ความทรงจำสีจาง
‘ยิ้ม’

ฉันยิ้มให้กับหน้าจอมือถือ 
เมื่อเห็นหน้าเธออีกครั้ง
ในเฟสบุ๊คที่ฉันสมัครใหม่ 
เพื่อเข้าไปติดตามเรื่องราวของเธอ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปีที่ฉันเห็นเธอ
ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา เราไม่ได้เจอหน้ากัน 
ไม่ว่าจะช่องทางไหน 
ฉันพยายามแอบดูเธอผ่านเฟสบุ๊คเงียบๆ
แต่เธอก็ไม่เคยโพสต์อะไรเลย..
เหมือนรู้ว่า ฉันกำลังดูเธออยู่

ฉันไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของเธอเลย
ตั้งแต่วันที่เธอ บล็อคไลน์ บล็อคเฟส
และบล็อคฉันออกไปจากชีวิตของเธอ 

‘เลิกกัน’ ใช้คำนี้คงไม่ถูกนัก
เพราะเรา ไม่เคย ‘คบกัน’ 
สถานะที่ไม่มีชื่อเรียกของเรา
คงน่าอึดอัดใจจน..เธอหายไปจากชีวิตฉันเอง

——————
ฉันไม่เคยพยายามติดต่อเธอไป
เคยคิดว่าจะ email ไปหา
แต่ไม่รู้จะเริ่มต้น หรือคุยเรื่องอะไร 
มันนานมาก จนรู้สึกต่อไม่ติด

อยากโทรไป..ก็ไม่รู้จะคุยอะไร
การที่เธอบล็อคฉันทุกช่องทาง 
นั่นก็ชัดเจนอยู่แล้ว ว่าเธอไม่อยากคุย 

หรือจะส่งจดหมายไปหาเธอที่บ้าน 
ฉันยังมีช่องทางติดต่อเธออีกมากมาย
ผ่านเพื่อน ผ่านที่ทำงาน 
หรือไปหาเธอถึงที่บ้าน
แต่ฉันก็ไม่เคยทำอะไรสักอย่าง

ได้แต่นิ่งเฉยอยู่อย่างนั้น 
แค่แอบดูเธอ ผ่านเฟสบุ๊คเดิม ที่เคยรู้จักกัน
ซึ่งเธออาจจะเปลี่ยยไปเล่นเฟสบุ๊คอื่นแล้วก็ได้ 
เพราะไม่มีการเคลื่อนไหวเลย...

ฉันเข้ามาดูทุกวัน..
รู้อยู่แล้ว ว่าไม่มีโพสต์อัพเดทสถานะใดๆ
แต่ก็ยังเข้ามา...

วันนี้ฉันเห็นเธออีกครั้ง...
ยิ้ม ฉันยิ้มที่เห็นเธอ 
นั่งเคียงข้างกับผู้หญิงคนนั้นซึ่งฉันไม่รู้จัก 
ผู้หญิงที่มีลูกสาววัยประมาณ 10 ขวบ
ซึ่งไม่ใช่ลูกของเธอ...

ดีใจด้วยนะ 
แม้ว่าแววตาของเธอจะไม่สุขเท่าไหร่ 
กำลังคิดถึงฉันอยู่ใช่ไหม 
ฉันแอบคิดเข้าข้างตัวเอง 


ฉันยังจะคำพูดที่เธอ เมื่อ 7-8  ปีก่อน 
ตอนเรารู้จักกันได้สักพักแล้ว

“ออมรู้มั้ย ออมทำให้พี่ไม่อยากคบผู้หญิงคนไหนเป็นแฟนเลยในชีวิต” เธอพูด 

“ทำไม ออมสวยสะกดใจ จนไม่อยากเจอใครอื่นอีกเลยใช่มั้ย” ฉันพูดติดตลก แต่ก็คิดแบบนั้นจริงๆ

“ออมเดาใจยาก เรื่องมาก น่าปวดหัว ชวนทะเลาะได้บ่อยๆ ทำให้พี่ขยาดการมีแฟนไปเลย” 
เธอตอบอย่างจริงจัง 

