[Fic] Snowy Flower (Chaeyeon×Eunbi) ~4~
ถึงจะทานมื้อเย็นไปเยอะแล้ว แต่ก็ไม่ได้บั่นทอนความหิวของหญิงสาวได้เลย วาเนสซาจึงเดินลงไปที่ครัวเพื่อหาอะไรลงท้อง เผื่อมันจะช่วยให้อิ่มขึ้นมาบ้าง

อ่า มีเค้กวานิลลาอยู่ด้วย
หลังจากเปิดตู้เย็นไปก็เจอเข้ากับเค้กชิ้นนึงที่วางอยู่ แสดงว่าพี่เธอไม่ได้กลับบ้านเลยแน่ๆ ไม่งั้นคงมีขนมฝีมือพี่เบลล์อยู่ ด้วยไม่ใช่แค่เค็กชิ้นเล็กๆ แบบนี้หรอก


"คุณหนูหาอะไรเหรอคะ" ป้าแม่บ้านถามขึ้น ที่จริงจะเรียกว่าแม่นมก็ยังได้ เพราะป้าแกเลี้ยงเราสองพี่น้องมาตั้งแต่เล็ก
"วาเนสซาแค่มาหาของกินน่ะค่ะ"
"หิวเหรอคะ ทานอะไรมั้ยเพิ่มมั้ยคะ เดี๋ยวป้าทำให้"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ วาเนสซากินเค้กก็ได้ คุณป้าไปนอนเถอะค่ะ ดึกแล้ว"
"ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเรียกป้านะคะ"
"ค่ะ" พูดจบก็ส่งยิ้มให้หญิงวัยกลางคน ก่อนที่คนอายุมากกว่าจะยิ้มตอบแล้วเดินออกไป



ครืด~~



เสียงสั่นจากสายเรียกเข้าของโทรศัพท์ดึงความสนใจของเจ้าตัวไปจากเค้กที่กำลังแกะใส่จาน


"ค่ะเจ...ถึงนานแล้วค่ะ เจถึงห้องยัง...ดีแล้ว...ยังค่ะพอดีหิวก็เลยมาหาอะไรกิน...อื้อ...โอเคเดี๋ยวเค้าบอกพี่ชาร์มให้...อื้อรู้แล้วน่า...เค้าก็ติดถึงเจเหมือนกัน...ฝันดีค่ะ"


"แฮะแฮ่ม คุยกันเสียงหวานเชียวน้า" วาเนสซาสะดุ้งเฮือก ก็จู่ๆคนที่ขึ้นห้องไปตั้งนานแล้วกลับมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"ตกใจหมดพี่ชาร์ม มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"
"ก็มาตั้งแต่เค้าก็คิดถึงเจเหมือนกัน" ชาร์มพูดพร้อมทำท่าทำทางล้อเลียนน้องสาว
"นี่พอเลย  อ่อเมื่อกี้เจบอกว่าพรุ่งนี้ว่างนะ พี่ว่างตอนไหนก็บอกมาได้เลย"


"แล้วนี่มีอะไรถึงได้ลงมาข้างล่างเนี่ย" หญิงสาวไม่ลืมที่จะถามจุดประสงค์ของอีกคน ก็ด้วยนิสัยปกติแล้วชาร์มน่ะไม่ใช่คนที่จะลงมาที่ครัวตอนดึกๆ แบบนี้
"ก็ตอนแรกไปหาที่ห้องแล้วไม่อยู่นี่" พูดพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้บาร์ตรงข้ามน้องสาว
"แล้วหาน้องอ่ะมีอะไร"
"ก็คิด..."
"อ้ะๆ ไม่ต้องมาบอกว่าคิดถึงเลย" พูดพร้อมกับเอาส้อมอันเล็กจิ้มเบาๆ ที่ปากคนเป็นพี่
"นี่วาเนสซา พี่จะคิดถึงน้องบ้างไม่ได้รึไง หื้ออออ" ชาร์มใช้มือปัดส้อมบอกแล้วบีบแก้มทั้งสองข้างของน้องสาว

"ไม่ต้องมาพูดเลย"
"ก็แหมน้องหนีไปเที่ยวอิตาลีตั้งหลายวัน จะไม่ให้คิดถึงเลยรึไง" พูดพร้อมทำหน้าหงอย
"พูดเหมือนน้องอยู่แล้วตัวเองกลับบ้านงั้นแหละ แล้วก็ไม่ได้ไปเที่ยวนะ ไปทำงานต่างหาก"
"ค้าบๆ ทำงานก็ทำงาน"


