พบเจอ ชื่นชม และลาจาก
เราเคยคิดเล่นๆ ว่าการพบเจอกับอะไรบางสิ่งเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เหมือนกับถูกวางโปรแกรมเอาไว้ วันหนึ่งเราต้องพบเจอกับคนมากมาย เพื่อนในที่ทำงาน แม่ค้าในตลาด หรือแม้กระทั่งผู้ชายที่เดินสวนกันไปเมื่อตะกี้นี้ แต่จะมีซักกี่คนที่มีความหมายกับชีวิตชีวิตหนึ่งของเราหล่ะ 

นั่นสิ...มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้อยู่ๆคนๆนึงถึงมามีอิทธิพลกับชีวิตของเราอยู่ได้ตอนนี้ คิดเล่นๆนะ ถ้าชีวิตของเราถูกวางโปรแกรมไว้แล้ว เราจะสามารถหลุดออกจากโปรแกรมที่วางเอาไว้ได้ไหมนะ แล้วทำไมโปรแกรมของเราถึงถูกเขียนให้ต้องมาพบเจอเธอด้วย ถ้าไม่เจอตอนนั้นอาจจะไม่ต้องมานั่งคิดถึงเธอซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้

การเดินทางเป็นหนทางหนึ่งที่เปิดโอกาสให้เราได้พบกับผู้คนที่หลากหลาย บางทีอาจมีใครอีกคนนึงที่เป็นคนที่อยู่ในโปรแกรมที่วางเอาไว้ก็ได้ คงจะดีไม่น้อยถ้าการพบเจอแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ แต่ชีวิตของเราแต่ละคนมันก็มีความยากง่ายต่างกันอยู่ แต่ทุกๆ ครั้งเราจะสามารถผ่านมันไปได้ด้วยตัวของเราเองเสมอ เพราะมันกำหนดมาแล้วว่าเราจะต้องผ่านมันไปให้ได้ไม่ว่าวิธีใดก็วิธีหนึ่ง บางครั้งมันอาจจะต้องใช้เวลาเนิ่นนานเหมือนกับว่าโชคชะตาเล่นตลก แต่สุดท้ายแล้วเราก็ยังเชื่อว่าเราจะต้องยอมรับและผ่านมันไปได้

การพบเจอใครคนนึงเราว่ามันมีโอกาสเกิดขึ้นหลายรูปแบบมากๆ การพบเจอเธอก็เช่นกัน บางครั้งเราเจอเธอคนนั้นในรูปแบบของเพื่อนร่วมชั้นเรียน เราชอบความเก่งในตัวเค้า ชอบความเป็นผู้ใหญ่ของเค้า เราชอบความขยันของเค้า ใช่แล้วตอนนี้เรากำลังชื่นชมในด้านดีๆ ของเค้าอยู่ เราเองเป็นคนนึงที่ตกหลุมรักใครค่อนข้างง่ายมากๆ บางครั้งการทำใจก็เป็นเรื่องยากสำหรับเรา แต่สุดท้ายเราก็ข้ามผ่านมันมาได้ ด้วยวิธีการบ้าๆบอๆ ของเราหน่ะแหล่ะ

เธอเป็นอีกคนนึงที่เราได้พบเจอ ครั้งแรกที่เราเจอเธอเราก็รู้สึกอยากรู้จักเธอมากๆ ตอนนี้เราก็ยังอยากรู้จักเธออยู่นะ แต่เหมือนว่าจังหวะชีวิตมันจะยังไม่เข้ากัน ตอนนี้เลยเป็นไปไม่ได้แล้วที่เราจะได้รู้จักเธออีกครั้ง เธอคงเป็นเหมือนคนเคยรู้จักที่เราชอบมากๆคนหนึ่งอ่ะ คิดซะว่าเราคือแฟนคลับของเธออีกคนละกันนะ เรามีโอกาสได้พูดคุยกับเธอคนนี้อยู่ช่วงนึง เธอเด็กกว่าเรานิดๆแต่ว่าความคิดของเธอโตเกินเราไปไกลมากแล้ว เราตามเธอไม่ทัน ต่อให่ไล่ตามทั้งชีวิตก็คงไม่ทันอยู่ดี เพราะงั้นเราก็คงมีโอกาสได้รู้จักเธอเพียงแค่นี้ อาจจะน้อยไปนิดหน่อยแต่สุดท้ายเครื่องบินคนละลำก็ต้องแยกทางกันเพื่อไปลงจอดที่จุดหมายของตัวเองอยู่ดี

เคยได้ยินมั้ยว่าชีวิตของคนเรามันมีช่วงของพัฒนาการอยู่ ตามทฤษฎีของอิริคสันอ่ะ ตอนนี้ตัวเราเดินมาอยู่ในช่วงของ "ผูกพันหรือตีตัวออกห่าง (Intimacy vs Isolation)"แล้ว และช่วงนี้เหมือนเป็นช่วงที่เรารู้สึกว่าเราต้องการอะไรที่มันมั่นคงมากๆ ต้องการความรัก ความผูกพันธ์ที่ยืนยาวไม่ใช่ผ่านมาแค่จำอีกต่อไปแล้ว เพราะงั้นการพบเจออาจจะดูธรรมดา แต่การจากลามันคงจะดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ การที่ต้องเปิดใจพบเจอกับเธอคนใหม่ดูจะเป็นการเดิมพันที่หนักมากๆ สำหรับเรา 

จริงๆ แล้วมันไม่ง่ายเลยนะที่คนที่มีความมั่นใจต่ำๆ แล้วก็เข้าสังคมยากแบบเราจะออกมาหาความรักที่มั่นคงแบบที่ว่านี่ได้ หลายครั้งที่เราสังเกตุตัวเราเองเวลาที่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับต่างเพศแล้ว มือเย็น ตัวเย็นไปหมด ซึ่งเราก็คิดว่าคงมีอีกหลายคนที่เป็นแบบเราเหมือนกัน

เราลองลงเดิมพันอีกครั้งเพื่อให้โปรแกรมที่กำหนดไว้พาเราไปพบเธอคนใหม่ บทเรียนใหม่ ความประทับใจใหม่ แอบหวังอยู่เล็กๆนะว่าการเดิมพันครั้งนี้จะน่ารักกับเรา
SHARE
Writer
yellow_mellow
นักศึกษา
เราชอบเล่าความรู้สึก กับสิ่งที่เราพบเจอมาผ่านทางตัวหนังสือ และรูปภาพ เพราะเราพูดมันออกมาไม่ค่อยเก่ง

Comments

DEPT
2 years ago
ขอบคุณที่ให้ผมได้อ่านเรื่องราวดีๆนะครับ
Reply