เมื่อฉันรู้จักตัวเอง
          คนหลายคนเคยตั้งคำถามว่า "ความสุข คืออะไร?" ซึ่งฉันไม่ได้ตั้งคำถามแบบนั้น แต่คำถามของฉันมักจะผุดขึ้นมาว่า "ทำไมต้องทำแบบนี้?" คนที่เขาทำแบบนี้ สาเหตุที่แท้จริง เขามีปัญหา​หรือปมอะไรรึเปล่า? ฉันชอบที่จะเรียนรู้ตัวเองและผู้อื่น (แต่แค่คนที่ฉันสนใจ เอิ้กกๆๆ​ หรืออยู่รอบตัวของฉัน)​
           ฉันมีแนวคิดว่า ไม่จำเป็นต้องให้ใครคิดยังไงกับเรา แค่รู้ว่าเราคิดกับใครก็ช่าง และคำที่สะท้อนตัวฉัน

ตอนประถม เปาบุ้นจิ้น​ แม่ชี นางเอก
ตอนมัธยม ชอบทำตัวเป็นนางเอก แม่พระ
ตอนปริญญาตรี เจ้าแม่ มึนอึนเฮ น้องเล็กกาวใจ
ตอนทำงาน อีเอ๋อ Miss มีนบุรี นางงามมิตรภาพ

        ฉันก็รู้สึกดีนะที่มีคนชื่นชมในสิ่งที่ฉันเป็น แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไม ฉันต้องไปคิดถึงสาเหตุของการกระทำคนที่มาเกี่ยวข้องกับฉัน และด้วยความสงสัยฉันก็ชอบเล่นทายใจ จิตวิทยา​ สะท้อนนิสัยของตัวเอง ฉันเริ่มมีความฝันตอน ม.ต้น เป็นดีไซเนอร์​ นักเขียน โอเปอเรเตอร์ เภสัช ฯลฯ แต่ฉันดันเรียนวิทยาศาสตร์​และคณิตศาสตร์​ ฉันได้เรียนทุกวิชา และฉันงงกับตัวเองมาก ตรงที่ อาจารย์​ภาษาไทย ถามฉันว่า เคยเรียนเขียนเรื่องสั้น​มาก่อนไหม? ฉันบอก ไม่เคยค่ะ ตอนนั้นฉันอยู่ ม.1 แล้วอาจารย์คนนั้นพูดขึ้นมาว่า พรสวรรค์​ ฉันก็งงๆ แต่ก็รู้ว่ามันเป็นคำชม และฉันควรพัฒนาจุดนี้ และเมื่อให้พูดอภิปราย​ ฉันพูดได้คม แต่งกลอนได้เสียดสี แต่ไม่สละสลวย ที่เราดีใจคือการวาดรูป​ของเรามันแปลกจนอาจารย์เรียกพบอยากรู้​จัก​ แต่เราวาดรูป​ไม่สวยเลย เอิ้กกๆๆ​ เราก็ออกจะงงเหมือนกัน คือฉันคิดว่าฉันเป็นตัวของตัวเอง ฉันไม่น่าเล่นละครได้ แต่ฉันดันเล่นได้จนเพื่อนเรียกแทนเป็นชื่อตัวละคร คือแบบ เฮ้ย! ฉันแสดงละครแล้วฉันจะติดบุคลิก​แบบนั้นประมาณ​ 2-3 นาที​อ่า คือไม่รู้​ว่าฉันทำได้ไง ฉันก็สงสัยในตัวเอง ชื่นชมตัวเองนะ แต่พอฉันทำงานเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์​อาหาร​ ฉันพบว่า พรสวรรค์​ที่ฉันมีมันไม่เห็นช่วยอะไรฉัน มันทำให้ฉันคิดไม่ตรงกับชาวบ้าน เป็นคนแปลก เข้าถึงยาก ฉันก็ว่า ฉันเปิดเผย ปกติ สุดท้ายฉันก็ต้องคลายเครียด​ด้วยการเต้น เขียนหนังสือ กรี๊ด​ ระบายอารมณ์​ สุดท้ายฉันก็ลาออกจากงาน ฉันมีความสุขที่ไม่ต้องบังคับใคร แต่ฉันก็รู้สึกไร้ค่า เพราะถูกปฏิเสธ​ในการสมัครงาน​ "น้องน่ารักนะ แต่ไม่เหมาะกับที่นี่" "น้อง soft เกินไป" "ทำไมไม่เป็นครู อาจารย์ เรียนต่อ" บลาๆๆๆๆ
คือ เอิ่มม!! ฉันก็มีความคิดอยากจะตะโกนไปว่า คะ คะ ค.ว. ย. ให้เขารู้ว่าฉันไม่ได้ซอร์ฟ แต่ฉันก็ไม่กล้าทำหรอก มันไม่ดี
ตอนนั้นฉันสับสน มึนงง ทุกสิ่งล้มเหลว​หมด เพราะฉันไม่รู้จักตัวเองแล้ว จากที่ื่นชมพรสวรรค์​ตัวเอง กลับมองตัวเองไร้ค่า เป็นคนบ้าเปรียบเทียบ​ตัวเองกับผู้อื่น สุดท้าย​ฉันก็มามองตัวเอง ว่าตัวเองผ่านเรื่องอะไรมาบ้าง เราคิดดีและอดทนไม่โทษ​คนอื่นขนาดไหน อภัย​ให้คนอื่นขนาดไหน ทำไมถึงไม่อภัยให้ตัวเอง พอเราค้นพบว่าเราเป็นคนบุคลิก​ INFP​ คือจบทุกคำตอบ 555++

สุดท้าย ฉันรู้แล้วความ​ฝันของฉันไม่ใช่ทำอาชีพอะไร แต่ทำเพื่ออะไรต่างหาก ฉันเพิ่งรู้​ฉันมีคุณค่า​ทางความคิดมหัศจรรย์​ แฟนตาซี​ ที่ทุกคนชอบไล่ให้ฉันไปวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์​ ฉันจะเชื่อมต่อ​มันเข้ากับโลกความจริง
SHARE
Written in this book
แค่ความคิด
เมื่อคิดได้ แล้วคันมือ จึงขอเขียนหน่อยแล้วกัน
Writer
memmew
People
แค่คนหนึ่งคิดเขียน

Comments

bess_nara
6 months ago
เข้าใจเลยค่ะ INFP เหมือนกัน ^_^ 
Reply