[3 Shot] เธอคือเหตุผล [Choi Yena x Kim Minju] [2]


" เฮ้อออออ " เสียงถอนหายใจดังขึ้นเป็นครั้งที่ร้อยของวันแล้วก็ไม่อาจนับได้ ในความคิดของแชวอนที่มองเพื่อนหัวสีชมพูเหมือนสายไหมนั้น

" เฮ้อออออ "

" พอ!! นี่ให้มาช่วยงานไม่ได้เรียกให้มานั่งถอนหายใจให้ฉันฟังนะ " เมื่อทนไม่ไหวก็รีบเอ่ยเรียกสติคนตรงหน้า ที่ดูเหมือนว่าถ้าไม่นั่งถอนหายใจก็เอาแต่นั่งเหม่อ ทำหน้าเป็นกบเซ็งอยู่แบบนี้

" นี่ฉันทำบ่อยขนาดนั้นเลยหรอ "

" มากๆ ตั้งแต่มาฉันนับได้จะเกินร้อยแล้ว " พอพูดจบ มินจูก็ยังจะถอนหายใจใส่เธอไปอีกที ก่อนจะถามคำถามกับคนตรงหน้า

" แกว่าช่วงนี้เยนมันทำตัวแปลกไปไหม " มินจูหันมาถามด้วยสีหน้าจริงจังกับแชวอน เพื่อนสนิทในกลุ่มของเธออีกคน

" แปลก? ก็ไม่นะ " หลังจากที่ได้ฟังก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ที่อยู่ๆคนตรงหน้าก็ถามอะไรแบบนี้ออกมา เพราะเท่าที่เห็นเยนาก็ยังคงทำตัวปกติ จนเธออดทึ่งไม่ได้หลังจากคนในกลุ่มได้รู้ว่ายูจินกำลังจีบเพื่อนสาวของเธอ ไม่เข้าใจเลยว่าเยนาทนไปได้ยังไงที่เห็นคนที่ตัวเองแอบรัก กำลังคุยกับคนอื่น

" หรอ แต่ฉันว่ามันแปลกๆ "

" ยังไง " แชวอนแกล้งลองเชิงถาม

" ก็...ไม่รู้อ่ะ "

" เอ้า แกอยู่กับมันบ่อยกว่าฉันจริงรึเปล่าเนี่ย.....เอ๋ๆ...แต่เดี๋ยวนี้คงไม่บ่อยแล้วสิเนาะ เพราะแกติดเด็ก " แชวอนว่าก็ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเพื่อนเพื่อแกล้งแซวอีกคนเล่น

" บ้า! ไม่ติด แล้วไม่ต้องคิดแซวอะไรเลยนะ " มินจูที่เห็นแบบนั้นก็แกล้งปัดมือของอีกคนที่เอาแต่แซวเธอ พร้อมทำหน้าดุ

" ก็แกล่มเรือฉันนิ ฉันอุตส่าห์ชงมาตั้งนาน " พูดออกไปด้วยความอดหมั่นไส้เพื่อนตัวดีของเธอไม่ได้ แต่ก็ต้องเปลี่ยนคำพูดเมื่อได้เห็นหน้าหงอยๆ เหมือนเด็กงอแงนั้น ทั้งที่ปกติมินจูมักงอแงกับเยนา พอเห็นแบบนี้แล้วก็อดสงสารไม่ได้

" อย่าคิดมากเลย แกก็รู้ว่ามันใกล้ถึงวันงานแล้ว เยนมันก็คงซ้อมหนักแหละ มันเลยไม่มีเวลาให้แกเหมือนเมื่อก่อนแถมแกเองก็คุยกับน้องยุจ เยนมันเลยไม่อยากกวนเวลาแกกับน้อง เนี่ยขนาดวันนี้มานั่งเรียนมันยังแอบหลับเลย "

" รายนั้นก็แอบหลับตลอดนั้นแหละ แล้วเรื่องน้องไม่เห็นจะกวนเลย " เอ่ยออกไปแม้ประโยคหลังจะเบาจนเหมือนมินจูพูดบอกกับตัวเองมากกว่า

