ยัยเเว่นตัวร้ายกับนายซอมบี้ (Dear someone) EP.2
อยู่ไหนซอมบี้?? ไปแอบนอนอยู่ในสวนไหนอีกแล้ว...
เสียงข้อความที่ส่งมาจากยัยเเว่นดังขึ้น...
พร้อมกับคำถามที่เหมือนเธอเองก็รู้คำตอบดีอยู่เเล้ว
เธอมักจะส่งข้อความตามฉันก่อนเวลานัดขึ้นถไปทำงาน
เพราะเหมือนเราเองต่างรู้ดีว่าต้องมาเจอ เเละหาอะไรอร่อยๆกินก่อนทำงาน
ทำให้เรามักจะใช้เวลาร่วมกันทุกวัน 
เดินไปทำงานพร้อมกัน นั่งข้างกัน เดินกลับพร้อมกันทุกวัน
เเม้มันจะทำให้ฉันเหนื่อยขึ้นหน่อยที่ต้องรีบมา
และกลับถึงบ้านช้าลงนิดหน่อย
เเต่ฉันก็รอคอยช่วงเวลาเหล่านี้มาทั้งวัน
มันคือความสุขในเเต่ละวันของฉัน

ฉันพยายามเดินอย่างช้าๆ คุยกันไปตามทางเดินเรื่อยๆ
ให้เวลามันเดินช้าลงตาม
ทั้งที่ปกติแล้ว...ซอมบี้อย่างฉันมักจะเดินเร็วมาก
มากจนเหมือนกำลังวิ่งหรือมีอะไรสำคัญมากกำลังรออยู่
แต่ป่าวเลย ฉันเเต่ไม่ชอบไปเจอรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของคนข้างนอกนั่น
เพราะมันตอกย้ำความโดดเดี่ยวในใจของฉัน
ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการส่งสายตาหรือพูดคุยกับผู้คนที่สวนมา
ใบหน้าที่นิ่งเฉยดังถูกสาป รอยยิ้มไร้ซึ่งความเป็นธรรมชาติ
เพราะผลพวงจากตัวของฉันเอง เเละความคิดที่มีต่อชีวิตเเละสังคม

ต้นไม้ พื้นหญ้า เเละท้องฟ้า คือสถานที่ที่ซอมบี้อย่างฉันชอบพักอาศัย 
มันเป็นที่ที่ช่วยให้หลบจากชีวิตอันเเสนวุ่นวายในเมืองใหญ่
ผู้คนตามเร่งรีบ ดื้นรนกับชีวิตของตน 
มันเป็นโลกที่ทำห้ฉันเหนื่อยล้า เเละไม่ได้มีความสุขกับมันมากนัก
ซอมบี้อย่างฉันจึงมักจะพาตัวเอง เข้าไปยังพื้นที่ที่สร้างขึ้นมาใหม่
ช่วยให้ฉันสามารถมีความสุขได้บ้างในนั้น
อย่างน้อยฉันก็เจอความสงบของจิตใจ และความคิดฉันได้หยุดพักในนั้น 
หรือที่ฉันมักได้ยินคนทั่วๆไปมักเรียกมันว่า Comfort zone
เพราะซอมบี้อย่างฉัน เเม้ในใจจะไร้ความรู้สึก 
เเต่ในหัวกลับมีความคิดเต็มไปหมด 
เเต่กลับไม่สามารถเเสดงอาการใดๆออกมาทางสีหน้า ท่าทางได้เลย
จึงมักจะพบเจอฉันนอนเหมือนซากตามใต้ต้นไม้ในสวนต่างๆในเมืองใหญ่

อยู่ที่นี่นาน...พาเที่ยวบ้างสิเป็นคำขอจากเพื่อนอีกคนในร้าน
ที่กำลังมองหาคำเเนะนำเเละสถานที่พักผ่อน
ซอมบี้อย่างฉันก็คงหนีไม่พ้นสวนต่างๆในเมืองนี้
เเว่นก็ไปด้วยน่ะ...หลายคนสนุกดีเธอหันไปชวนยัยเเว่น
พร้อมคำใช้เรียกของฉัน ที่ดูเหมือนว่าตอนนี้ 
มันจะถูกใช้เรียกเเทนชื่อเธอไปแล้ว 
เธอคนนั้นคงจะได้ยินฉันเรียกยัยเเว่นบ่อยจนพูดตามไปแล้ว

