กอดสุดท้าย

ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ
เป็นอีกครั้ง ในหลายต่อหลายครั้งที่ผ่านมา
กับการขอโทษและให้อภัย
วนลูปเป็นวัฏจักร
"ผมขอโทษ"
ถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด
หลุดออกมาจากปากเขา

ฉันเกลียดคำขอโทษ
หากว่ามันเกิดขึ้นบ่อยครั้งกับเรื่องเดิมๆ
เพราะมันแปลว่าเรื่องเดิมๆเรื่องนั้น
ไม่ได้รับการแก้ไขและปรับปรุงเสียที

"คุณหายไปไหนมาวะ?"
ฉันเกือบจะหลุดร้องไห้ในทันที
ที่ถามคำถามนี้ขึ้นมา
ยอมรับว่าฉันโกรธในสิ่งที่เขาทำ
แต่ตอนนี้ฉันคิดถึง
คิดถึงเขามากๆ

"ตอนนั้นผมยังไม่มั่นใจอะไรหลายๆอย่าง เลยไม่อยากทำร้ายคุณ"
"หึ"
ตอนนี้สีหน้าฉันคงแสดงออก
ถึงความรู้สึก ที่มีต่อคำพูดเขาได้ชัดเจนดี

ที่กลับมาครั้งนี้แปลว่ามั่นใจแล้ว
หรือไปไม่รอดกันแน่
เขาทำเหมือนฉันจะยืนรอเขาอยู่เสมอ

"คุณไม่ต้องให้อภัยผมก็ได้
ผมแค่อยากมาขอโทษคุณ"
"พอเถอะ นั่นมันหน้าที่ฉัน ในการตัดสินใจ"

จู่ๆก็ได้ยินเสียงของอะไรบางอย่าง
มันกำลังแตกหัก
เหมือนว่ากำแพงที่มีกำลังจะพังตัวลง
ไม่ว่าเขาจะทำผิดสักแค่ไหน
กำแพงที่ฉันสร้าง
มันก็เปราะบางต่อเขาเสมอ

ฉันเกิดมาเพื่อรัก
และยินยอมให้อภัย
กับทุกๆความผิดของเขา

แม้ว่าการให้อภัยซ้ำๆ
จะหมายถึงการที่ฉัน
อนุญาตให้ตัวเองเจ็บปวดไปเรื่อยๆ

ฉันยืนจ้องหน้ากับความเจ็บปวด
ปล่อยให้ความเงียบคืบคลานเข้ามา
ไม่มีการสนทนาใดๆเกิดขึ้น
เพราะฉันได้คำตอบทุกอย่าง
จากสายตาคู่นั้นหมดแล้ว
สายตาจะไม่โกหกฉัน
เหมือนคำพูดของเขา

เขาเอื้อมมือมาจับมือฉัน
ก่อนจะค่อยๆสวมกอดอย่างช้าๆ
ฉันอนุญาตให้เขากอดโดยไม่ขัดขืน
เหมือนกับที่ฉัน
อนุญาตให้ตัวเองรักเขาโดยไม่หักห้ามใจ

น้ำตาไหลออกมาจนได้
ทุกความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้น
ตอนนี้กำลังถูกระบายออกมา

นี่คืออ้อมกอดที่ฉันถวิลหา
แม้ลึกๆในใจต้องการจะปฏิเสธมัน

เพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น
จากความหวั่นไหวในทุกๆครั้งที่เข้าใกล้เขา
มันใช้เวลาและยากในการรักษา

เขาแสดงความรู้สึกผ่านทางอ้อมกอด
บ่งบอกว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ
และกำลังจะปลอบฉัน
เพื่อยืนยันถึงการกลับมาอย่างถาวร

ฉันร้องไห้สะอื้นอยู่ในอ้อมกอดเขา
"จะหายไปอีกไหม?"
ฉันพยายามอย่างมากที่จะถามคำถามนี้
ฉันเจ็บมามากพอแล้ว
ขออีกสักครั้งให้ฉันได้รู้
ว่าฉันยังจะต้องเจ็บต่อไปอีกหรือเปล่า?

แต่ว่าคำถามของฉัน
เหมือนโยนก้อนหินลงไปในน้ำ
ไม่มีคำตอบใดๆกลับมา

"ถ้าจะหายไปอีก ก็ไม่ต้องกลับมาแล้วนะ"

ฉันสัมผัสได้ถึงหยดน้ำอุ่นๆ
ที่หยดลงมาโดนใบหน้า
เขากำลังร้องไห้จนตัวสั่น
เป็นครั้งแรก
ที่เขามีทีท่าเกรงกลัวว่าจะสูญเสียฉันไป
ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้
มันคือฉันฝ่ายเดียวที่แสดงมันออกมา

การสูญเสียมันน่ากลัว
แต่เมื่อไหร่ที่ฉันทำใจได้
มันแปลว่าชีีีวิตฉัน
สามารถจะดำเนินต่อไปได้
แม้ว่าจะไม่มีสิ่งนั้นอยู่เคียงข้าง

"ฉันให้อภัยคุณนะ
ฉันมีความรักที่มอบให้คุณเสมอ
แต่ไม่มีโอกาสที่จะมอบให้คุณ
ได้แก้ตัวอีกแล้วแหละ"

SHARE
Written in this book
สีเทา
เรื่องสั้นในวันที่หัวใจเป็นผุยผง

Comments