" แกก็ทักไปหามันดูสิ " แชยวอนว่าก่อนจะก้มลงไปทำงานที่อาจารย์สั่งต่อ ทิ้งให้มินจูหน้ามุ่ยมองโทรศัพท์ในมือของตัวเอง ที่หน้าจอเด้งเตือนแอพแชทยอดฮิตที่หลายๆคนทักหาเธอรวมถึงยูจินด้วย เว้นแต่เพียงคนเดียวแล้วยังเป็นคนที่เธอบ่นถึงเมื่อกี้ด้วย ก่อนจะคว่ำหน้าจอลงกับโต๊ะและหันกับมาช่วยแชวอนทำงานต่อ โดยไม่คิดจะตอบใครในเวลานี้

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากตั้งแต่ที่เธอเล่าให้เยนาฟังว่าน้องขอจีบเธอ จะว่าแปลกมันก็ไม่ได้แปลกขนาดนั้น เพราะเหมือนอีกคนหลบหน้าก็ไม่ใช่เพราะเพราก็เจอกันเป็นปกติ เพียงแต่ปกติที่มารับเธอตอนเช้าก็ไม่ได้มาเพราะบอกว่าเหนื่อยจากซ้อมเต้นแล้วกลัวทำเธอสายไปด้วยเพราะเยนาตื่นสาย ไม่ได้มาส่งเพราะติดซ้อม พอโทรคุยกันก็คุยกันแค่แป๊บเดี๋ยว บอกตรงๆว่ามันแปลก แปลกมากสำหรับเธอจริงๆ

แล้วซ้อมเต้นเนี่ยมันหนักอะไรขนาดนั้นเลยหรอ? ทำไมเพื่อนของเธอถึงไม่ยอมทักมาหากันมั่งเลย พอมีเวลาเรียนในคาบก็ไม่หลับก็เอาแต่เล่นเกมกับควังเบ จนเธอได้หันไปบอกให้ตั้งใจเรียนอยู่บ่อยๆ แต่ก็มีแค่นั้นที่ได้คุยกัน เพราะหลังจากเลิกเรียนเยนาก็ไปซ้อมทันที อย่างตอนพักกินข้าวแทนที่จะได้คุยกันบ้างก็เอาแต่เล่นเกมอีก จนเธออยากจะขว้างมือถือที่ใช้เล่นเกมนั้นทิ้งไปจริงๆ



และก็เหมือนกับทุกวันในช่วงหลังจากซ้อมเสร็จ ที่ยูจินจะอาสามาส่งมินจูที่คอนโด รถยนต์สีน้ำเงินเลี้ยวเข้ามาจอดยังหน้าคอนโดด้วยความคุ้นชิน

" พี่มิ้น! คือยุจขอคุยด้วยแป๊บนึงสิ " ยูจินเอ่ยรั้ง ก่อนจะพูดต่อเมื่อเห็นว่าอีกคนพยักหน้าเชิงอนุญาตแล้ว

" พี่มิ้น มันอาจจะฟังดูเร็วไปนะ แต่ตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกัน ได้คุยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน เกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มันทำให้รู้ว่ายุจมีความสุขแค่ไหนที่มีพี่อยู่ด้วยกัน...ยุจชอบพี่นะ "

" ยุจ...."

" พี่มิ้นเป็นแฟนกับยุจนะคะ "

" คือพี่ว่ามันก็ฟังดูเร็วไปจริงนั้นแหละ แบบ... " มินจูพูดแค่นั้นแล้วก็เงียบไป จนเด็กตรงหน้าพูดต่อขึ้นมาเอง

" พูดได้นะพี่ ยุจโอเคที่จะฟัง "

" อืม ไม่ใช่ว่าพี่ไม่ชอบยุจนะ พี่ก็ชอบแล้วมีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน แต่พี่ว่ามันยังเร็วไปเพราะถ้ายุจได้รู้จักพี่ดีๆแล้วยุจอาจจะไม่ชอบพี่ก็ได้ พี่อยากให้ยุจคิดดีๆก่อน "

" แต่ยุจมั่นใจนะ เพราะตอนนี้ยุจรู้สึกกับพี่มากๆ พี่ไม่เหมือนใครที่ยุจเจอมาเลย แล้วเราเองก็คิดเหมือนกัน ....พี่มิ้นเป็นแฟนกับยุจนะ "

" ยุจ...คือ พี่......"

