น้ำตากับอ้อมกอด
..."ผมค่อยๆ ย่องออกจากห้องอัด มุ่งไปที่ด้านหลังตึกเพื่อใช้บันไดที่อยู่ตรงสุดทางเดิน ซึ่งไม่ค่อยมีคนเดินทางนี้เท่าไหร่ เพราะมันอยู่ไกลจากทางออก แต่บังเอิญผมมักจะใช้เวลาจะหนีออกจากตึกไปโดยไม่ให้ใครรู้ ผมเดินแกว่งกุญแจรถอย่างสบายอารมณ์ก่อนเสียงสะอืนจะทำให้ผมสะดุดแทบก้าวพลาดบันได ขนลุกซู่ด้วยความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัว...เสียงใคร?...พยายามมองหาต้นตอของเสียงจึงเห็นเธอเข้า เธอนั่งคุดคู้อยู่ตรงขั้นพักบันไดและกำลังปล่อยโฮเต็มที่ เธอคงไม่รู้หรอกว่าผมยื่นอยู่ตรงนี้  เดาว่านี่เป็นที่เธอคิดว่าคงไม่มีใครผ่านมา  

ใจที่ร้อนรนขึ้นมาเมื่อเห็นเธอร้องไห้กระตุ้นให้ผมขยับขาจะก้าวเข้าไปหา แต่ความกลัวเดิมๆ ทำให้ผมหยุด...ชั่งใจอยู่ว่าผมควรจะแสดงตัว หรือควรจะหลบฉากออกไปเงียบๆ ดี... ความกลัวของผมมันตลกสิ้นดี ผมแค่กลัวว่าถ้าแสดงออกมากไป ความรู้สึกที่ท่วมท้นของผมจะทำให้เธออึดอัด ...แต่อาการสะอื้นจนตัวโยนของเธอทำให้ผมตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ 

เธอเงยหน้ามามอง หน้าตายับยู่ยี่ เครื่องสำอางค์บนใบหน้าถูกกระดาษทิชชูที่ใช้เช็ดน้ำตาลบออกไปเกือบหมด ผมไม่เคยเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน ผมอึ้ง พูดอะไรไม่ออก
"ทำไมมาเดินตรงนี้" เธอถาม
"บังเอิญผ่านมา"
"จะไปไหนล่ะ"
"จะหนีเที่ยวนิดหน่อย"
"ใช้บันไดตรงนี้ยิ่งเดินไกล หนีลำบาก"
"มันไม่มีคน ไม่อยากให้ใครรู้ว่าไปไหน บางทีก็ต้องการความเป็นส่วนตัวบ้าง"เธอหัวเราะนิดนึง "แต่ดันมาเจอเราเข้า..."

ผมได้แต่มองเธอที่เต็มไปด้วยความเศร้า ...ปลอบยังไง...ต้องพูดอะไร จะตบบ่าสองทีหรือจะจับมือเธอไว้ ถ้ากอดเธอ เธอจะว่าอะไรไหม ...ผมรู้แค่ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

"เธอไปเถอะ เดี๋ยวเราก็จะกลับแล้วเหมือนกัน" เธอบอกพลางเช็ดขอบตา "ดีนะวันนี้ไม่เขียนตามา ไม่งั้นเละแน่"

วูบนั้นที่ตัดสินใจได้...ผมดึงเธอเข้ามากอด แล้วก็ต้องหวาดหวั่นว่าเธอจะผลักออกไหม แต่เธอนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกยาวๆ "อยู่อย่างงี้ก็ดีเหมือนกัน"
"เรา..." ...ขอกอดเธอไว้นะ... "ถ้าเธอไม่ว่าอะไร"
"งั้นก็ขอยืมไหล่หน่อยแล้วกันนะ วันนี้มันเหนื่อยมากจริงๆ" เธอซบลงกับบ่าผมแล้วร้องไห้ออกมา

ผมว่าอ้อมกอดเป็นสิ่งที่เข้ากันดีกับน้ำตานะ การได้กอดจากใครสักคนที่รักเราทำให้รู้สึกเหมือนว่าจะไม่มีอะไรมาทำร้ายเราได้ และปลอดภัยที่สุด... เหมือนกับตอนที่เธอกอดผม แม้ว่ามันจะเป็นเพียวความเป็นห่วงเห็นใจแบบเพื่อน แต่อ้อมกอดเธอทำให้ใจที่เจ็บปวดของผมได้รับการเยียวยา ความเจ็บปวดที่กดบีบผมอยู่เหมือนจะเบาบางลงไปมาก
 
ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงสะอื้นของเธอ ผมเผลอลูบผมเธอเบาๆ โดยไม่รู้ตัว เธอเกร็งตัวขึ้นมานิดหน่อย 
"ตกใจรึเปล่า...ขอโทษ"
เธอถอยออกเล็กน้อยพลางเช็ดน้ำตา "อย่าไปทำแบบนี้กับสาวๆ บ่อยๆ นะ" เธอว่า
"แบบไหน"
"แบบเนี้ย" เธอทำให้ดูโดยการกอดแล้วก็ลูบหัวผม "เดี๋ยวเขาจะคิดว่าเธอชอบเขา"
...อุ่ย..."เราก็ทำแบบนี้กับเธอเท่านั้นแหละ" ผมรวบตัวเธอไว้ก่อนที่เธอจะถอยออกไป เดาไม่ได้ว่าเธอกำลังบอกใบ้อะไรผมหรือเปล่า หรือแค่แกล้งหยอก แต่ผมบอกไปแบบหวังผลไว้ก่อน...ผมชอบเธอมาเป็นปีแล้ว แต่ทำได้อย่างมากก็แค่หยอดเธอทีเล่นทีจริง ผมกลัวจะเสียเธอไปถ้าหากว่าผมจีบเธอจริงจัง ผมชอบที่เราเป็นแบบนี้และมันก็สบายใจดีจนไม่อยากทำลายมิตรภาพระหว่างเรา
"ตอนนี้ก็ใช่ อีกหน่อยใครจะไปรู้"
"เรารักเดียวใจเดียว เธอก็รู้"
"...โอ้ย ขนลุก"
ผมยิ่งกระชับกอดเธอขึ้นไปอีก "ขนลุกหนาวใช่ไหม ต้องกอดแน่ๆ จะได้อุ่น"

SHARE
Written in this book
Midnight story

Comments

alone122
4 months ago
เขามีแฟนแล้วเหรอคะทำไมต้องแอบชอบ
Reply
SmileWithEE
3 months ago
เป็นฟีลกลัวจะเสียเพื่อนมากกว่า... 😂😂😂
SmileWithEE
3 months ago
ปล. เรื่องแต่งน่ะค่ะ 😊