ตรงกลาง.
ผมเป็นคนที่ทำอะไรได้ครึ่งๆกลางๆ ไม่เคยดีสักอย่างหรือไปทางไหนจนสุดทางจนหลายๆครั้งก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างน่าประหลาด

จุดยืนของผมเป็นอะไรที่เข้าใจยาก

ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน สุดท้ายแล้วผมก็จะกลับมาอยู่ที่เดิม

'ตรงกลาง' ที่มีไว้เพื่อให้ทุกอย่างครบสมบูรณ์

แต่ก็แค่มีไว้เท่านั้น เพราะสุดท้ายทุกคนก็จะให้ค่ากับหัวแถว หรือจับจ้องไปที่ท้ายแถวนั่นอยู่ดี

คนที่อยู่ตรงกลาง ไม่มีจุดเด่นอะไรเลยเช่นผมก็เหมือนตัวประกอบ

หัวแถวที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีแต่คนชื่นชม

ท้ายแถวที่ถ้าพยายามขึ้นสักหน่อยทุกคนก็พร้อมเอาใจช่วย

กับ'ตรงกลาง'ที่ถ้าไม่อาจพยายามให้ดีขึ้นได้และร่วงลงมาก็จะถูกซ้ำเติม

นั่นคือเครื่องหมายของสิ่งที่ไม่อาจผิดพลาดได้

ผมน่ะหวาดกลัวความผิดพลาด

กลัวมันเสียยิ่งกว่าอะไร

กลัวว่าถ้าผมเกิดก้าวพลาดขึ้นมาแล้วต้องล้มลงไป ใครสักคนที่ผมรักจะเหยียบผมและเดินผ่านไป

กลัวจะเป็นสิ่งไร้ค่าที่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยจนสุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรเลย

หลายครั้งผมมักจะได้ยินคำเปรียบเปรยมากมายที่สุดท้ายก็กดผมให้จมลง

ใครบางคนอาจสามารถดึงตัวเองขึ้นมาได้

แต่กับผมที่แสนอ่อนแอนั้นไม่ใช่เลย

ถ้าใครสักคนไม่ยื่นมือเข้ามา หลุมที่ถูกขุดไว้และผลักผมให้ตกลงไป มันจะค่อยๆขยายกว้างขึ้นจนกลืนผมหายไป

ผมหวาดกลัว

และหวังว่าจะมีใครสักคนโอบกอดผมที่หวาดกลัวคนนี้ไว้แน่น

ผมเหนื่อยกับการหวาดกลัวเหลือเกิน

แต่ก็ได้แต่พยายาม

แม้จะไม่มีใครมองเห็นหรือให้ค่าอะไรกับมันเลย ผมก็มีแต่จะต้องเดินต่อเท่านั้น

เพื่อที่ตัวผมเอง จะมีสิทธิ์ที่จะหวังว่าสักวันผมจะหลุดออกมาจาก 'ตรงกลาง' นั่นเสียที
SHARE
Written in this book
depression.
ยามเมื่อคุณดำดิ่ง.
Writer
endlessdot
writer , dreamer
ตัวตนหนึ่งตัวตนที่กำลังตามหาความหมายของชีวิต

Comments