เมื่อบ้านไม่ใช่ comfort zone อีกต่อไป : (
เรากลับมาแล้ว กลับโรคซึมเศร้าอีกครั้ง ไม่พบจิตแพทย์ ไม่ทานยา 
อยากหายใจจะขาด แต่ก็อยากหยุดทุกอย่าง ทุกอย่างตีกันไปหมด

ช่วงปลายปีที่แล้ว เราไปฝึกงานที่กทม. 4-5 เดือน กลับบ้านเดือนละ 2-3 ครั้งเท่านั้น
ใช่ เราออกไปอยู่คอนโดคนเดียว มีพี่สาวอยู่ใกล้ๆ เจอกันบ้างแล้วแต่เวลาว่าง
ตลอดเวลาที่เราฝึกงาน พ่อแม่จะบอกคิดถึงเราตลอด อยากให้เรากลับบ้านบ่อยๆ
วันไหนที่เหนื่อยมากๆ แค่ได้ยินเสียงพ่อโทรมาถามความเป็นอยู่ ก็ร้องไห้แล้ว 

ทุกอย่างดีมาก ดีขนาดที่ว่า ซึมเศร้าเราหายไป เราไม่ต้องกินยา เราไม่โหยหายาเลย
เพราะเราไม่มีเวลาคิดอะไรเลย ตื่นเช้าไปทำงาน กลับมากินข้าว อาบน้ำ นอน 
แต่... และแล้วความสุขของเราก็หายไป ตั้งแต่เรากลับมาอยู่บ้าน
ซึมเศร้าที่หายไป ตอนนี้มันกลับมาแล้ว เพราะทุกอย่างเหมือนเริ่มใหม่ทั้งหมด 

เริ่มใหม่คือการกลับไปพบจิตแพทย์ใหม่ เริ่มกินยาตั้งแต่ต้นใหม่ 
พ่อแม่ที่เคยบอกว่าคิดถึงเรา อยากให้เรากลับบ้านบ่อยๆ 
สิ่งที่เกิดขึ้น เขาบ่นเราทุกวัน อะไรที่ไม่ได้ดั่งใจเขา เขาจะด่าเราแรงขึ้นเรื่อยๆ
กู-มึง อี.. เข่้ามาเยอะมาก สำหรับเรา โตแค่ไหนก็ไม่เคยรับได้ที่เขาจะพูดคำหยาบใส่
เราก็ได้แค่นั่งร้องไห้ + เก็บตัวอยู่ในห้องเงียบๆ มีแต่แม่ที่เข้ามาคุยกับเรา 
แต่ก็ไม่มีอะไรเยียวยาเราได้เลย สุดท้ายก็ได้แต่ร้องไห้จนหลับไปเท่านั้นเอง

และแล้วช่วงที่ลำบากของเราก็มาถึง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราไม่เคยมีจุดหมายในชีวิต
เราคิดแค่ว่า เรียนจบแล้วเนอะ เดี๋ยวไปทำใบจบ ไปถ่ายรูปกับชุดครุย ก็พอแล้ว
และนั้นคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่ความจริง ไม่ใช่เลย..
แม่ภูมิใจกับเรามากที่เรียนจบ แต่พ่อกับพี่สาวเอาแต่ถามว่า... เรียนจบแล่้วมีงานทำมั้ย? มีงานทำ น่าภูมิใจกว่าเยอะ เอาจริงๆ ตอนนั้นไม่ได้คิดเลย ตอนนี้ก็ไม่คิด : ( 
ไม่ได้คิดว่าจะมีอนาคตไกลขนาดนี้ ไม่ได้คิดว่าอยากเป็นอะไร อยากทำอะไร
ไม่กล้าคิด คิดไปก็โดนขัดขวางทุกอย่าง โดนปฏิเสธทุกอย่างที่พูดออกไป
จนวันนี้เราก็ยังไม่มีจุดมุ่งหมายของชีวิตอีกเลย

เหนื่อยจัง
SHARE

Comments

Palmpcrp
1 month ago
เป็นกำลังใจให้นะครับ
Reply