิ่งที่เราต้องเจอทุกวันตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพ

ชีวิตหลังเรียนจบแม่งโคตรบัดซบ การเป็น First Jobber ไม่เคยสนุก 
เวลาเกือบ 1 ปี ที่เราเรียนจบและย้ายกลับมาอยู่ในกรุงเทพ ไม่มีวันไหนเลยที่รู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เราใช้ชีวิตคนเดียว ตื่นเช้าไปทำงาน กลับบ้าน เคลียร์งานและนอน จนเกิดติสท์แตกลาออกจากงานไปทำตามความฝัน สุดท้ายเป็นไงล่ะ พังไม่มีชิ้นดี งานก็หนัก เงินเดือนก็น้อยกว่าที่เก่า จนสุดท้ายทนไม่ไหว ต้องยอมให้ผู้ใหญ่ตราหน้าว่า Gen Y ไม่มีความอดทน แล้วจะให้ทนกับสิ่งที่ไม่มีความสุขไปทำไมวะ

วันแรกที่ตกงานแม่ง... โคตรเคว้ง นอนปัดทินเดอร์โง่ๆ อยู่บนเตียงเป็นวันๆ

สุดท้ายเธอก็ทักเรามา

"ทำไมยิ้มแล้วโลกสดใสจัง" 

เป็นไงล่ะ เรายังจำประโยคแรกที่เธอทักมาได้อยู่เลย เจ๋งปะ

เข้าใจประโยคที่บอกว่า พระเจ้าจะไม่ทิ้งเราไว้ข้างหลังก็ตอนนี้ ถึงเราจะนับถือศาสนาพุทธก็เถอะ 
ในวันที่รู้สึกว่าโลกแม่งโคตรเหี้ย ก็มีเธอที่ยื่นมือเข้ามาหาเรา ทำให้รู้ว่าจริงๆ โลกไม่ได้เหี้ย เราแค่เดินตกหลุมเฉยๆ 

นี่ไง บนหลุมมันสวยจะตาย มีดอกไม้ มีดนตรี มีของอร่อย แล้วก็มีเธอ

แสงจากดวงอาทิตย์ตอน 7 โมงเช้า ยังไม่อบอุ่นเท่ามือเธอที่คอยปลอบเราตอนร้องไห้
ผ้านวมผืนหนาที่ห่มทุกคืน ก็ไม่ทำให้หลับสบายเท่าอ้อมกอดของเธอ 
ความอบอุ่นของเธอทำให้เรารู้สึกเหมือนลอยอยู่บนก้อนเมฆเลยว่ะ


แต่สุดท้ายแล้ว...ก้อนเมฆก็ต้องกลั่นตัวเป็นน้ำฝนตกลงมาอยู่ดีแหละ
วันที่เธอจากไปแม่งโคตรเศร้า เหมือนเรานั่งมองเมฆฝนค่อยๆ เคลื่อนมาบังดวงอาทิตย์ 
ตั้งแต่วันนั้นฝนก็ตกบนโลกของเราทุกวันเลย

นานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เมฆก้อนนี้ไม่เคยเคลื่อนไปไหนเลย จะมีก็แค่บางเบาลงแค่นั้น

ไม่รู้ว่าพิธีไล่ฝนใช้ได้ผลไหม เราจะได้ลองมาใช้ไล่เมฆก้อนนี้ออกไปบ้าง

อดคิดไม่ได้ว่าถ้าตอนนี้เธออยู่ตรงนี้ จะเป็นยังไงบ้างนะ
ต้นกระบองเพชรที่เราเพิ่งซื้อมาเธอจะชอบไหม
คอนเสิร์ตที่เราชอบไป เธอจะได้ไปกับเราไหม
อ้อ.. บุหรี่ที่เธอเคยให้เรา เราสูบทุกวันเลยนะ พอได้กลิ่นแล้วเหมือนเธอมาอยู่ข้างๆ เราเลย

ขอบคุณที่เข้ามาเป็นหน้าร้อนที่สดใสของเรา
ขอบคุณที่เดินจากไปเพื่อให้รู้ว่าประเทศไทยมีฤดูอื่นด้วย
ฤดูหนาวต้องหนาวมากแน่ๆ ดูแลตัวเองด้วยนะ.




SHARE

Comments