“เอ่อ...โชคดีที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันตอบ 
ทั้งที่เขาก็รู้ว่าฉันชอบ และฉันก็รู้ว่าเขาชอบฉัน

เรารักกันเหมือนเกลียดกันน่ะ 
เหมือนกำลังเล่นเกมอะไรสักอย่าง
ใครบอกรักก่อน แพ้ อะไรประมาณนั้น 

แล้วทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ฉันก็จะหายไปเฉยๆ 
และไม่ติดต่อเขาไปอีกเลย แต่ก็มีเหตุให้เราได้กลับมาคุยกันอีก เพราะว่าเธอยังคงติดต่อมาหาฉันก่อนทุกครั้ง

“ออม เป็นไงบ้าง หายไป เป็นปีเลยนะ” เธอทักทายผ่าน MSN
“ทำไมผู้ชาย นิสัยแบบนี้อ่ะ ออมไม่เข้าใจ” ฉันเอ่ย
“หมายถึงใคร” เธอถาม
“แฟนออมอ่ะ ปวดหัว ติสแตก น่ารำคาญ” ฉันบ่น

“ออมมีแฟนเมื่อไหร่ พี่ไม่เห็นรู้” เธอสงสัย
“ไม่รู้ดิ ออมก็ลืมละ ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขามาจีบน่ะ แต่เรียกว่าแฟน ก็คงได้แหละ ปีที่แล้วนี่เอง” ฉันตอบอย่างไม่ได้แคร์ความรู้สึกของเธอ

“ผู้ชาย ไม่ชอบผู้หญิงแบบออมหรอก” เธอบอก
“อ้าว ผู้หญิงแบบออมเป็นยังไง” ฉันถาม เหมือนเราจะตั้งเค้าทะเลาะกันอีกแล้ว 

“ผู้หญิงแบบออมก็เอาแต่ใจไง อยากมาก็มา. อยากหายก็หาย ไม่แคร์คนอื่น ไม่เคยห่วงใยใคร รักใครไม่เป็น เห็นแก่ตัว เรื่องมาก แล้วยัง....” เธอตอบ
“ อืม นี่ให้คำปรึกษาเหมือนด่าเลยอ่ะ” ฉันพิมพ์กลับไป 

“อืม” เธอพิมพ์กลับมา 
“ออมนิสัยไม่ดีแบบนี้ แล้วพี่ชอบออมทำไม” ฉันถามแบบหน้าตาเฉย

“ใครบอก ว่าพี่ชอบออม คิดเองเออเอง” เธอพูด
“ไม่ต้องมีใครบอกหรอก แล้วที่ผ่านมา พี่ทำอะไรให้ออมตั้งหลายอย่าง คอยคุยเป็นเพื่อนดึกๆ
คอยโทรหาเวลากลับถึงบ้าน ห่วงว่ากินอะไรหรือยัง เรียนหนักไหม ช่วยทำการบ้าน อ่านหนังสือสอบ ช่วยทำรายงาน ทำอาหารให้กิน หาหนังให้ดู นี่ไม่เรียกว่ารักกันหรอ” 
ฉันถามตรงๆแบบตรงที่สุด 

“ปกติพี่ก็เป็นแบบนี้ พ่อแม่สอนมาดี ให้รู้จักดูแลคนอื่นบ้าง” เธอตอบแบบกวนประสาทและยังปากแข็งเหมือนเดิม 
“ปกติพี่ทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนเลยสินะ หลงคิดไปเองว่าออมพิเศษ” ฉันบอกอย่างน้อยใจ

“อย่ามาเฉไฉเลย เรื่องแฟนออมยังไม่จบ จะมาหาเรื่องพี่อีกแล้วหรอ” เธอพูด 
“ไม่ได้หาเรื่อง แล้วนั่นมันใช่แฟนหรือป่าวก็ไม่รู้ แค่มาจีบออม แล้วก็ทิ้งๆขว้างๆ” ฉันระบาย

“ทิ้งขว้าง เหมือนที่ออมทำกับพี่อ่ะหรอ สมน้ำหน้านะ เวรกรรมมีจริง” เธอกวนประสาทฉันเหมือนเดิม 
“นี่แช่งกันหรอ..แล้วใครไปทำกับพี่แบบนั้น ออมไม่เคย” ฉันเถียง 

“แล้วที่หายไปเป็นปี ไม่ติดต่อมา นี่เรียกว่าอะไร พอมีปัญหาก็มาร้องโอดโอย ให้พี่ช่วยเนี่ย” เธอพูดเหมือนน้อยใจ 
“ก็พี่ไม่ได้ชอบออม ออมจะอยู่ทำไม พี่ก็ไปมีแฟนใหม่ดิ” ฉันประชด

“พี่ไม่มีออม ไม่ได้แปลว่าพี่ต้องมีคนอื่น ไม่ต้องมีแฟนก็ได้ ชีวิตพี่ก็อยู่ได้ สบายๆ ทำไมคนเราต้องมีแฟนด้วย” 
“ต้องมีดิ ความรักมันสำคัญ มันทำให้เราไม่เหงา” 

“อยู่กับตัวเองให้เป็นก่อนเถอะออม ก่อนคิดจะมีแฟน”
“ไม่อ่ะ ออมไม่อยากมีชีวิตเหงาๆแบบพี่หรอก ออมต้องมีแฟนดิ”

“แค่มีแฟนเพื่อแก้เหงา อย่ามีเลย เป็นภาระ”
“อะไรของพี่อ่ะ อยู่ๆก็มาว่าออมแบบนี้
ออมก็ไม่มีแล้วไง แฟนน่ะ ไม่มีก็ได้” 

“เออดีแล้ว เอาไว้โตกว่านี้ รู้จักรักคนอื่นเป็น แล้วค่อยมีนะ แฟนน่ะ”
“จำไว้เลยนะ ต่อไปไม่ปรึกษาอะไรแล้ว” 

ว่าแล้วฉันก็งอนแล้วหายไปอีก 
ฉันกับเขา เราอายุห่างกัน 14 ปี 

และตอนนั้น ฉันคงจะเด็กมากจริงๆสำหรับความรัก 


ตอนนี้ ฉันโตพอ ที่จะรู้แล้วว่า
ตอนนั้น ฉันน่ารำคาญแค่ไหน 
และไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเธอเลยจริงๆ
อยากมาก็มา อยากหายก็หาย 

เธอคงรำคาญ ผู้หญิงอย่างฉัน
เธอก็เลยหายไป ไม่กลับมาอีกแล้ว 
...5 ปี แล้วสินะ 
ที่ฉัน ได้เห็นรอยยิ้มของเธออีกครั้ง

ฉันยิ้มให้เธอ ผ่านหน้าจอมือถือ
เธออาจไม่ได้เห็น 
แต่ฉันได้เห็นเธอ แค่นี้ก็สุขใจ 
ความทรงจำสีจางของฉัน

และเธอยังหล่อเหมือนเดิมเลย ^_^

“ออมชอบพี่เพราะอะไร” เธอถามขึ้นมา ขณะที่เรานั่งกินข้าว ที่เธอทำเอง
“ป่าว ไม่ได้ชอบ” ฉันตีมึน 
“นี่ มาหาพี่ที่บ้าน แทบทุกวัน ไม่ชอบแล้วเรียกอะไร” เธอพูด
“ก็ชอบ แต่ก็ไม่ได้ชอบแบบนั้น” ฉันปฏิเสธ 
“ชอบแบบไหน ที่ว่าชอบอ่ะ” เขาถามย้ำอีก 
“หล่อ” ฉันตอบ 

“ฮาฮาฮา ตอนหนุ่มๆพี่หล่อกว่านี้” เธออวด
“จะอ้วก!! ขอกินข้าวแป๊บ” ฉันทำหน้าหมั่นไส้ใส่ 

“ไม่เชื่อ ก็ไปดูดิ รูปพี่ตอนหนุ่มๆอ่ะ” 
“ดูที่ไหน”

“ห้องพี่”
“หือ เข้าห้องนอนผู้ชายนี่นะ”

