หากเลือกไม่ได้ ทำได้คือยอมรับ
นับถอยหลังวันครบรอบ 1 ปีที่เจอกัน ซึ่งก่อนหน้าวันเกิดเขาวันเดียว เขาแวะมาหาเราเพราะหลังจากนี้จะไม่ว่างอีกแล้ว

: “ยุ่งมากเลยพี่ นี่นายน่าจะให้ไป กทม จันทร์ถึงศุกร์ สัปดาห์หน้าคับ หลังจากนั้นก็กลับมาเลี้ยงรุ่น วันแม่ แล้วก็ลา 15.....” มาถึงก็เล่าเรื่องราวชีวิตที่ดำเนินไปให้เราฟัง 

เรานั่งลงข้างๆ เขา ซบที่ไหล่ โอบเขาไว้ ราวกับจะถ่ายทอดความคิดถึงทั้งหมดให้เขารับรู้ 

: “นี่มาให้พี่อวยพรวันเกิดน้องหน่อยคับ” เราพึมพำอะไรไปบ้างจำไม่ได้ เพราะอยากรับรู้และจดจำถึงไออุ่นเขามากกว่า แต่เราก็เขียนคำอวยพรให้เขาที่แนบไว้กับของขวัญ

: “ถ้าพี่ไม่งอแง น้องก็มาหา เมื่อก่อนพี่น่ารัก ไม่งอแง น้องก็มาหาเองใช่ไหม ตอนนี้พี่งอแงมากเลย ไม่ต้องตาม น้องจัดสรรเวลามาเองตอนมาได้”

ถ้าใครบางคนบอกเรื่องงาน เรื่องเงินเดือนโดยละเอียด ให้เรารับรู้ ถือว่าเราได้ขยับเข้าไปใกล้ชีวิตส่วนตัวของเขาอีกสเต็ปหรือเปล่า 
: “อย่างของน้อง เงินเดือนน้องเท่านี้นะพี่ ค่าตำแหน่งเท่านี้ ค่าตอบแทนประจำเดือนอีกประมาณนั้น และอื่นๆ รวมๆ แล้วก็อยู่ได้ ไม่รวย แต่ก็ไม่จนคับ” 

: “แล้วพี่ไปไหน ไปทำอะไรมาบ้างคับ” วกกลับมาเรื่องเรา เราบอกเขาไปสั้นๆ 
: “ชอบของขวัญไหมคะ” เราถามพร้อมกับถ่ายคลิปวิดีโอไว้ดูตอนคิดถึง เพราะเราไม่รู้ว่าจะเจอกันอีกเมื่อไหร่
: “ชอบคับ ชอบมากๆ เลย” เขาตั้งใจอ่านโน้ตอวยพร 
: “ขอบคุณคับพี่ นี่ 1 ปีแล้วนะ จะเป็นปีที่ 2 ไหมเนี๊ยะ ถ้าไม่งอแงอาจจะเป็นถึงก็ได้นะ... ถ้าทำตัวดีๆ ก็จะพิจารณาเป็นพิเศษ” เขาพูดยิ้มๆ
: “เดี๋ยวจะไม่อยู่แล้ว เศร้าใจมากๆ เลย” เขาพูดต่อ
: “ไม่อยู่แล้วทำงัยอ่ะ” 
: “ก็เอาไว้ดูคลิปนี้เวลาคิดถึงกัน” เขาถอนหายใจพร้อมกับหันมองกล้องที่เราถืออยู่ เราสบตาคู่นั้นผ่านกล้อง คู่ที่เราเคยสบตาครั้งแรกที่เจอและประทับใจจนวันนี้

: “ที่ผ่านมาเป็นยังงัยบ้างคะ”
: “ที่ผ่านมาก็มีความสุขดี ได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราก็อยาก ... (หันมามองตาเราตรงๆ)  ..อยากเป็น.. นะ.. นะจ๊ะ..” เขาเอามือขยี้ผมเราเบาๆ อย่างน่าเอ็นดู .. “อืมม ไปแล้ว”

เราหอมแก้มเขาเบาๆ พึมพำว่าคิดถึง

: “ พี่ดูแลตัวเองดีๆ นะคับ”
: “อือ จะไม่เจอกันแล้วจริงๆ เหรอคะ” 
: “ยังคุยกันได้คับ ยังไม่ไป กทม”
เรากอดเขาแน่น ซบหน้าไว้ที่อก 
เขากอดเราแน่นพอๆ กัน น้ำตาเราเริ่มไหล

: “ทำไมตัวสั่น ร้องไห้เหรอ” เขาดึงตัวออกมาดูหน้าเรา แค่นั้นแหละ... เราปล่อยโฮ แล้วโผกอดเขาไว้แน่นๆ อีกครั้ง 
เราจะไม่เจอกันอีกแล้วใช่ไหม 
ต่างคนต่างไม่รู้อนาคตว่าจะต้องไปอยู่ตรงไหน จะแยกกันไกลอีกนานเท่าไหร่ แล้วจะวนกลับมาเจอกันเหมือนครั้งก่อนๆ ไหม

: “ถ้าติดต่อไม่ได้ พี่ก็รู้จะไปหาน้องได้ที่ไหน” เขาพูด
: “พี่คงไม่ไปหรอกค่ะ คงไม่ได้เจออีก”
: “ก็เห็นกลับมาเจอกันทุกทีนี่ ใช่ไหม พี่ก็มีไอจีน้อง”
: “แต่ถ้าไม่ได้คุยกัน ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าตอนไหนคุยได้หรือไม่ได้”
: “น้องค่อยทักมา” พร้อมกับท่องไอดีไลน์ของเราให้ฟัง
: “ไหนว่าจำไม่ได้คะ”
: “จำได้แล้วครับ.. ไปแล้วนะ ..บุ้ยบุ่ย” เขาเข้าไปในรถแต่เปิดประตูค้างไว้
: “ขับรถดีๆ นะคะ” ยังร่ำไร ในคำร่ำลา สุดท้ายก็ถอยออกมาให้เขาปิดประตูรถ

เขาลดกระจก เราโบกมือลา ส่งเขาจนสุดสายตา
หากเลือกไม่ได้ ก็ต้องยอมรับ



SHARE
Writer
Cloverleaf
Dreamer🌟💛
เราจะฟังความฝันของเธอไม่รู้จักเบื่อ จะอยู่ฟังความฝันกับเราไหม เราจะแวะมาที่นี่ เวลาที่เราคิดถึงใครบางคนจนทนไม่่ไหว เราไม่รู้หรอกว่าความไม่จริงใจเป็นยังงัย เพราะเราไม่เคยไม่จริงใจกับใครเลย

Comments