ยิ้ม : ชินชา :น้ำตา :ความรู้สึก
.ทุกคนต่างมีมุมที่ไม่อยากให้ใครเห็น
มีมุมที่ซ่อนเอาไว้ไม่อยากให้ใครรู้
ทุกคนต่างมีมุมที่อ่อนไหวเป็นของตัวเอง
ทุกคนต่างมีพื้นที่ให้เข้มแข็งและอ่อนแอ
เราเองก็เหมืิอนกัน ... มีมุมที่ไม่อยากให้ใครรู้
.
..เราคิดว่าชีวิต มันไม่ได้ง่าย
การที่จะก้าวผ่านอุปสรรคไปแต่ละขั้น
ต้องใช้ทั้งความพยายาม ความอดทน
และบางครั้งอาจต้องใช้วิธีไม่ปรกติเข้ามาช่วย
.
...เพราะชีวิตมันไม่ง่าย 
การจะเอาตัวรอดจากสิ่งรอบตัวและสังคม
เศรษฐกิจ ที่เสื่ิอมโทรม จึงยิ่งยากขึ้นไปอีก
หลายครั้งที่เรามักโทษโชคชะตา โทษดินโทษฟ้า
แต่ไม่เคยโทษตัวเองเลยสักครั้ง
.
...เราทุกคนถูกสอนมาให้สู้ ต่อให้เจอเรื่องแย่
เจอเรื่องที่ลำบากขนาดก็ต้องสู้ และผ่านมันไป
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม บริบทต่างๆ
สอนให้เราต้องเข้มแข็งโดยอัตโนมัติ
ทั้งๆที่ใครๆต่างก็บอกว่า เราอ่อนแอได้นะ
ล้มแล้วลุกขึ้นสู้ได้นะ  เราร้องไห้ได้
เราท้อได้ แต่อย่าถอย ฟังดูมันก็สวยงามดี
.
...แต่...บางครั้ง หนทางที่จะลุกขึ้นเพื่อไปต่อ
มันก็ยากเหลือเกิน....
.
...เราเคยถูกสอนให้ยิ้มให้กับทุกปัญหาที่เข้ามา
ยิ้มและยอมรับในทุกสถานการณ ์ 
เรายิ้มทั้งๆที่ไม่รู้ว่าปัญหามันจะแก้ไขได้ยังไง
เเต่เราก็ยิ้ม  เหนื่ิอยก็ยังยิ้ม ร้องไห้ก็ยังยิ้ม
บางครั้งก็แอบตลกตัวเองเหมือนกัน
.
...เราทำแบบนี้มาโดยตลอด 
ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวแบบไหน
จนบางครั้งเราก็สับสนว่า
เรายิ้มเพราะอะไร ยิ้มเพราะดีใจ
หัวเราะเพราะร้องไห้ ตลกเนอะ
น้ำตา ยังไม่สามารถแยกแยะได้เลย
.
เราอาจจะซ่อนน้ำตา ไว้ภายใต้รอยยิ้มได้
หรือซ่อนรอยยิ้มไว้บนใบหน้าเฉยชา
แต่ความรู้สึก เป็นสิ่งที่เราซ่อนเอาไว้ไม่ได้เลย
แต่เราก็พยายามที่จะซ่อน รู้ว่ามันยาก แต่ก็ทำ
เราเหนื่อย เราล้า เรากำลังฝืนตัวเองเพื่อบางสิ่ง
บางสิ่งที่เรา รัก มากกว่าตัวเอง
.
บางอย่างที่เราแสดงออกเรายังไม่รู้ตัวเองเลย
ว่าเราคิดอะไร สิ่งที่เราคิด สิ่งที่เราทำ 
กับสิ่งที่คนอื่นเห็น
.
มีสิ่งนึงที่เราอยากพูด อยากเล่าให้สักคนฟัง
.
"ที่เห็นเรายิ้มๆอยู่รู้ได้ไงว่าสบายดี"
.
จริงๆเราอยากพูดๆๆๆๆๆๆๆ
แล้วฟูมฟายร้องไห้ออกมาดังๆ
อยากพูดว่าเห้ยไม่ไหวแล้วนะ
แต่ก็พูดได้แค่ว่าทำไมชีวิตมันยากขนาดนี้นะ
.
ตอนดีใจเราก็ยิ้ม
ตอนที่เสียใจเราก็ได้แต่ยิ้ม
แปลกใจตัวเองเหมือนกัน
ยิ่งเสียใจ ยิ่งร้องไห้ น้ำตาไหลมากแค่ไหน
หน้าเราจะยิ้มตลอด หัวเราะไปด้วย
ในขณะที่น้ำตาก็ไหลไป จนเราเหนื่อย
แล้วหยุดไปเอง เราก็ไม่ได้อยากยิ้มหรอก
คือเราก็เสียใจมากๆๆๆๆๆนะ ความจริง
แต่มันอาจจะเกิดจากความเคยชิน
ที่เรามักท่องไว้เสมอว่า
ต่อให้ชีวิตมันหนักหนาแค่ไหน
ก็จงยิ้มรับกับมันเสมอ
จนตอนนี้เราเริ่มสับสนเเล้วว่า
เรา...มีความสุขมั้ย...
เหมือนยืนอยู่ที่เดิม
เหมือนยืนดูคนอื่นยิ้มหัวเราะเสียใจ
แต่เราไม่รู้ว่าควรรู้สึกอะไรอ่ะ
ควรเสียใจมั้ย ควรดีใจรึเปล่า
จริงๆเรารู้อะไรหลายอย่างรอบตัวมากมาย
แต่สิ่งนึงที่เราไม่เคยรู้เลยอะไรเป็นอะไร
คือ ใจ. ของเราเอง ตลกเนอะ
.
สุดท้าย ต่อให้พิซซ่ามันน่ากินแค่ไหน
ก็กินบ่อยๆไม่ได้เหมือนมาม่าหรอก
ถามว่าชอบหรอ เปล่า !!!
แค่จน 555555555







SHARE
Writer
MNSTORY
dream and ambition
อยากเล่าเรื่องที่พบเจอตามความรู้สึก เน้นความรัก นั่นล่ะที่จะอยากเล่า

Comments