“แม่พี่ก็อยู่ พี่ไม่ทำอะไรหรอก ต่อให้แม่ไม่อยู่พี่ก็ไม่ทำ” 
“ทำไร คิดไร” ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“เออ อะไรอะไร ที่ผู้หญิง ผู้ชายชอบทำกันน่ะ”
“อะไร”

“ ไม่ทำอะไรไง !!! โอ้ย! ไม่ต้องดูละรูปอ่ะ พี่ไปทำงานก่อนนะ กินเสร็จแล้ววางไว้ตรงนี้นะ เดี๋ยวให้แม่บ้านมาเก็บ กินเสร็จแล้วรีบลงมา” 
“อิ่มละ”

“อิ่มไวจัง”
“มันไม่อร่อย”

“พี่ทำไม่อร่อยหรอ พี่กินแบบนี้แหละ คราวหน้าพี่ให้แม่บ้านทำให้กินแล้วกัน” เธอทำหน้าผิดหวัง
“ล้อเล่น ก็อร่อยดี แต่เผ็ด” ฉันกลัวเธอจะน้อยใจ

“กินเผ็ดไม่ได้หรอ อ่อนว่ะ” 
“ไร อ่ะ เกี่ยวไรอ่อน แข็ง แค่ไม่ชอบเผ็ด”

“อะเค อิ่มก็อิ่ม มานี่ดิ จะให้ดูรูปพี่ตอนหนุ่มๆ”
“ไปบนห้องพี่อ่านะ ไม่ดูอ่ะ ขอบาย”

“ไปข้างล่าง ไปดูคอมเครื่องข้างล่างออฟฟิศก็ได้ 
น่าจะมีอยู่นะ”
“อืมๆ”

ชั้นล่าง ออฟฟิศบ้านของเธอ 
“นี่ไง...หล่อป่ะ”
“ผมสั้นๆ ดูสะอาดดี เนี๊ยบๆ นี่พี่หรอ ยิ้มหวานยังกะตุ๊ด ขาวยังกะศพ”

“นั่นถือเป็นคำชมนะ” 
“ชมดิ ไม่เหมือนตอนนี้ เซอร์ ผมยาว สกปรก ซกมก เหมือนไม่มีคนซักผ้าให้”

“ซักดิ พี่ซักเอง ทำเองหมดแหละ” 
“แล้วจะมีแม่บ้านไว้ทำไม” 

“ล้างห้องน้ำ พี่ต้องล้างเองเลย” 
“เอ้า แล้วแม่บ้านล่ะ” 

“แปรงฟัน อาบน้ำ กินข้าว พี่ก็ทำเอง”
“เออ..ก็ควรทำเองสิ เรื่องส่วนตัว”

“ซักผ้า ทำกับข้าว ล้างห้องน้ำก็เรื่องส่วนตัว เราควรทำเอง ไม่ใช่ให้แม่บ้านทำ”
“ที่บ้านออม ให้แม่บ้านทำ ก็จ้างเค้ามาแล้วนิ”

“ง่อยแดกสิครับ หญิงออม ทำเองบ้าง จะได้ทำเป็น” 
“เพื่อ..”

“ถ้าแต่งานมีครอบครัว เราก็ทำเองได้ไง”
“จำเป็นหรอ ทำเป็น แต่ขี้เกียจ ไม่ทำได้มะ.”

“แล้วแต่เลย ใครได้ออมเป็นแฟนคงซวย”
“อ้าว ออมทำเองก็ได้ แต่ออมไม่ว่างไง”

“ทำไม่เป็น ดูยังไงก็ทำไม่เป็น”
“เป็น”

“จริงดิ ไปล้างห้องน้ำดิ ลองมะ พิสูจน์”
“ได้ ได้เลย อย่าท้า ไหนอ่ะ ถุงมือ เอามาดิ”

“พี่ล้อเล่น 55555”
 แล้วเธอก็ยิ้มน่ารักใจละลายอีกแล้ว 

คิดถึงเธอจัง อยากกลับมาทะเลาะกันอีกเนอะ 
แต่คง ไม่มีวันนั้นแล้วล่ะ โชคดีนะ กับรักครั้งใหม่
ที่ไม่มีฉัน  








SHARE

Comments