"แล้วตกลงมีอะไรคะ"
"เบลล์ฝากมาบอกว่าคิดถึง เดี๋ยวพรุ่งนี้จะทำขนมมาให้กิน"
"ดีจังเลย วาเนสซาก็อยากเจอพี่เบลล์เหมือนกัน คิดถึงจะแย่...งั้นพรุ่งนี้พาพี่เบลล์ไปทานข้าวด้วยกันนะ...หรือว่าพี่เบลล์ไม่ว่าง" นั่นสิมัวแต่ดีใจจนลืมนึกไปเลยว่าพี่เขาก็มีการมีงานต้องทำ


"ว่างๆ พรุ่งนี้เบลล์ไม่ได้เปิดร้านอยู่แล้ว ไม่ต้องทำหน้าหมดหวังขนาดนั้นก็ได้"
"ก็กลัวพี่เบลล์ไม่ว่างนี่"
"เดี๋ยวเช้าพ่โทรบอกให้ ตอนนี้น่าจะหลับไปแล้ว"
"งั้นพรุ่งนี้ไปร้านไหนบอกนะ"
"เอาร้านประจำเราแล้วกัน ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว ซักเที่ยงครึ่งละกัน"


"ได้ งั้นเดี๋ยวน้องจัดการให้ อ่อพรุ่งนี้ทานข้าวเช้าคนเดียวนะ มี นัด แล้ว" ย้ำประโยคหลังให้ชัดเจน พอพูดจบก็ยัดเค้กคำสุดท้ายเข้าปากพี่
"นี่พี่แปรงฟันแล้วนะ"
"อย่าพูดตอนที่มีขนมอยู่ในปากสิ"
"อื้อ กินขนมเสร็จล้างจานแล้วก็ไปนอนได้แล้วไป" ยกมือขยี้ผมน้องด้วยความเอ็นดู
"ผมยุ่งหมดแล้ว โตแล้วนะ" ก็ฉันโตแล้วแต่ชาร์มยังขยี้หัวฉันเหมือนตอนเด็กๆอยู่ได้
"ฝันดีนะ" คนพี่พูดก่อนจะเดินออกไปก่อนคนน้องจะวิ่งตามมาดึงแขนไว้


"..."


"หืม มีอะไร..." จู่ๆคนเด็กกว่าก็โผเข้ากอด
"คิดถึงมากเลย ขอกอดหน่อยนะ"
"ไหนเมื่อกี้ใครน้าบอกว่าโตแล้ว ทำไมตอนนี้มาอ้อนพี่เป็นเด็กเลย" ชาร์มกอดตอบพร้อมลูบหัวอีกคน
"อ่อใช่ วาเนสซามีเรื่องจะถาม" ผละออกจากอ้อมกอดมายืนเต็มความสูง
"อะไรล่ะ"
"เมื่อไหร่จะแต่ง"
"เรื่องนั้นมันก็" เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ ให้มาพูดเรื่องนี้กับน้องมันก็แอบเขินเหมือนกันแฮะ
"ก็อะไรคะ" 
"แล้วทำไมกับเบลล์เราไม่หวงพี่เลยอ่ะ เห็นแต่ก่อนแอบทดสอบนู่นนี่อยู่เรื่อย"
"ถูกชะตามั้ง"


"..."


"พี่ชาร์มนี่น้องจริงจังนะ เมื่อไหร่จะแต่งซะที วาเนสซาอยากอุ้มหลานแล้ว"
"ที่จริงก็คิดไว้แล้วแหละ ว่าจะขอตอนวันครบรอบน่ะ" เกาท้ายทอยแก้เขินไปพลางๆ
"ครบรอบ 4 ปีอ่ะนะ"
"อื้อ" พอมาพูดแบบนี้มันก็เขินจริงๆแฮะ
"ตื่นเต้นแทนเลย พี่ก็ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องเขินด้วย ใช่สิมันตรงกับวันเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่นี่"
"ก็คิดไว้อยู่ว่าจะเอายังไงดี แต่พี่ไปงานเราแน่ๆ งานมันตอนบ่ายนี่"
"ขอบคุณนะคะที่ไปให้กำลังใจ อย่าลืมชวนพี่เบลล์ไปด้วยล่ะ ต้องพาไปให้ได้เลยนะ"
"รายนั้นแค่บอกว่าวาเนศซาอยากให้ไปก็ไม่มีข้อแม้แล้ว"
"เนี่ยพี่เบลล์น่ารักที่สุด อ่อจะไปนอนไม่ใช่เหรอคะไปได้เลยนะ"
"ที่งี้มาทำไล่ แล้วเมื่อกี้ใครจับไว้ล่ะ ไปละ" พูดจบชาร์มก็เดินออกไป



วาเนสซาเองก็เดินกลับไปล้างจานที่กินไว้เมื่อกี้ ถึงจะมีแ่บ้านก็เถอะ แต่อะไรที่ทำได้ก็ไม่จำเป็นต้องให้ป้าแกทำหรอก





นึกถึงหน้าพี่ชาร์มตอนเขินเมื่อกี้แล้วก็ขำ แต่ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ พี่จะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ตั้งแต่พี่แกคบกับพี่เบลล์ก็ดูสดใสขึ้นจริงๆ ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เอาแต่ทำงาน ทั้งที่ปกติแล้วก็ไม่ใช่คนบ้างานแท้ๆ



เพราะผู้หญิงคนนั้น



ผู้หญิงที่ทำให้พี่ฉันต้องทุ่มเวลาให้กับงานเพื่อลืมเรื่องราวระหว่างเขาสองคน ลืมความเจ็บปวดที่ได้รับ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น


ถึงพี่ชาร์มจะไม่เคยบอกว่าที่เรื่องเป็นแบบนั้นเพราะอะไร แต่ทำไมคนเป็นน้องอย่างฉันจะไม่รู้ ก็วันที่ทั้งคู่เลิกกัน ฉันก็อยู่ในห้องนั้นด้วย


วันที่ทั้งสองเลิกกันเป็นวันเกิดพี่ชาร์ม ฉันกับเจเลยว่างแผนจะเซอร์ไพรส์ แต่กลับโดนเซอร์ไพรส์ซะก่อน ในตอนที่กำลังเข้าไปในห้องทำงานที่มีประตูเชื่อมกับห้องหนังสือที่พี่ชาร์มทำไว้พักผ่อนสมองจากงาน ก็ได้ยิน ชาร์ม อเล็กซ์ และผู้หญิงคนนั้นเริ่มถกเถียงกัน ก่อนที่เธอจะพูดออกมาว่าเธอไม่เคยรักชาร์ม เธอแค่หวังผลประโยชน์จากพี่ฉันไปทำให้ธุรกิจที่ใกล้จะล้มละลายเพราะความบ้าการพนันของพี่ชายเธอเอง เธอใช้ชาร์มเป็นเครื่องมือทำให้ครอบครัวเธอรุ่งเรืองขึ้นมาได้ 


เพราะอเล็กซ์สงสัยการทำงานของเธอจึงลองสืบดูจนเจอว่าเธอทำอะไรกับบริษัทฉันไปบ้าง ครอบครัวฉันเกือบเสียธุรกิจทั้งหมดไปก็เพราะเธอ เธอใช้ความเป็นเพื่อนทำให้ทุกตายใจและไว้ใจเธอ เสียแรงที่ฉันเองก็หลงวางใจเธอไปเหมือนกัน


แต่ก็ดีที่หลุดจากผู้หญิงแบบนั้นมาเจอพี่เบลล์ได้ เมื่อเทียบกับพี่เบลล์แล้วนิสัยต่างกันมาก พี่เบลล์ไม่เอาแต่ใจ ไม่ติดหรูและไม่ฟุ่มเฟือยเหมือนยัยนั่น


พี่เบลล์ทั้งสวยทั้งใจดี คุณแม่พี่เบลล์ก็เอ็นดูฉันเอามากๆ เลย คิดถึงกับข้าวฝีมือคุณแม่เหมือนกันนะเนี่ย


ต้องขอบคุณพี่เบลล์จริงๆ ที่เข้ามาทำให้พี่ชาร์มของฉันกลับมาเป็นคนเดิม


"โอ๊ะ นี่ดึกแล้วเหรอ" วาเนสซาหลุดออกจากภวังค์ความคิดเพราะเสียงสั่นของมือถือที่แจ้งเตือนเวลา







อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจังคิดถึงพี่เบลล์จะแย่












"เจกำลังจะออกไปนะ...ไม่ต้องรีบหรอก...เดี๋ยวเจไปนั่งรอก็ได้...ค้าบ"


เจโน่ หรือ เจคอป โรวานนา เพื่อนของชาร์ม ที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและแฟนน้องสาว เจโน่เป็นคนที่ทำอาชีพแตกต่างจากเพื่อนในกลุ่ม เพราะทั้งเค ชาร์ม และโยฮัน ล้วนแล้วแต่ทำธุรกิจส่วนตัว แต่เจโน่นั้นเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลตำรวจ แถมยังพ่วงดีกรีตำรวจสังกัดหน่วยพิเศษอีกด้วย นั่นยิ่งทำให้เจ้าตัวมีเวลาว่างน้อยลงไปอีก




รถยนต์ยุโรปคันงามขับเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านของชาร์ม ก่อนคุณหมอร่างโปร่งจะลงจากรถเดินเข้าไปรอแฟนสาวภายในบ้าน


"อ้าวมาแล้วเหรอไอหมอ วาเนสซาแต่งตัวอยู่" เจ้าของบ้านเดินลงบันไดมาจากด้านบนเอ่ยทักทาย
"ไม่เจอกันนาน ดูดีขึ้นเยอะนะเนี่ย"
"ธรรมดาน่า" ทั้งคู่เข้าสวมกอดกันด้วยความคิดถึง
"แล้วช่วงนี้เป็นไงบ้าง" เจโน่ถามทันทีที่ผละออกจากกัน
"ก็ดี อ่อนี่ดื่มกาแฟมั้ย" ชาร์มเดินนำอีกคนตรงไปยังโต๊ะอาหารเพื่อทานมื้อเช้า
"...ไม่ดีกว่า เดี๋ยวโดนดุอีก" เมื่อนึกได้ว่าเจ้าเด็กเคยห้ามไม่ให้ดื่มกาแฟตอนท้องว่างจึงปฏิเสธเพื่อนไป

"กลัวซะเหลือเกิน" พูดพร้อมนั่งลงที่เก้าอี้ประจำ
"เขาเรียกว่าเชื่อฟัง อย่ามาว่าแต่ฉันเลย เบลล์ห้ามอันไหนก็ไม่ทำเหมือนกันนั่นแหละ" น่ังลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอีกคน
"ก็นิดนึง"


"ใกล้แต่งแล้วนี่ โยฮันโทรมาบอกแผนอยู่ มีอะไรให้ช่วยอีกก็บอกละกัน ช่วงนี้งานน้อยแล้ว"
"ขอบใจมาก แล้วนี่จะไปกินข้าวที่ไหนกัน"
"ก็ว่าจะ..."
"มาแล้วค่า" วาเนสซาที่พึ่งลงมาจากห้องรีบเข้ามาทักทายทั้งสองคน
"คุยอะไรกันอยู่คะ" เดินเข้าไปกอดคออีกคนพร้อมเอ่ยถาม

"ก็เรื่องทั่วไปน่ะ แล้วนี่หิวรึยังคะ"
"เริ่มหิวแล้วค่ะ"
"งั้นไปกันเลยมั้ย"
"ก็ได้ค่ะ"
"ชาร์ม ยืมตัวน้องสาวไปก่อนนะ" พูดจบก็ลุกขึ้นยิ้มกวนๆให้เพื่อนที่นั่งอยู่
"ขับรถดีๆ"
"น้องไปก่อนนะ"
"จ้า เจอกันมื้อเที่ยง"






"ขอบคุณนะคะที่พามากินของอร่อยแล้วยังพามาช็อปปิ้งอีก"
"ก็เจว่างทั้งทีอยากตามใจวาเนสซาบ้างนี่"
"น่ารักที่สุดเลย" คนเด็กกว่าใช้มือหยิกแก้มอีกคน คนโดนหยิกก็ได้แต่ยืนอยู่แบบนั้นเพราะถือของอยู่เต็มมือ

"ไปกินไอติมกันมั้ย"
"ก็ได้ค่ะ อีกนานกว่าจะถึงเวลานัด" วาเนสซาเปลี่ยนจากมือที่หยิกแก้มเป็นคล้องแขนอีกคนแทน



ทั้งสองคนเดินตรงไปยังร้านเจ้าประจำ เลือกนั่งโต๊ะโซนด้านในที่ไม่ค่อยมีคน หลังจากนั่งลงพนักงานภายในร้านก็นำรายการของหวานมาให้พร้อมทั้งแนะนำเมนูพิเศษประจำวัน


ทั้งคู่เลือกสั่งไอศครีมถ้วยเดียวเพื่อนกินด้วยกัน โดยเลือกมิ้นท์ช็อคของโปรดวาเนสซา 2 สคูป และวานิลลา 1 สคูป คนตัวเล็กกว่ายังสั่งเค้กช็อคโกแลตมาเพิ่มอีกด้วย


พนักงานนำเมนูที่สั่งมาเสิร์ฟ คนโตกว่ารับถ้วยไอศครีมและเค้กมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะเรียกอีกคนที่เอาแต่ทำหน้านิ่ว จ้องจอโทรศัพท์จนคิ้วจะผูกเป็นโบว์แล้ว


"มันจะละลายหมดก่อนจะได้กินนะคะ"
"แป็บนึงค่ะ" ร่างบางพูดทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แบบนั้น

"แล้วทำไมคิ้วผูกขนาดนั้นคะ งานมีปัญหาเหรอ"
"นิดนึงค่ะ” ร่างบางพูดก่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกคน

"อ่าๆ กินคำนึงนะคะ เผื่อเจอทางออก" เจโน่ตักไอศครีมรสโปรดของเจ้าตัวไปจ่อรอที่ปาก ก่อนร่างบางจะงับมิ้นท์ช็อคคำโตเข้าปากไป คิ้วที่ชนกันเริ่มคลายออก วาเนสซาวางมือถือลงบนโต๊ะก่อนจะหยิบช้อนและหันมาสนใจของหวานตรงหน้าแทน

"บอกเจได้นะ เผื่อเจช่วยได้"
"ก็นางแบบที่จะมาเดินชุดฟินาเล่ของคอลเลคชั่นใหม่น่ะสิ ดันเกิดอุบัติเหตุมาเดินไม่ได้แล้ว นี่วาเนสซายังหาคนมาแทนไม่ได้เลย" ตักไอศครีมเข้าปากอีกคำ

"เจว่าเจรู้จักคนที่พอจะใส่ชุดนั้นได้นะ" ถึงเจโน่จะยุ่งแต่ก็พอจะได้ดูคอลเลคชั่นเสื้อผ้าของอีกคนบ้าง วาเนสซาจะคอยอัพเดตและถามความเห็นเขาตลอด

"ใครเหรอคะ" ร่างบางตาโตเมื่ออีกคนหาทางออกให้เธอได้
"ก็เสื้อผ้าคอลเลคชั่นนี้ออกแบบมาให้คนทั่วไปที่ไม่ได้สูงเหมือนนางแบบใส่ เจว่าคนนี้น่าจะเหมาะ"








แถมวาเนสซายังรู้จักเขาดีอีกด้วย













รอบนี้ก็คือหายไปนานพอควร พอดีแอบไปต่อคังบีมาก็เลยเว้นช่วงเรื่องนี้นิดนึง แต่ต้องรีบมาลงก่อนที่จะเปิดเทอม
แอบทิ้งระเบิดนิดนึงนะคะ คิกๆ มาเดากันค่ะว่าหวยจะออกที่ใคร
ถึงจะไม่มีใครทายว่าตัวละครไหนคือใครแต่เราก็จะเฉลยค่ะ ชาร์มเบลล์ก็คงรู้กันอยู่แล้วนะคะว่าแชบี
วาเนสซา - วอนยอง
เจโน่ - ยูจิน
แอนนา - ชีอัน
ชารอน - แชวอน
แคเรน - ยูริ
โยฮัน - เยนา
สำหรับเรื่องนี้ที่ให้แชวอนกับยูริเป็นแฝดกันเพราะช่วงแรกเราก็แยกหน้าน้องไม่ค่อยออกเหมือนกันค่ะ ยิ่งสีผมคล้ายกันยิ่งงง
เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ คาดว่าเร็วๆนี้แหละค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ เรารออ่านเม้นจากทุกคนอยู่นะคะ ^-^
SHARE
Writer
BubbleCB
Writer
IZONE itzy Apink

Comments