My final dream - ความฝันสุดท้าย
My final dream is so simple



เราเชื่อว่าทุกคนมีความฝัน

โดยเฉพาะเมื่อยังเด็ก วัยที่ความไฝ่ฝันโลดแล่นเต็มไปด้วยจินตนาการที่ไร้สิ่งขวางกั้น เรามักอยากเป็นสิ่งต่างๆ บางทีไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน

บางวันเราอยากเป็นนักบินอวกาศ ทว่าในบางวันก็อยากเป็นคุณครู
อยากเป็นนักสำรวจทางทะเล หรืออยากเป็นนักผจญภัยในแดนห่างไกล 
ทุกอย่างดูราบรื่นและเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น และคำถามที่ว่าโตมาเราจะสุดยอดขนาดไหน

จนวันที่เราที่เติบโตขึ้นมาจริงๆ

ท่ามกลางสถานการณ์ต่าง ๆ  และปัจจัยหลากรูปแบบ ทั้งการตีกรอบของสังคมและกรงขังที่เกิดจากค่านิยมหลายประการบีบบังคับให้เด็กคนหนึ่งต้องเลือกเดินเส้นทางที่อาจไม่ได้ดั่งใจฝัน แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น

‘เรียนโรงเรียนนี้สิ คุณภาพดี เรียนเข้ม’
‘เรียนสายนี้สิ จะได้ไปต่อมหา’ลัยดัง ๆ ไปสอบแข่งกับคนอื่นเขาได้’
‘เรียนคณะนี้สิ จบไปจะได้มีงานทำ’

บางคนโชคดีที่ได้เดินตามความฝัน ศึกษาในสิ่งที่สนใจ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง ทว่ากับบางคนนั้นมิใช่ เส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบสักเท่าไร แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นคืออะไร?

อาการเกลียดวันจันทร์ยังไงล่ะ

ใช้ชีวิตเพื่อรอวันศุกร์เสาร์อาทิตย์ เมื่อถึงวันจันทร์จิตใจก็พลันห่อเหี่ยว นึกถึงภาระหน้าที่ที่ต้องกลับไปทำก็ยิ่งหดหู่ เศร้าหมองและเหนื่อยล้า ขอให้รู้ไว้ว่าคุณไม่ได้ผิดหรอกที่รู้สึกเช่นนั้น และคุณไม่ใช่เพียงคนเดียว

เราเองก็ตกเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน จนความไฝ่ฝันที่เคยมีค่อย ๆ จางหายไปตามกาลเวลา โดยที่พอรู้สึกตัวอีกที เราก็เหลือเพียงความว่างเปล่าให้ไขว่คว้า

ตอนเด็กเราอยากเป็นนักโบราณคดี ออกเดินทางไปตามพื้นที่เพื่อศึกษาเรื่องราวในอดีต คาดว่ามันคงเป็นอาชีพที่เท่และท้าทาย เราชอบจดบันทึกสิ่งต่างๆเอาไว้เสมอ จนพอมัธยมต้น เรารู้ตัวว่าอยากเป็นนักเขียน เราใช้เวลานั้นในการอ่านให้มากและฝึกฝนเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้ และเมื่อขึ้นมัธยมปลาย เราอยากเป็นนักจิตวิทยาเพื่อคอยช่วยเหลือผู้คน แต่ก็ยังอยากเป็นนักเขียนควบคู่ไปด้วยกัน

ภาพในตอนนั้นที่เรามองตัวเองคือ เราอยากโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เก่งกาจ ร่ำรวย และประสบความสำเร็จจนเป็นที่ยอมรับของสังคม ช่างเป็นภาพฝันที่หอมหวานไม่น้อยเลยใช่ไหม

แต่ความเป็นจริงมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เกือบทุกสิ่งที่เราฝันไม่เป็นไปตามนั้นเลย

ความฝันสุดอลังการที่ผ่านมาจางหายไปโดยที่เราไม่รู้ตัว คำว่า ‘คงทำไม่ได้หรอก’ หรือ ‘จะเป็นไปได้อย่างไร’ กลายเป็นบ่วงคอยฉุดรั้งไม่ได้คิดเพ้อออกทะเลไปไกล

 นี่คือรสชาติของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่งั้นหรือ? 

