Last night between us .
: มาคุยกันหน่อยได้มั้ย ?
คนตรงหน้าพูดประโยคนี้ขึ้นมาพร้อมทำหน้าจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนฉันที่เป็นคนฟังก็ได้แค่คิดในใจว่าเรื่องอะไรกัน เราเคลียร์คุยกันทุกเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ...?

: จะพูดไงดีนะ...?
: พูดมาเถอะ
.
.
คนตรงหน้าคนเดิมเขาพูดพรรณนาอยู่นาน ส่วนฉันได้แค่นั่งฟังนิ่งๆ เพราะใจมันชาตั้งแต่ประโยคก่อนหน้านี้แล้ว ประโยคที่ว่า...
เค้ารู้สึกว่าคุณไม่ใช่....
เอ๊ะ...ทุกอย่างมันฟังดูคุ้นๆ ความรู้สึกคุณมันดูคุ้นเคยยังไงชอบกล...มันเหมือนกับความรู้สึกของฉันในก่อนหน้านี้เลยนะ :))

: ขออะไรหน่อยได้มั้ย ?
: อะไร ?
: เลิกกันไปแล้ว อย่าเกลียดกันเลยนะ ยังเป็นเพื่อนกันได้นะ
: อืม แน่นอนอยู่แล้วสิ : )

อยากจะบอกคุณนะว่าไม่ต้องห่วงนะ จะไม่มีใครโทษคุณ จะไม่มีใครเกลียดคุณแม้กระทั่งตัวฉันเอง แม้ฉันจะอยากทำแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้เหตุผลอะไรให้ทำแบบนั้น เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวลไปนะ...คุณจะไม่ใช่ตัวร้ายในหนังชีวิตของฉัน คุณจะเป็นตัวเอกของฉันในนั้นเสมอ...

ตั้งแต่ประโยคแรกที่ฉันได้ยิน ฉันภาวนาในใจตลอดเวลาว่าขอให้คุณแค่ล้อเล่นเพื่อให้ฉันรู้ตัวเองแบบที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้จนกระทั่งคุณพูดทุกอย่างจบ ฉันถึงได้รับรู้ว่ามันคือความจริง..

คุณใจร้ายจังเลยนะ...อดทนหลอกให้เค้ามีความสุขอีกสักคืนเป็นคืนสุดท้ายไม่ได้เหรอคุณ... 
ทั้งๆที่คืนก่อนหน้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้้านั้นเรายังคงคุย จับมือ จูบ นอนกอดและทำอะไรต่างๆที่เรามีความสุขด้วยกัน แต่ทำไมคืนนี้กลับกันขนาดนี้ หรือมันมีแค่ฉันที่สุขอยู่คนเดียว คุณฝืนใจรึเปล่าที่ผ่านมา หรืออาจจะพึ่งมาฝืนใจช่วงหลังจากนี้...? 
.
.
และเรื่องที่ทำไมนั่งแท็กซี่กลับคนเดียวตอนสี่ทุ่ม ทำไมถึงไม่ให้คุณไปส่งน่ะ... ขอโทษนะ แต่ตอนนั้นคิดว่าถ้าคุณใจดีคงจะยิ่งเจ็บและเหตุผลหลักคือไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าคุณแล้ว มันคงจะเป็นสิ่งที่คุณรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ชอบอ่อนแอต่อหน้าใคร...

ฉันเคยคิดว่าถ้าเราเลิกกันฉันคงไหวคงโอเคมาตลอด แต่พอมาเจอจริงๆไม่ใช่เลยว่ะ มันตื้อไปหมด...ฉันโทรหาเพื่อนสนิทและร้องไห้กับเขาตลอดชั่วโมงจนปวดหัวหนัก... ฉันไม่ไหว ...
อยากให้คุณกลับมาจัง อยากให้มันแค่ฝันร้ายของคืนนี้... เหนื่อย ปวดหัวจัง ขอพักก่อนนะ...

05.42 A.M.
ตื่นเฉยเลย...ตื่นมาก็คิดถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว ปวดหัวอีกแล้ว 

07.10 A.M.
คุณตอบไดเรคไอจีอะ คิดถึงนะ 
น้ำตาไหลอีกแล้วเหรอ คิดว่าดีขึ้นแล้วซะอีก ....

01.44 P.M.
เค้าไม่ได้อยู่เพราะเคยชิน เค้ารักคุณแล้ว คิดถึง ..

03.37 P.M.
ร้องไห้รอบที่เท่าไหร่ของวันนี้แล้วนะ มันแย่จริงๆ แย่ตรงที่คิดว่าตัวเองอ่อนแอแล้วมันดันอ่อนแอเพราะป่วยจริงๆ ต้องการคุณมาดูแล


วันนี้ทั้งวันฉันเพ้ออยากเห็นหน้าคุณจริงๆ แต่ก็ทำได้แค่หวังว่าจะเห็นคุณจากสตอรี่ไอจีของคุณเอง คุณร้องเพลงและรูปฟิลเตอร์กาแฟ ไม่รู้หรอกว่าหมายถึงใคร แต่ฉันกลับน้ำตาไหลไปแล้ว...ฉันสัญญาว่าฉันจะรีบเข้มแข็งและรีบปัดฟิลเตอร์เศร้าให้ไวที่สุดนะ 

06.23 P.M.
ตื่นมาก็คิดถึงเรื่องคุณเลย เจ็บอีกแล้ว พอ...
ควรลบไอจี....



: กลับมาได้ไหม กลับมาให้โอกาสเค้า เค้ารู้ตัวแล้ว...
ประโยคนี้ฉันคงทำได้แค่เรียกร้องในใจสินะ ...
เหนื่อยก็็แค่ร้องไห้ออกมาและนอนพักนะอืม... 


เรื่องราวอันนี้คงเป็นสิ่งที่อ่านงงๆ เพราะทุกอย่่างไม่ได้ปะติดปะต่อกันเท่าไหร่ ฉันรู้สึกอะไร นึกคิดอะไร เจออะไรก็พิมพ์ลงมาเลย ... เพราะอยากบรรยายความรู้สึกให้ตรงตามจริงมาที่สุด เผื่อมาอ่านย้อยหลังในวันที่ลืมมันไปแล้ว จะได้รู้ตัวว่าครั้งนึงฉันเคยฟุ้งซ่านและสับสนมากแค่ไหน :)
ขอให้้้้วันนีี้เป็็็็็นวันสุุุดท้้้้ายทีี่ฉัันร้องไห้ให้เรื่องของเรา.... 
ร้องไห้ให้เต็มที่แล้วพรุ่งนี้ต้องเลิกร้องไห้นะ !



SHARE
Written in this book
THANICHA
Writer
whoeyeam
myself
เป็นคนเทาๆค่ะ แต่มักจะแสดงออกว่าสีขาวทั้งๆที่ลึกๆเป็นสีดำค่ะ

Comments