หมาลัย : ชีวิตรักของรถไฟ

-แด่รถไฟทุกขบวน ที่ไม่เคยหยุดวิ่ง ...
 
. :มึงว่ารถไฟมันจะเหนื่อยมั้ยวะ?
-:รถไฟมันจะไปเหนื่อยได้ยังไง มันเป็นรถ มันไม่มีชีวิตด้วยซ้ำ. :กูว่ามันเหนื่อยว่ะ มึงดูดิรถไฟทุกขบวนเชื่อมต่อกันและวิ่งไล่ตามกัน ขบวนหน้าก็มีขบวนที่ต้องไล่ตาม และขบวนหลังก็วิ่งไล่ตามขบวนหน้านั้นไปอีก กูว่า ถ้ากูเป็นรถไฟ กูว่ากูเหนื่อยว่ะ...
และเรื่องราวนี้ ไม่เคยมีรถไฟขบวนไหนชนกัน   ใช่ครับ ชีวิตรักก็เช่นกัน เมื่อเราต้องวิ่งไล่ตามใครซักคน จนเรามองไม่เห็นแม้แต่ทางข้างหน้า หรือไม่เคยเเม้ที่จะมองมา ยังขบวนด้านหลัง เราเชื่อมต่อกันด้วยความสัมพันธ์ร้อยเรียงต่อกันเป็นขบวนที่ทอดยาวออกไป ขับเคลื่อนตนเองด้วยหัวใจเเละพลังกายที่มี รถไฟเส้นนี้มีหลายสาย บางสายสั้น กว้าง ยาวไม่เท่ากัน และบางขบวนก็ไม่เคยออกวิ่งไล่ตามขบวนไหน จนกระทั่งเมื่อได้พบ ได้เจอ ได้เห็น ได้รู้จัก รถไฟขบวนนั้นก็เริ่มที่จะเปลี่ยนเส้นทาง เชื่อมต่อกับรถไฟขบวนใหม่ เเละวิ่งไล่ตามความรู้สึกของตนเอง วิ่งเหมือนไม่รู้จักความเหนื่อยล้า วิ่งเหมือนกับว่าซักวันจะไล่ตามทัน
แต่นั้นคงเกิดกับรถไฟ ที่่โชคดีพอ....

    เมื่อเวลาผ่านไป รถไฟที่ออกวิ่งมานาน นานจนลืมไปว่าเราเคยวิ่งในเส้นทางไหน นานเสียจนเราลืมไปว่าเราออกวิ่งไปเพื่ออะไร เส้นทางนี้มีสถานีปลายทางจริงมั้ย หรือเพียงเเค่เราจะต้องวิ่งตามไปอย่างนี้ อย่างไรจุดหมายกันนะ แต่ถ้าเราหยุดวิ่งเรายังจะรู้สึกแบบเดิมอยู่มั้ย หรือเราจะเข้มเเข็งพอที่จะหยุดวิ่งจริงๆงั้นเหรอ หรือบางทีเราแค่อยากจะออกวิ่งไล่ตามใครซักคน 
เพื่อให้หัวใจดวงนี้ได้เต้นเเรง ได้มีใครซักคน หรือสุดท้ายเราก็แค่ออกวิ่งเพียงเพราะเราหลงทาง...

ไม่เอาเเล้ว ไม่อยากวิ่งแล้ว ไม่อยากเหนื่อยเเล้ว ทำไมไม่หยุดซะที วิ่งตามมานานเเล้วนะ
รถไฟเริ่มคิดแบบนั้น
ทำไมยังวิ่งมาได้ขนาดนี้ ทำไมถึงยังวิ่งอยู่ได้ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ
รถไฟเริ่มตั้งคำถามกับรถไฟขบวนหน้า
(.....)
รถไฟขบวนหน้าไม่ตอบ 
ทำไมไม่ตอบอะไรหน่อยล่ะ!
รถไฟที่เหนื่อยล้าเริ่มที่จะอารมณ์ร้อน แต่เมื่อเวลาผ่านไปซักพักรถไฟก็เริ่มเข้าใจเมื่อได้หันหลังกลับไปมองรถไฟขบวนหลังที่ตามมา รถไฟคันหลังที่ยังวิ่งตาม รถไฟที่เหนื่อยล้าเหมือนกันแต่ก็ไม่เคยหยุดวิ่ง เหมือนกับรถไฟขบวนหน้า ที่ยังออกวิ่งไล่ตามขบวนที่อยู่ข้างหน้าออกไปอีก แต่ที่รถไฟไม่เคยรู้ หรือไม่เคยเห็น นั้นคงเป็นเพราะรถไฟ ไม่เคยมองไปยังขบวนไหนเลยนอกจากขบวนที่เขา ไล่ตาม...

พักก่อนได้นะ มันไม่ผิดอะไรหรอกถ้าเราจะหยุดพัก แล้วฟังเสียงบางเสียงที่เราไม่ได้ฟังมานาน เสียงที่ถูกเสียงลม ล้อกระทบราง เครื่องยนต์ ดังกลบไปหมด.. 
นั้นก็คือเสียงของหัวใจของเรา หัวใจที่พาเราออกวิ่ง หัวใจที่เคยแข็งเเรง หัวใจที่ถูกเติมเต็ม หัวใจที่ไม่เคยยอมแพ้ จนมาวันนี้หัวใจดวงเดิมเริ่มโรยรา เริ่มอ่อนล้าต่อความรู้สึก เริ่มส่งเสียงบอกเราให้หยุดวิ่งเสียที  
แต่รู้อะไรมั้ย การที่่เราหยุดวิ่งไม่ได้หมายความว่าหัวใจเราจะกลับไปว่างเปล่าอีกครั้ง เพราะสุดท้ายเเล้วเราจะเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง แต่เส้นทางในครั้งที่มันอาจจะต่างออกไป วิ่งบนรางใหม่ วิ่งไปสู่เป้าหมายใหม่ วิ่งบนทางของเราหรือทางของใคร ถึงมันจะเคยเหนื่อย หรือเคยเจ็บแต่เราก็เคยเรียนรู้ว่า ถ้ามันใช่ ซักวันรถไฟแล่นขนานกันเอง....
ปาฏิหาริย์ในชีวิตบางคน
อาจคือการได้สมหวังในความรัก
เเต่ปาฏิหาริย์ในชีวิตของบางคน
อาจอยู่ที่การได้รักใครสักคน
อย่างไม่ต้องกลัวที่จะผิดหวัง
-คิดมาก-
หรือบางที...เราอาจจะวิ่งวนเป็นวงกลมก็ได้? ใครจะไปรู้ ^^
SHARE
Writer
OugArJ
นักอ่านขาจร จรจัด..
ชายผู้หลงไหลในมีมส์ จิตวิทยา Hip-Hop เเละบาสเกตบอล จะพยายามเขียนเรื่องราวออกมาให้สื่อถึงชีวิตของเรามันไม่ได้เเย่ไปทั้งหมด มันดีในตัวของมันเอง ถึงผมจะไม่มีพลังบวกอะไรมาก เเต่ผมเชื่อว่าการเขียนเรื่องราวเล็กๆนี้ จะช่วยโยนกำลังใจให้กับผู้อ่านได้บ้าง อย่างน้อยๆ

Comments