ฉัน ... ก็คือฉัน
ไม่ได้เจอกันนานเลย ...
นานจนความรู้สึกของฉัน ไม่มีเรื่องราวของคุณอีกแล้ว

นานจนหน้าเฟสบุคของฉัน
แทบจะกลายเป็นเฟสร้างไปอีกครั้ง

แล้วทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาเขียน
ไม่รู้สิ ... ฉันก็แค่ อยากบันทึกอะไรสักอย่างไว้
... ตราบเท่าที่ยังนึกออกอยู่

คุณไม่ได้อยู่ในสายตาฉันอีกแล้ว
เราได้พบกัน ... แต่ฉันกลับไม่ได้สังเกตุเห็นคุณ
จนมีน้องคนหนึ่งที่ไปด้วยกัน สะกิดบอก

ว่าคนของพี่อ่ะ ... คนนั้นไม่ใช่หรอ?
แต่จากระยะนี้มันคงไกล 

ไม่รู้ว่าไกลด้วยระยะทาง หรือไกลด้วยความรู้สึก
... นั่นคือคุณจริงๆหรอ?

นี่เป็นประโยคแรกที่ฉันคิด 
... หลังจากมองคุณจากตรงนี้ อีกครั้ง

คุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ 
รูปร่าง โครงหน้า ทรงผม 

ดีใจนะ ... ที่ได้พบกัน (ไกลๆ)
ตอนที่อยู่ใกล้ๆก็ไม่ทันสังเกตุ 555

ถ้ายังสบายดี ... ฉันก็ดีใจ
ส่วนฉัน ... ยังสบายดี
ยังมีความสุขกับกิจกรรม การทำงาน
และผู้คนรอบๆตัวฉัน 

ยังเป็นคนใจดีเหมือนเดิม 
ทัศนคติในการใช้ชีวิตก็ยังเหมือนเดิม
ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม อาจจะอ้วนขึ้น
เพราะช่วงนี้ไม่ได้ออกกำลังกาย

แต่ความรู้สึกที่มีให้คุณ ... มันคงหมดไปแล้วจริงๆ
เหลือเพียงแค่ความทรงจำ เท่านั้น

ช่วงนี้ฉันอาจปิดใจกับเรื่องความรัก
ใช่ ... มันอาจเป็นเพราะฉันยัง 
... ไม่แข็งแรงพอจากเรื่องของคุณ

แต่มันเป็นกลไกการป้องกันตัวของฉันเอง
และฉันก็เชื่อว่า ถึงเวลาที่เหมาะสม
ได้เจอคนอื่นที่เหมาะสม หัวใจฉันก็จะเปิดขึ้นใหม่ได้เอง

ทุกวันนี้ ...
ฉันยังคงยิ้มได้ กับความสุขเล็กๆน้อยๆ ที่เกิดขึ้น
มีเรื่องเครียดบ้าง มีปัญหาบ้าง
มันก็เป็นเรื่องปกติทั่วไปของการใช้ชีวิต

และฉันก็ยังจัดการมันได้
ไม่ค่อยเหงา เพราะมีน้องๆ อยู่กับฉันมากมาย

บางทีก็มากซะจน ... 
คิดถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่คนเดียวเหมือนกันนะ

มันเป็นคนละความรู้สึก กับช่วงเวลาก่อนมาเจอคุณ
คุณเปลี่ยนแปลงฉันไปหลายอย่างเหมือนกัน

และให้โอกาสมากมายในชีวิตฉัน
ให้ความกล้า ... ให้ฉันได้ออกมาทำกิจกรรม
ได้รู้จักและผูกพันกับคนหลายๆ คนที่ผ่านเข้ามา

ฉันไม่เคยเสียดาย ความรู้สึกที่ให้ไปกับคุณ
... ช่วงเวลาที่เคยใช้ไปกับคุณ 

เพราะรอยยิ้มที่เกิดเพราะคุณวันนั้นมันเป็นเรื่องจริง
และการที่ฉันก้าวผ่านช่วงความรู้สึกว่างเปล่าของชีวิตได้
เพราะมีคุณ มันก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน

ดังนั้น ... ฉันถึงขอบคุณอยู่เสมอคุณเดินเข้ามา
และขอบคุณมากๆ ที่ผ่านออกไป ไม่รั้งฉันไว้นานกว่านี้

ขอบคุณจริงๆนะ ที่ทำให้เรื่องราวเหล่านี้มันเกิดขึ้น
คุณจะอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ ...

ขอบคุณ ... ที่อย่างน้อย ก็ได้ผ่านเข้ามา
ทำให้ฉันรู้สึกมีค่า มีพลังมีศรัทธา ในการเดินตามทางฝัน
ดีใจที่ครั้งหนึ่ง ... เราก็ได้ใช้เวลาร่วมกัน
แม้ตอนจบของความผูกพัน มันจะไม่เหลืออะไร

แต่อย่างน้อย ... ความทรงจำที่ได้รับมา
มันก็จะอยู่กับฉันไปจนกว่า ... ฉันจะจำต่อไปไม่ไหว
ฉันยังยิ้มได้ที่ตรงนี้ และยังหวังให้เธอสบายดี สบายใจ
จะไม่ได้พบกันอีกแล้ว ก็ไม่เป็นไร ...
... แต่ถ้าได้พบ ฉันจะยิ้มให้ ด้วยยิ้มที่มาจากใจจริงๆ

# Story <<NPR>>


>> น้องในตอนนั้นจะอยู่ในความทรงจำของพี่เสมอนะคะ
... ยินดี ที่ได้พบคุณอีกครั้ง ^ _ ^
SHARE
Written in this book
Story for NPR
พี่ชอบเรานะ คนที่ไม่มีอะไรเหมือนพี่เลยสักอย่าง
Writer
DreamN
Reader
เป็นเพียงหนึ่งคน ที่หลงรักบทกลอนหวานๆ

Comments