" งั้นเอาอย่างงี้ไหม อาทิตย์หน้าที่เราต้องแข่งวิ่งกัน ถ้าหากชนะพี่มิ้นยอมเป็นแฟนกับยุจนะ "




" เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ... พี่คิดว่าฉันควรทำไงดี " พูดจบก็ไม่วายถอนหายใจดังคนคิดไม่ตก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อน และเมื่อมีโอกาสดีอย่างวันนี้เธอจึงลากพี่กยองออกมาหาอะไรกินด้วยกันหลังเลิกงาน เพื่อจะได้ปรึกษา

" ก็นะ แต่ก่อนตอบพี่ขอนอกเรื่องอย่างดิ " มินกยองพูดเชิงขออนุญาต " อย่าว่างั้นงี้เลย ที่แกพูดมาเป็นชั่วโมงเนี่ย มีเรื่องน้องแค่สิบนาทีเองมั่ง ที่เหลือมีแต่เรื่องไอเยนมัน ถามจริงแกเครียดเรื่องใครมากกว่ากัน กันแน่ "

" พี่กยองอ่า ก็รายนั้นมันน่าไหมล่ะ เอาแต่ซ้อมๆอยู่นั้นแหละ น้องพี่อ่ะ!! " มินจูพูดจบก็มุ่ยหน้าอย่างเอาแต่ใจ เมื่อคิดถึงเยนาว่าควรจะเป็นคนช่วยเธอคิดมากที่สุดแท้ๆ หงุดหงิด

" อ่าว " มินกยองได้เห็นแบบนั้นก็อดที่จะหัวเราะด้วยความเอ็นดูคนตรงหน้าไม่ได้

" ถ้าเอาตามความคิดพี่นะ ถ้าแกยังไม่พร้อม เห็นว่ามันเร็วเกินไปแกก็ต้องบอกน้องตรงๆ บอกว่าคุยกันไปก่อนก็ได้ "

" วันนั้นก็พูดไปแล้วนะ แต่เหมือนน้องแบบยังไม่ฟัง "

" คือสำหรับแกมันอาจจะเร็วไปจริง เพราะขนาดมิอุแกยังคุยเกือบปีนิ? แต่ก็เดี๋ยวนี้คนที่คุยกันแค่วันสองวันเป็นแฟนกันแล้วมันก็มีไง พี่พูดจริงๆนะ ถ้าแกไม่มั่นใจ แกต้องพยายามอธิบายให้น้องมันฟัง เพราะไม่งั้นถ้าวันไหนที่คบกันไปแล้วความไม่มั่นใจของแกมันยังมีอยู่ แล้วเกิดทะเลาะกันขึ้นมามันอาจจะยากที่ปรับเข้าหากัน แล้วแกคิดว่าน้องยังไม่รู้จักแกดีใช่ไหมละ "

" อืม ตอนนี้จีบกันมันยังใหม่อะไรมันก็ดี น้องเขาก็เอาใจทุกอย่าง แต่ฉันก็กลัวถ้าคบกันไปแล้วมันหมดโปรขึ้นมาตอนนั้นฉันนี่แหละที่จะแย่ ฉันอยากคบใครก็อยากคบไปนานๆแล้วพี่ ไม่อยากต้องมาหาใหม่อีก "

" พี่เข้าใจ...แต่น้องมันจะเข้าใจไหม ทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่ว่าแกจะไปคุยยังไงกับน้อง ระหว่างนี้แกก็ลองแยบๆพูดกับมันอ้อมๆไปก่อน " เมื่อได้ฟังคำพูดของมินกยอง ก็พยักหน้าเข้าใจแม้ว่าจะไม่แน่ใจว่าเธอจะทำได้ดีแค่ไหน

" แต่พี่ก็รู้จักอยู่คนหนึ่งนะ ที่แบบรู้จักแกดีมากกกก แล้วแกก็รู้จักมันดีมากๆ แบบที่ไม่ต้องคุยกันก็คบกันเป็นแฟนได้เลยตลอดชีวิต "

" ใคร? "

" น้องเยนาของพี่เอง "

" เนี่ยๆ ชงกันเก่ง ทำเหมือนมันจะชอบฉันงั้นแหละ แล้วมันนะให้ความหวังคนอื่นเก่ง ไม่กล้าคนอื่นปฏิเสธก็เก่ง แล้วดูฉันนะพี่ เอะอะๆแกล้งฉันตลอด ไม่แกล้งก็กวนตีนงี้ ละนี่ถ้ามันชอบฉันจริงมันคงไม่ใจดีกับคนอื่นไปทั่วหรอก แต่ดูสิ อะไร!! แล้วนี่ก็ซ้อมเก่งเหลือเกินนนน จะซ้อมไปแข่งทีมชาติหรือยังไง "

" เก็บกดนะเราอ่ะ จัดเต็มเหมือนโดนจี้ปม เหมือนแกเตรียมมาตั้งแต่ที่บ้าน "

" ก็จริงนิพี่กยอง พี่ลองคิดดูนะว่ามันใช่หรอ!! แล้วตั้งแต่ไปซ้อมเต้นอีกนะ รุ่นพี่รุ่นน้องแอดมันมาเพียบแทบทุกช่องทาง ! " มินจูว่าด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับโบกช้อนในมือไปด้วย จนมินกยองกลัวว่ามันจะหลุดมือไปโดนหัวใครสักคนจริงๆ

" เดี๋ยวๆ แกรู้ได้ยังไงก่อน "

" มันเอามือถือมาฝากไว้เลยเห็น "

" เอาตรงๆ ถ้าไม่รู้จักกันจะคิดแล้วนะว่าแกหึงมัน " มินกยองเอ่ยทำนองกึ่งจริงกึ่งเล่น เรียกท่าทีตกใจของอีกคนได้เป็นอย่างดี

" พี่กยอง !!! "

" อะไร๊ ! ก็พี่ฟังแกบ่นไอเยนมาเป็นร้อยรอบแล้ว รู้ตัวไหมว่าเดี๋ยวนี้แกพูดถึงมันบ่อยแค่ไหน...ถึงปกติแกจะพูดถึงมันบ่อยอยู่แล้วก็เถอะ! " พอเห็นท่าทีตกใจของมินจู เธอเองก็อดตกใจตามไปด้วยไม่ได้ ก่อนจะตามมาด้วยข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นในช่วงเกือบเดือนที่ผ่านมา

" บ่อยขนาดนั้นเลยหรอพี่ "

" เออดิ!! แบบทุกสองเวลา "

" ยังไง?? " มินจูคิ้วขมวดๆด้วยความสงสัยในคำพูดของมินกยอง

" เวลาหายใจเข้ากับหายใจออก "

" พี่...." พอสิ้นคำของมินจู ที่ทำหน้าแสนเอือมมุกของเธอ จึงรีบแก้ตัว

" ไม่อยากให้เครียดไง แล้วก็นะ แกรู้ได้ไงว่ามันไม่ชอบแก มันอาจจะชอบแกอยู่ก็ได้นะ...ยิ่งช่วงนี้มันทำตัวแปลกๆไป มันอาจจะถึงเวลาที่แกควรคิดแล้วสังเกตอะไรได้บ้างแล้วนะ... ไม่ต้องมองความรู้สึกใครแต่ให้มองที่ความรู้สึกแกพอ "

"....."

" รู้ตัวบ้างไหมว่าช่วงนี้แกดูเครียดนะ เดี๋ยวก็เหม่อ เดี๋ยวก็ถอนหายใจ "

" มันชอบฉันจริงๆหรอพี่ "

" ไม่รู้สิ แกคิดว่าไงล่ะ....แต่ก็ขนาดนี้แล้วนะ ที่แกเอาแต่พูดถึงมัน นึกถึงมัน นี่ถ้าเกิดมันชอบแกขึ้นมาจริงๆแกจะทำยังไง? " มินกยองลองถามคนตรงหน้า ที่ดูเหมือนตอนนี้จะเริ่มสับสนยิ่งกว่าเดิม

" ไม่รู้ เยนมันก็ดูแลฉันดีมาตลอดนะ เวลาฉันงอแงหรือมีปัญหาก็จะมีมันอยู่ข้างๆตลอด แต่ก็...." มินจูถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

" ถ้างั้นมันก็ไม่ได้สำคัญเลยว่าเยนมันชอบแกหรือไม่ชอบแก ที่สำคัญคือแกชอบมันรึเปล่า เพราะถ้าตัวแกคิดว่าไม่ ยังไงแกกับมันก็เพื่อนกันแบบนั้น แกก็ไม่ต้องไปคิดอะไรมากเลย พอจบงานนี้เดี๋ยวก็คงกลับมาเหมือนเดิมเองแหละ เพราะแกก็รู้ว่ามันซ้อมหนักแกไม่จำเป็นต้องคิดมากหรือน้อยใจไปเองเลย นูนสิ่งที่แกต้องคิดคือเรื่องน้อง แกยังไม่พร้อม แกก็ต้องบอกน้องให้เข้าใจ แล้วเรื่องมิอุนะแกต้องเด็ดขาดด้วย ไม่ใช่ว่าแกตกลงคบกับน้องแล้วแต่ยังเผลอใจอ่อนให้มิอุอีกมันจะเป็นเรื่องเอา "




" เลิกเรียนสักที เยนไปหาไรกินกัน ฉันหิวไส้จะขาดแล้ว " ฮเยวอนหันไปชวนเพื่อนซี้ที่นั่งเรียนอยู่ข้างกัน แต่ก็ต้องหน้ามุ่ยเมื่อเยนาเอ่ยปฏิเสธออกมา ทั้งทีเมื่อก่อนเนี่ยเวลาชวนกันทีไม่มีทางหรอกที่จะไม่ไป

" เชื่อนะ แต่ต้องไปซ้อมแล้ว โทษที "

" โห้ววว แกเอาแต่ซ้อมจนไม่ได้ไปกินบุฟเฟ่ต์กันมาหลายรอบแล้วนะ แกยังกล้าทำร้ายจิตใจฉันอีกหรอ "

" พรุ่งนี้ก็วันงานแล้วไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้แสดงเสร็จค่อยกินบุฟกัน ..ไปนะ " ว่าแล้วเยนาก็หยิบกระเป๋าเตรียมตัวออกไปซ้อม

" เยน " เจ้าของชื่อหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเรียกจากมินจู

" ....ตั้งใจซ้อมนะ "

" อืม " เพียงแค่นั้นที่เธอได้รับกลับมาจากประโยคก่อนหน้า พร้อมทั้งเจ้าตัวดีที่รีบวิ่งออกไป คิดว่าเท่มากรึไง ห๊ะ!! ตอบยาวกว่านี้ดอกพิกุลจะร่วงหรอ เธอล่ะอยากวิ่งเข้าไปเขย่าคอถามจริงๆว่ามันยังไง! มันทำไม! ถึงทำตัวไม่เหมือนเดิมเนี่ย!! พอโทรหาก็บอกเล่นเกมแล้วไล่ไปคุยกับน้อง ก็เธออยากคุยด้วยไม่งั้นจะโทรหาทำไม!! เธอนะทั้งหงุดหงิดทั้งเสียใจนะ!! น้อยใจเว้ย!!

" เหมือนถูกงอนเลย ดูท่ามินจูของเราต้องง้อหนักแล้วสิ " แชวอนเอ่ยหลังจากที่ได้เห็นเหตุการณ์ถูกเมินของเพื่อนเธอ

" แต่ฉันผิดอะไรเหรอ ก็ไม่นิ "

" แต่เยนมันคงคิดไปแล้วว่าแกกับน้องกำลังจะเป็นแฟนกัน ถ้าแกไม่คิดอะไรกับมันก็ให้เวลามันหน่อย เพราะถ้าแกไม่ได้หลอกตัวเอง ก็น่าจะรู้ว่ามันชอบแกมากกว่าเพื่อน มันคงทำใจยากเลยอยากจะป้องกันตัวเองให้เจ็บน้อยลงถ้าวันนั้นมาถึง " เป็นฮเยวอนที่พูดออกมาตรงๆตามความคิดของตัวเอง

" ....."

" เยนมันไม่อยากเสียแกไปหรอก ไม่ว่าสถานะไหนก็ตามที่แกอยากให้มันเป็น " ฮเยวอนพูดจบก็เอื้อมมือไปลูบหัวคนตรงหน้า อย่างต้องการที่จะปลอบใจ เธอก็ไม่รู้หรอกว่ามินจูคิดกับเยนายังไงจะมีใจให้มากน้อยแค่ไหน แต่เพื่อนหน้าเป็ดของเธอเนี่ยชอบคนตรงหน้ามากๆ มากพอที่จะยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ข้างๆคนตรงหน้าต่อให้ตัวเองเจ็บแค่ไหนก็ตาม เหมือนคนโง่เลยเนอะ เพื่อนแบบเธอก็คงได้แต่หวังว่าทุกอย่างในตอนจบจะออกมาดีแค่นั้น

หลังจากเหตุการณ์ปลอบกันไปมา พวกเธอสามคนจึงตัดสินใจไปหาอะไรกินเล่นกัน ก่อนที่มินจูจะขอตัวไปซ้อมวิ่งเมื่อใกล้ถึงเวลานัดและอีกสองคนจะตามไปที่หลัง วันนี้เองก็จะเป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้ซ้อม สำหรับเธอนอกจากเรื่องเยนาที่คอยกวนจิตใจก็มีเรื่องยูจินอีกคนที่เธอคิดไม่ตก เมื่อวันตัดสินทุกอย่างจะเกิดในวันพรุ่งนี้แล้ว แต่เธอเองก็ยังไม่พร้อม ไม่ใช่ว่าน้องเขาไม่ดีเพียงแต่เธอยังไม่แน่ใจว่าที่เธอปลื้มน้องเขาในตอนแรก มันจะทำให้เธอชอบน้องเขามากพอขนาดนั้นรึเปล่า ไหนจะความสับสนที่มีในตอนนี้อีก

ยอมรับเลยว่าเธอยังกลัวที่จะมีความรักอยู่ ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะกลัวที่จะคบกันไปแล้วจบด้วยการเลิกกันเหมือนกับมิอุ ความเด็กที่ไม่ยอมคุยกัน กลัวที่จะทะเลาะ และกลัวที่จะต้องเลิกกัน มินจูที่ได้แต่คิดแล้วถอนหายใจออกมาขณะที่กำลังเปลี่ยนชุดในห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปซ้อม



ตึง !!!





" พร้อมนะ 1 2 3 4 ปัง ปัง ปัง "

เสียงฝีเท้าดังกระทบตามจังหวะเพลง พร้อมกับกลุ่มคนที่คอยเคลื่อนไหวไปพร้อมๆกัน ก่อนจะเป็นเสียงอึนบีที่บอกให้คนในทีมพักกันก่อน เมื่อเห็นว่าพวกเธอเองก็ซ้อมกันมาพักใหญ่แล้ว แต่ละคนเองเมื่อได้พักก็ต่างหามุมพักของตัวเอง และเยนาเองเมื่อว่างถึงหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อดูความเคลื่อนไหวต่างๆ ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่ามีเบอร์ของแชวอนโทรเข้ามามากกว่าสิบสาย แต่ไม่ทันที่จะได้โทรกลับไปก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับฮเยวอนที่ดูแตกตื่นและเหมือนพึ่งไปวิ่งข้ามประเทศมายังไงอย่างงั้น

" ย..เยน...มิน...มิ้น...แย่แล้ว.... " ฮเยวอนพยายามที่จะพูดพร้อมกับกอบโกยอากาศโดยรอบเข้าปอดตัวเองให้ได้มากที่สุด แต่ก็ดูเหมือนไม่ทันใจเยนาเมื่อจับใจความได้ว่าใครบางคนกำลังแย่

" เกิดอะไรขึ้น ! " เยนารีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนตัวเองที่ดูเหมือนจะเป็นลมให้ได้จากการที่นานๆจะออกกำลังที

" ที่ไหน มิ้นอยู่ไหน!! "

" ส...สนาม กีฬา ... เว้ยเหนื่อย!! เห้ย! รอด้วย อ..ไอเยน! " ฮเยวอนรู้สึกจะตายให้ได้เมื่อทันทีที่เธอบอก เยนาก็รีบวิ่งออกไปทันทีแล้วแน่นอนว่าเธอเองก็ต้องรีบวิ่งตามไปด้วยเช่นกัน แต่ไม่รู้ว่าโชคดีรึเปล่าทีรอบวิ่งกลับไปนี้ได้แชยอนอาสาตามไปเป็นเพื่อนด้วย เพราะคงพอเดาได้ว่าอีกทางคงต้องมีปัญหาอะไรแน่ๆ



 
" มึงจะเอายัง !! ตอบ!! "



" แล้วมึงเป็นเหี้ยอะไร มาสั่งให้กูเลิกยุ่งกับพี่มิ้น !! "



" ได้มึง !! " สิ้นเสียงของทั้งสองคนที่กำลังมีเรื่องกันเถียงกันมาสักพัก มิอุก็วาดหมัดเข้าไปต่อยหน้ายูจินจนเซท่ามกลางความตกตะลึกของผู้คนที่อยู่รอบข้างและไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ผู้คนที่ว่านั้นมีเพียงน้อยนิดเนื่องจากเวลาเย็นมากแล้ว

โดยย้อนไปก่อนหน้านี้ไม่นานที่ยูจินเองก็กำลังวอมร่างกายอยู่ที่สนามปกติเหมือนทุกวัน แต่ที่แตกต่างจากทุกวันก็มีมิอุที่อยู่ก็เดินเข้ามาหาเรื่องกัน โดยที่จับใจความได้ว่าเพราะเธอเป็นเห็นให้มินจูต้องเจ็บตัวและบอกให้เธอเลิกยุ่งกับกับมินจูอีก แน่นอนว่าด้วยความใจร้อนโดยส่วนตัวจึงทำให้ทุกอย่างมันบานปลาย

ยูจินหลังจากที่ถูกต่อยก็หันกลับไปเอาคืน และอาศัยที่ตัวเองสูงใหญ่กว่าจึงทำให้ค่อยข้างได้เปรียบอีกคน ทั้งสองยังคงแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอม

" มิอุ หยุด!! ยุจ !! อย่า!! พอแล้ว!!! "

มินจูที่วิ่งตามมาทีหลังรีบเข้ามาห้ามทั้งสองคนในสภาพที่ตัวเองก็สะบักสะบอมอยู่ก่อนแล้ว มินจูที่เข้ามาห้ามโดยที่ไม่ทันระวังตัวก็ถูกลูกหลงจนล้มลงไปกับพื้น

" โอ้ย ! "

" มิ้น!! " มิอุที่สังเกตเห็นว่าคนที่มาห้ามจนล้มลงไปเป็นมินจู จึงหยุดชะงักเพื่อจะเข้าไปช่วย แต่นั้นก็เหมือนเปิดโอกาสให้ยูจินเข้ามาต่อยเธอซ้ำๆเข้าทีหน้า จนรุ้สึกมึนไปหมด

ผลัก !! อั๊กกก !!

" สัด..เก่งนักนะมึงอะ ..โอ้ย " ยูจินร้องออกมาเมื่อถูกมิอุถีบเข้าที่ท้องจนล้มลงไป

" ยุจ! " มินจูร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะหลังจากที่ยูจินล้มลงไป มิอุก็ทำท่าจะเข้ามาดูมินจู ทว่าก็ยังช้าไปเมื่อยูจินรีบลุกขึ้นมาพร้อมจัดการสู้กับมิอุต่อ

" ยุจ!! อย่า!! อย่าทำมิอุ!! อึก...พอ...พอแล้วทั้งสองคน อึก " มินจูเริ่มร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ตรงหน้ามันน่ากลัวราวกับคนคลุ้มคลั่ง เมื่อยูจินที่กำลังคร่อมอยู่บนตัวมิอุกระหน่ำต่อยมิอุที่เริ่มจะสู้ไม่ไหวแล้ว เพื่อนของเธออย่างแชวอนที่รีบตามมาหาเธอหลังจากรู้เรื่องเองก็ได้แต่ยืนทำอะไรไม่ถูก

" ช่วยด้วย...อึก...ใครก็ได้.... " เสียงมินจูดังออกมาแผ่วเบาสลับกับเสียงสะอื้นของตัว พลันคนเดียวทีนึกถึงในเวลานี้กลับไม่อยู่ทีนี้ คนที่พึ่งพาได้เสมอ และถ้าคนนี้อยู่เรื่องแบบนี้เองคงจะไม่เกิดขึ้นกับเธอ

" เยน แกอยู่ที่ไหน ช่วยฉันที...เยนา..."

" มินจู!!! "

สิ้นเสียงภาวนาของเธอ บุคคลที่เธอนึกถึงก็ปรากฏตัวออกมาราวกับรับรู้ความต้องการของเธอได้เสมอ เยนารีบวิ่งตรงเข้าไปหามินจูที่กำลังร้องไห้อยู่ อย่างคนไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดตรงหน้า

" เธอเป็นอะไรรึเปล่า!! "

" ไม่ ไม่เป็นไร เยน ... ช่วย...ช่วยห้ามพวกเขาที " มินจูไม่ได้ตอบเพียงแต่หันไปจับแขนของคนมาใหม่และขอร้องในสิ่งที่เธอทำไม่ได้

" อืม "



 
มีต่อ
SHARE
Writer
JZ
ETC.

Comments