ถึงวันตามนัด..ฉันมารอยังที่ตกลงกันไว้ก่อนเวลา
ยืนรอพร้อมความคิดกับเรื่องต่างๆในหัว
เพราะเมื่อใดที่ในหัวฉันไม่มีเรื่องให้จดจ่อ
ความคิดต่างๆจะเข้ามาโจมตีสมองของซอมบี้เเบบฉันเสมอ

สักพักก็เห็นยัยเเว่นที่กำลังเดินมาอย่างร่าเริง
ฉันยืนมองเธอส่งรอยยิ้มมาเเต่ไกล...
มันช่างเเตกต่างจากท่าทางการเดินของซอมบี้เเบบฉัน
ท่าเดินเธอมักทำให้นึกถึงจิงโจ้ หรือพวกตัวการตูนน่ารักๆ
ที่เหมือนการเขย่งเท้ากระโดดมากกว่าการเดิน
เต็มไปด้วยความสดใสเเละพลัง
เพราะเธอไม่สามารถนั่งนิ่งๆได้เลย 
ฉันมักเห็นเธอเดินไปคุย ทักทายคนอื่นๆเสมอ
มากกว่าการนั่งในมุมของตัวเองเเบบฉัน
และจบลงด้วยการมาบ่นกับฉันถึงอาการปวดข้อเท้า
จะยิ้มบ้างไม่เป็นรึไงห้ะนายซอมบี้...เห็นการทักทายด้วยการดุฉันซ่ะงั้น...
ฉันยิ้มสิ..เเต่เเค่ในความคิดของฉันน่ะ
มัวเเต่คิดเรื่องอะไรอยู่...วันนี้มาเที่ยวน่ะยังดุต่อเเละเหมือนเธอรู้สิ่งที่อยู่ในหัวของฉัน
รู้ถึงตัวตนฉัน มันมักทำให้ฉันประหลาดใจ
พร้อมกับความรู้สึกดีที่เหมือนได้รับการเอาใจใส่
เพราะที่ผ่านมาเเทบไม่มีใครเลย ที่จะถามหรือพูดถึงอารมณ์ของฉัน

ไปกันสองคนน่ะ คนชวนมันติดธุระ บอกว่าไว้คราวหลังไม่รู้ว่ายัยเเว่นซ่อนแผนอะไรเอาไว้ หรือโชคชะตากันเเน่
เเต่ฉันฟังเเล้วกลับรู้สึกดีมากๆ 

ฉันเลือกคือ Centenial park
เพราะว่ามันเป็นที่ประจำที่ฉันมาทุกอาทิตย์
มันอยู่ระหว่างมหาลัยที่ฉันเรียน (เเละฉันพักอยู่ติดมหาลัย)
เเละในตัวเมืองใหญ่ ทำให้สะดวกทั้งสองฝ่าย ใช้เวลาเดินทางไม่นาน

สวนขนาดใหญ่ 1,181.25 ไร่ ในชานเมืองพร้อมต้นไม้สูงล้อมรอบ
มันกว้างเเละถูกออกเเบบมาเหมือนตั้งใจให้ไม่สามารถมองเห็นสิ่งก่อสร้างรอบๆ
เราสองคนเดินเข้าไปในสวน เป็นทางเดินยกตัวสูง ต้นคล้ายมะพร้าวอยุ่ริมทาง
ฝั่งซ้ายเป็นบึงน้ำ มีนกเล่นน้ำเป็นกลุ่มๆ ฝั่งขวาเเป็นสนามหญ้าสำหรับวิ่งเล่น
ยัยเเว่นวิ่งน้ำหน้าไปด้วยความตื่นเต้น
ส่วนฉันมองจากด้านหลัง พร้อมหยิบกล้องขึ้นมา
รอจังหวะเธอหันกลับมายิ้มให้ จึงกดชัตเตอร์
เป็นรูปที่สดใสมากๆ