คาดว่าน่าจะไม่ใช่สำหรับทุกคน แต่อาจจะใช่สำหรับคนส่วนใหญ่ก็ได้ละมั้ง



ในคืนที่เงียบสงัด เราทำเพียงนอนเหม่อไปยังเพดานสีขาวที่ว่างเปล่า ฟังสายฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ด้านนอกทำให้อากาศเย็นน่าอภิรมย์กว่าวันไหน ๆ  ทั้งที่เปิดเพลงเอาไว้แต่เสียงความคิดกึกก้องในหัวกลับดังกลบดนตรีเหล่านั้นไปจนหมด เราทบทวนเวลาที่ผ่านมาว่ากี่ความฝันแล้วที่หลุดมือไป?

แล้วตอนนี้ความฝันของเราคืออะไร?


ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะเรียบเรียงความคิดให้กับตัวเอง คำตอบแสนเรียบง่ายถูกตอบกลับว่า 
ตอนนี้ความฝันของเราคือ เราแค่อยากมีความสุขเท่านั้นเอง


เราต้องการเพียงเช้าที่สามารถตื่นมาได้โดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุก ได้กินอาหารมื้อง่ายๆให้อิ่มท้อง ในห้องมีเสียงกระดิ่งของสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่วิ่งเล่นอยู่ไม่ห่างช่วยคลายเหงา และเวลาว่างที่ตัวเราสามารถทำในสิ่งที่ชอบโดยไม่ต้องคิดถึงสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

ไม่ต้องคิดว่าพรุ่งนี้จะมีงานอะไรต้องส่ง ไม่ต้องคิดว่าวันต่อมาจะต้องไปเจอกับอะไร 

ขอแค่ช่วงเวลาที่ได้ใช้เพื่อทำตามหัวใจตัวเอง

ในวันที่สายฝนโปรยลงมากระทบพื้นดินและเปลี่ยนท้องฟ้าสีครามให้กลายเป็นสีเทาขมุกขมัว เราที่ตัวแห้งสบายนั่งอยู่บนเบาะนุ่ม กลิ่นห้องเดิมที่คุ้นเคยทำให้เราสบายใจและเป็นตัวเองได้เต็มที่ ไม่ต้องฝืนยิ้มหรือหัวเราะเพื่อให้ใครสบายใจ 

สำหรับบางคนอาจจะอยากหลับไหลจมสู่ห้วงความฝันเพราะอากาศเบ็นสบาย หรือบางคนอาจชอบฟังเรื่องสยองขวัญในอินเทอร์เน็ตเพราะบรรยากาศช่างเป็นใจ

สำหรับเรา เราขอเพียงหนังสือดี ๆ สักเล่ม พร้อมโกโก้ร้อนสักแก้ว โคมไฟสีเหลืองนวลเพื่อให้อ่านได้สบายตา พร้อมซุกตัวในผ้าห่มอุ่น พร้อมกับเวลาไม่จำกัดเพื่อที่เราจะสามารถดื่มด่ำไปกับเรื่องราวในหนังสือ ออกเดินทางไปพร้อมกับตัวละครที่มีอยู่จริงในจินตนาการ ไปยันดินแดนต่าง ๆ โดยไม่ต้องรับรู้ว่าภายนอกเป็นเช่นไร จนกว่าการเดินทางนั้นจะจบลง

ขอเพียงเท่านี้เอง นี่คือความฝันสุดท้ายแล้วที่ต้องการ

มิใช่ความรุ่งโรจน์หรือการยอมรับจากใคร มิได้อยากเก่งกาจอีกต่อไป
อยากเป็นเพียงคนๆหนี่งที่มีความสุขในทุก ๆ วันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเท่านั้นเอง

แต่คล้ายว่าความฝันอันแสนเรียบง่ายนี้จะได้มายากเหลือเกิน
เราคงต้องสู้ต่อไป

สำหรับคนที่มีความฝันอื่นๆ อยากประสบความสำเร็จและยิ่งใหญ่ คุณก็ไม่ผิดเช่นกัน ความสุขและเส้นทางของเราทุกคนล้วนแตกต่างกันออกไป ไม่มีใครถูกเสมอ และไม่มีใครผิดทุกสิ่งไป 

เพราะเราทุกคนต่างกัน นั่นคือความจริง และเป็นความจริงที่ทำให้โลกนี้มีสีสันและเรื่องราว แต่สุดท้ายแล้วเราเชื่อว่าสุดท้ายแล้วความฝันที่ทุกคนต้องการไม่ว่าจะอยู่ในฐานะใดคือความสุขที่มาจากใจ



แล้วทุกคนล่ะ มีความฝันหรือไม่? แล้วฝันของคุณคืออะไร? 
ขอเชิญมาเล่าสู่กันฟังได้อย่างเสรี 

SHARE
Written in this book
Bad day BUT Good life
เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต ที่จะกล่าวถึงความสับสนในใจ อุปสรรค์ ความเจ็บปวดและเส้นทางที่ไม่ได้โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบ หรือก็คือเป็นวันแย่ๆของชีวิตที่ผ่านเข้ามา..แต่สิ่งแย่ๆเหล่านั้นนั่นแหละ ที่ทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น และมองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัวมากขึ้น เข้าใจโลกได้ดีขึ้น ผ่านวันที่แสนโหดร้ายเหล่านั้น ทำให้รู้ว่ามีโลกที่ดีกว่า เป็นที่มาของคำว่า Bad day but good life.
Writer
moonaway
Writer
Hello ~ , I'm Magic if you want we can talk together! | you can contact me anytime | nice to meet you ! (:

Comments

Jupiter_B
5 months ago
ที่จริงเรากดเข้า Storylog เพราะต้องการเขียนเรื่องราวบางอย่าง แต่เพราะความรู้สึกที่สับสนว้าวุ่นไปหมดมันทำให้เราเลือกจะพับเก็บเรื่องนั้นเอาไว้และเปลี่ยนเป็นการเลื่อนหาเรื่องราวดีๆจากใครสักคนอ่าน และก็บังเอิญมาสะดุดกับเรื่องราวของคุณเข้า มันน่าแปลกที่เรื่องราวของคุณมันคล้ายกับสิ่งที่อยู่ภายในใจของเราตอนนี้ไม่มีผิดและมันทำให้เราสามารถสรุปความคิดที่ตีรวนให้หัวเราได้ เพราะทุกความฝันมันจะไม่มีความหมายถ้าสิ่งที่เราทำมันไม่ได้มีส่วนประกอบของความสุขปนอยู่ในนั้นด้วย แน่นอนว่าสิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่ความฝันที่เราอยากจะทำ แต่สิ่งนี้มันจะนำไปสู่ความสุขและรอยยิ้มของคนที่เรารัก นั้นมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เรามีความสุขตามไปด้วยเพราะความฝันสูงสุดในชีวิตของเราก็คือการทำให้คนที่เรารักมีความสุข ขอบคุณมากนะคะที่เขียนเรื่องราวนี้ขึ้นมา ^___^
Reply
moonaway
5 months ago
ขอบคุณที่นำความรู้สึกนั้นมาแบ่งปันเรื่องราวด้วยกันนะคะ เราเองก็ประสบกับปัญหาและตั้งใจเรียบเรียงบทความนี้ขึ้นมาเพื่อคนที่กำลังพบเจอเหมือนกัน เราขอให้คุณค้นพบความสุขเล็กๆเจอในแต่ละวัน ขอให้ความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายสงบลง และอย่าลืมว่าคุณสามารถมาแบ่งปันเรื่องราวกับเราได้เสมอค่ะ ขอให้มีความสุขนะคะ ❤️
Jupiter_B
5 months ago
ขอบคุณมากนะคะ และขอให้คุณมีความสุขในทุกวันเช่นกันค่ะ