มากกว่า 44

ลมเย็นพัดมา
เธอนั่งอยู่บนชิงช้ามองดูเขาซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้ทีละกระถาง กระถางแล้ว กระถางเล่า สายตาของเขาเวลามองลงไปที่กิ่งก้านของต้นไม้ 
เขาอาจไม่เคยเห็น ความอบอุ่นจากตัวเขาที่ส่งถึงต้นไม้ 
ต้นไม้ที่เป็นลูกๆของเขา
เธอแอบยิ้มให้เขาเสมอโดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาจะรู้ได้อย่างไรในเมื่อเวลารดน้ำสายตาของเขาอยู่ที่ต้นไม้ที่รักของเขาเท่านั้น นี่มันโลกของเขากับลูก เธอได้แต่มองห่างๆก็พอ (เหอะ)
ในโลกใบนี้เขามักจะเห็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนและมีเรื่องเล่าถึงพัฒนาการของต้นไม้ในสายตาของเขาเสมอ ไม่ว่าจะเรื่องยอดอ่อนที่แตกใหม่ ดอกไม้ที่ใกล้บาน สีของใบไม้ที่เปลี่ยน ความแข็งแรงหรือความแห้งของกิ่งก้าน เหลือเชื่อกว่านั้นเขาเห็นแม้แต่มด แมลงที่กำลังจะเติบโต เขามักจะอธิบายความเชื่อมโยงของโลกผ่านสิ่งที่เกิดขึ้นบนระเบียงแห่งนี้ ชีิวิตส่วนหนึ่งที่เหมือนห้องแห่งความละเอียดอ่อนของเขา

เขาเดินมานั่งข้างเธอบนชิงช้า เธอถามเขาว่า ตอนนี้มีต้นไม้อยู่กี่ต้น 
"1 2 3 ... 44 โห .. มีตั้ง 44 ต้นแล้วหรอ" เสียงเขาพูดขึ้นมา
"เยอะเนอะ" เธอเห็นด้วย
"ยังจำวันนั้นได้อยู่เลย ต้นไม้ที่ใกล้ตายตอนนี้แข็งแรงกันหมดแล้ว" เธอบอก 

ภาพวันนั้นยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำเธอเช่นเคย ต้นไม้ใกล้ตายและวันที่ช่วยกันดูแลต้นไม้ 
หรือความรักมันก็เป็นเช่นนี้ ... มันมีชีวิตไม่ต่างจากต้นไม้ 

วันที่ต้นไม้ใกล้ตาย เธอและเขาไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการดูแลต้นไม้และวางใจไว้ตรงที่ว่าถ้าทำสิ่งที่ควรทำได้ดีที่สุดแล้ว หากจะตายก็ต้องตาย หากจะรอดก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี 
ชวนให้เธอนึกถึงว่าทุกวันนี้ความรักของเธอและเขา เธอวางใจไว้ตรงไหน 
คำตอบของเธอคงต้องค่อยๆหาและค่อยๆสร้างไปเอง เธอรู้แต่ว่าจะทำในสิ่งที่ควรทำให้ดีที่สุด
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอเห็นเสมอนับจากวันที่เธอและเขาลงมือปลูกต้นไม้เหล่านั้นคือ 
เธอและเขาต่างช่วยกันประคับประคองด้วยความหวังดี และนี่อาจเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เขามอบให้เธอ เขาไม่เคยปล่อยมือจากเธอแม้แต่สักวินาทีเดียว ความอบอุ่นเกิด ณ ที่แห่งนี้ ที่ซึ่งมีความเชื่อมั่นว่าบนทางที่ผกผันและแปรเปลี่ยนจะมีใครสักคนอยู่ด้วยกันเสมอ จนมันพัฒนาเป็นความผูกพันธ์ที่ไม่ทำให้ร้อน ไม่แน่นหนา ความผูกพันธ์แบบมีอากาศโปร่งๆให้หายใจ
เขาค่อยๆรดน้ำให้กับความรักในทุกวัน 

ต้นไม้แห้งที่ล้มระเนระนาดคงไม่อาจเป็นต้นไม้ที่แข็งแรงได้หากปราศจากสิ่งเหล่านี้ 
เมื่อต้นไม้ตั้งหลักได้มันต่างรักษาตัวเองเพื่อไม่ให้ใกล้ตายอีกครั้ง คงไม่ต่างจากความรักที่ตั้งหลักได้ก็จะเติบโตและไม่ยอมให้ตัวเองเหี่ยวแห้งตายไปเช่นกัน นอกจากจะไม่ตายแล้วความรักยังขยายตัวไปอย่างมั่นคงแข็งแรง ต้นไม้ที่มากกว่า 44 ต้นคงจะเป็นคำตอบให้เธอได้บ้าง

มันอาจไม่น่าเชื่อสักเท่าไหร่ท่ีพบว่าความรักจะขยายตัวได้มากมายเช่นนี้
แต่จะไม่เชื่อได้อย่างไรหากเธอได้พบมันด้วยตัวเอง 
มากกว่าที่เห็นจำนวนหรือสีเขียวของต้นไม้ก็คือความรู้สึกที่เธอได้รับทุกครั้งที่อยู่กับเขาท่ามกลางต้นไม้เหล่านั้น 

เธอยังจำมือของเขาตอนเปลี่ยนดินในวันนั้นได้อยู่เลย 
มือที่เปื้อนดิน มือที่ตัดกิ่งไม้แบบไม่เชื่อมั่น มือที่ค่อยๆเรียนรู้และสัมผัสถึงลูกของเขา
นี่แหละมือของเขาที่เธอเห็นและรู้สึก
มือของเขาที่อบอุ่นเสมอ 









SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments