ลบแหลม เหลาคม
การนั่งเงียบ ๆ ในมุมที่สงบ ๆ และดูการเคลื่อนไหวตรงหน้ามันทำให้เกิดความรู้สึกหลายอย่างปะปนกัน และทำให้นึกถึงบทสนทนาเมื่อนานมาแล้ว

การเสียน้ำตาให้กับความโกรธเป็นเรื่องธรรมดา เช่นเดียวกับความเศร้า... ตอนนั้นโกรธ เพราะมีคนกระทบอัตตาในตัวเรา มันแผดเผาเสียจนละลายออกมาเป็นน้ำ เอ่อออกมาจากตาสองข้างไม่ขาดสาย สะอึกสะอื้นอยู่พักใหญ่อยู่เหมืนกัน

มีอาจารย์ท่านหนึ่งบอกเราว่า อัตตาคนเราทำให้เราตัวโต และมีหนาม เวลาเราตัวโตและมีหนามยาว เวลาเดินไปไหนมาไหน เราก็จะเผลอเอาหนามไปทิ่มคนอื่น ยิ่งที่เล็กๆ แคบๆ ตัวเราก็ยิ่งเบียด ใครเดินผ่านก็ต้องบาดเจ็บเป็นธรรมดา ถ้าเราตัวเล็ก หนามสั้น หรือตัวกลมๆ มนๆ เราไปทางไหนก็กลิ้งหลบได้ อาจารย์สอนให้เรารู้จักลบแหลม เหลาคมให้ทู่ๆ ไปอยู่ไหนก็อยู่ได้ ไม่ทำร้ายใคร 

"วันนี้อัตตาคนอื่นทำร้ายเรา...เจ็บเนาะ...เราถึงไม่ควรจะเอาหนามแหลมไปทิ่มคนอื่น คนอื่นเขาก็เจ็บแบบนี้เหมือนกัน"

เป็นแนวคิดที่น่าสนใจมากทีเดียวสำหรับเด็กน้อยที่พยายามจะพัฒนาตนเองให้เป็นคนที่ดีขึ้น 

หลายปีผ่านมา เราก็ได้เรียนรู้เพิ่มอีกว่า จุดเติ่มต้นของการ "ลบหนาม เหลาคม" เราจะต้องเห็นก่อนว่าเรามีหนาม เราต้องรู้ก่อนว่าตัวเราใหญ่ และเห็นแล้วว่ามันไม่ดี มันน่าเกลียด มันน่าอาย บางคนไม่รู้เลยว่าเขาตัวโต มีหนามยาว กลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องดี เพราะมันทำให้รู้สึกว่าเป็นผู้ชนะ และอยู่เหนือคนอื่น แบบสัญชาตญาณนักล่าที่ต้องล่าเพื่อให้อยู่รอด... นั่นมันออกจะโหดร้ายทารุณไปมาก

ทุกวันนี้เราก็ยังคงต้อง "ลบแหลม เหลาคม" อยู่เรื่อยๆ ด้วยการเฝ้าสังเกต มีสติรู้ทันเวลาที่หนามมันยาวออกมาและเวลาที่เราพองลมจนตัวโต มันยาก แต่มันดี ก็พยายามจะทำต่อไป มันดีมากๆ ที่เราไม่ต้องทำร้ายใคร มันดีมากๆ ที่เราเป็นคนที่ดูน่าคบหาขึ้น มันดีกว่าที่จะดูหน่อมแน้มไม่สู้ใครมากกว่าพร้อมที่จะเสียบแทงคนอื่นตลอดเวลา 

ถึงเราชาวหนาม เราล้วนมีหนาม เราล้วนแหลมและคม พองลมจนตัวโต บางที่เราก็ต้องใช้ เพื่อปกป้องตนเอง แต่ไม่มีความจำเป็นเลยที่จะต้องทำร้ายใคร
SHARE

Comments