เดียวดาย
  รู้สึกเหมือนโลกนี้ค่อยๆบีบเข้าหาร่างกายทีละเล็กทีละน้อยจนถึงจุดๆนึงโลกทั้งใบกลายเป็นเพียงพื้นที่คับแคบเหลือเพียงแค่ให้ร่างกายของคนหนึ่งคนนั่งกอดเข่าตัวเองได้เพียงเท่านั้น

มันอ้างว้าง ว่างเปล่า และ เดียวดาย 
ถึงแม้ร้องไห้อย่างปางตาย ก็ไม่มีใครมาได้ยิน


    หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ฉันมีเธออยู่ 
แค่เพียงหันไป ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด
ที่ตรงนั้นจะพบเธอมองมา
และบอกว่า “ ไม่เป็นไรนะ กลับบ้านเรากัน”
.
แต่ตอนนี้ช่างต่างกับตอนนั้น
มันแสนจะเดียวดาย เมื่อไม่มีเธอข้างกาย
.

ได้โปรดเถิดเธอ โปรดกลับมา....
SHARE
Written in this book
When you’re gone...
Writer
Oceantears
Writer
𝐃𝐨𝐧’𝐭 𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰 𝐦𝐞 , 𝐈’𝐦 𝐥 𝐨 𝐬 𝐭 / 𝐀𝐥𝐥 𝐦𝐲 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐬 𝐚𝐫𝐞 𝐢𝐧 𝐦𝐲 𝐭𝐞𝐚𝐫𝐬 𝐈 𝐡𝐨𝐩𝐞 𝐲𝐨𝐮 𝐜𝐚𝐧 𝐬𝐰𝐢𝐦 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐜𝐞𝐚𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐞𝐚𝐫𝐬.

Comments