เดียวดาย
  รู้สึกเหมือนโลกนี้ค่อยๆบีบเข้าหาร่างกายทีละเล็กทีละน้อยจนถึงจุดๆนึงโลกทั้งใบกลายเป็นเพียงพื้นที่คับแคบเหลือเพียงแค่ให้ร่างกายของคนหนึ่งคนนั่งกอดเข่าตัวเองได้เพียงเท่านั้น

มันอ้างว้าง ว่างเปล่า และ เดียวดาย 
ถึงแม้ร้องไห้อย่างปางตาย ก็ไม่มีใครมาได้ยิน


    หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ฉันมีเธออยู่ 
แค่เพียงหันไป ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด
ที่ตรงนั้นจะพบเธอมองมา
และบอกว่า “ ไม่เป็นไรนะ กลับบ้านเรากัน”
.
แต่ตอนนี้ช่างต่างกับตอนนั้น
มันแสนจะเดียวดาย เมื่อไม่มีเธอข้างกาย
.

ได้โปรดเถิดเธอ โปรดกลับมา....
SHARE
Written in this book
When you’re gone...
Writer
Lostinsadness
Writer
Don’t follow me , I’m l o s t (i n 3:29 𝒮𝒶𝒹𝓃𝑒𝓈𝓈)

Comments