เราเดินผ่านสะพานข้ามคลองน้ำเล็กๆ มาถึงมุมประจำของฉัน
เป็นโซนต้นไม้ทึบ สำหรับเป็นที่อยู่ของนกที่อาศัยในเมืองนี้
พื้นหญ้าสีเขียวที่บ่งบอกถึงการได้รับการดูเเละเป็นอย่างดี
ต้นไม้กระจัดกระจาย เเต่ไม่มีกิ่งไม้หรือหญ้ารก
ด้านบนมีกิ่งและใบของต้นไม้คลุมคอยบังเเดดยามเที่ยง
มีเพียงเเสงเเดดที่ลอดตามกิ่งไม้ลงมาบ้าง
จากมุมนี้สามารถมองเห็นลานหญ้าเเละเนินสูง
ปกติวันหยุดมักมีเด็กวิ่งเล่น วัยรุ่นออกกำลังกาย เเละครัวครัวมาปิคนิกตามลานหญ้า
เเต่ตอนนี้คือเที่ยงชองวันทำงาน มันจึงเงียบสงบ ไร้ผู้คนผ่าน
ที่ซึ่งฉันนำพาร่างซอมบี้มาหลับตรงนี้ประจำทุกอาทิตย์
ลองนอนลงสิ...มันสบายมากน่ะฉันนอนลงบนเสื้อเเจ็คเก็ตที่ปูรองหัว
พร้อมเอ่ยชวนเธอให้ลองทำตามวิถีของซอมบี้เช่นฉัน
มันคือที่ที่สบายที่สุดอีกแห่ง ตั้งเเต่ฉันมาอยู่ในเมืองเเห่งนี้
มันให้บรรยากาศคล้ายป่าหรือท้องทุ่งนาที่ฉันคุ้นเคย
มันทำให้สมองฉันลืม และหยุดคิดเกี่ยวกับโลกข้างนอกนั่น
นี่มุมโปรดเลยน่ะ...
ฉันชักชวนต่อขณะที่เธอยังยืนนิ่งเฉย
สักพักยัยเเว่นก้เอนตัวลงมานอนข้างๆฉัน
เราจับมือกันมองท้องฟ้า
ฉันหลับไปสักพัก แล้วตื่นมาเจอเธอนอนหลับอย่างสบาย
ราวกับฉากในอนิเมะเรื่องหนึ่งที่ฉันชอบมาก (SAO)
เเม้เธอมักจะยิ้มอยู่เสมอ ไม่เคยเเสดงออกถึงสิ่งอื่นที่จะทำให้คนรอบข้างไม่สบายใจ
เเต่ฉันกลับรู้สึกว่า ใบหน้าของเธอในตอนนี้ มันเเสดงออกว่าเธอนั้นช่างเหนื่อยล้ามากๆ 
เธอเหมือนผู้ให้ที่เหนื่อยล้า เหมือนเธอเเสดงเฉพาะรอยยิ้มเเละซ่อนสิ่งนี้เอาไว้ตลอด
ฉันอยากให้เธอได้ได้เป็นตัวเองบ้าง ได้เเสดงออกว่าเหนื่อย
ร้องไห้ ท้อ ได้เป็นตัวเธอเองจริงๆ
นั่นคือสิ่งที่ฉันค้นพบ ว่ามันคือสิ่งที่ฉันต้องการมากสุด 
เเค่ได้ให้สิ่งดีๆ ความใส่ใจ ให้เธอได้รับในสิ่งที่เธอคอยให้คนอื่นบ้าง
เเละฉันเองก็บอกถึงความตั้งใจของฉันไปเช่นนั้น
เธอเองยิ้ม เเละขอบใจ เหมือนดังว่า มันเป็นสิ่งที่เธอเองก็ต้องการเเละตามหา
เพียงเเต่ไม่เคยพูดหรือขอจากใคร
เเละฉันเองคือคนที่เข้าใจถึงสิ่งนั้น
เราจับมือกันเพื่อสื่อสารถึงรายละเอียดของความรู้สึกต่างๆที่มี
เพราะถ้าอธิบาย มันคงใช้เวลานานมากถึงจะเข้าใจ
เเต่การจับมือเเละมองตา มันทำให้เข้าใจกันภายในไม่กี่นาที

เราเดินจับมือมายังลานที่เต็มไปด้วยนก หงส์ เเละเป็ดน้ำ 
ในมือเธอถือไอติม พร้อมวิ่งเล่นกับนกราวกับเด็กน้อย
มันทำให้ซอมบี้เเบบฉันยิ้มตาม
เเละถ่ายรูปเธอเก็บไว้เป็นที่ระลึก

ความสุขมันเเค่เรื่องง่ายๆ
เพียงคนสองคนในสวนเเห่งหนึ่ง
Centenial park ในตอนนี้
กลายเป็นสถานที่ในความทรงจำของฉันที่ต่างออกไป
จากที่อาศัยของซอมบี้
กลายเป็นจุดเริ่มต้นของคนพิเศษที่เราต่างตามหา
คนๆนั้นคือ ใครซักคน ที่เราต้องการมาตลอด








ติดตามตอนต่อไป....
SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments