23:29
เขายืนมองท้องฟ้า ทอดสายตาออกไป ไกลกว่าที่คิด นึกอะไรไปเรื่อย แตะเพียงผิวของความรู้สึกที่คุ้น และกระโดดไปเรื่อยๆ ไม่ได้ลงลึกกับความรู้สึกใดเป็นพิเศษ

เป็นอาการของคนเหม่อ

ซึ่งพอมีคนทัก เขาก็ได้สติ แต่กลับจำไม่ได้ว่าเมื่อครู่ได้ล่องลอยไปกับอะไร เพราะมันมากมาย สัมผัสเพียงนิด และจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่ เขาเป็นอะไรไป เหม่อลอยงั้นหรือ?
ก็คงจะเป็นอย่างนั้น แต่มันไม่มีอะไรให้น่ากังวลนักหรอก

แต่หลายๆครั้ง ก็อาจจะเป็นปัญหาได้

จึงจำเป็นที่ต้องคิดคำตอบเตรียมเอาไว้
คำตอบที่เขามักจะบอกออกไป ในเวลาที่เหม่อลอยอย่างไร้เหตุผล

ก็แค่คิดว่า 'เมื่อไหร่กัน ที่ฟ้าจะผ่าลงมา'

แรกๆมันก็ขำนะ

แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อมองขึ้นไปบนฟ้า เขาก็ไม่สามารถแตะถึงความรู้สึกใดได้อีก ไม่มีห้วงแห่่งความเหม่อลอยอีกต่อไป

เพราะเขาเอาแต่คิดว่า
'เมื่อไหร่ฟ้าจะผ่าลงมา ที่เขา

ได้โปรดผ่าลงมาสักที'

เฮ้อออ
นี่มันชัักจะน่ากลัวขึ้นมาจริงๆแล้วนะ

SHARE
Written in this book
Sensitive diary
บันทึกไวต่อความรู้สึก
Writer
26069
let's say
ไม่เหลืออะไรให้คิดถึงเลย

Comments