20

วันเวลาผ่านไปเร็วเกินกว่าจะเตรียมตัวหรืออาจจะสำหรับผมคนเดียวก็ได้
รู้สึกเหมือนไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่ ปีนี้เป็นปีที่ผมเติบโตขึ้นอีกหนึ่งปีแต่คงมีแค่ตัวเลขนี่แหละที่เติบโตขึ้น หลายๆอย่างในตัวผมยังเหมือนเดิม กินอาหารแบบเดิมๆ ไปเที่ยวที่เดิมๆ ในช่วงเวลาเดิมๆ บทสนทนาแบบเดิมๆกับพ่อแม่และและคนรอบตัว ทัศนคติและความคิดบางอย่างเปลี่ยนไปบางอย่างก็คงเดิม ความทุกข์และความสุขที่หายไปก็มี แต่ที่ยังคงอยู่ก็มี แสงอาทิตย์ตอนกำลังขึ้นและตอนตกดินยังเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดเสมอในความคิดผม เวลาเห็นแสงสวยๆเมื่อไหร่ผมยังอดไม่ได้ที่จะต้องหาที่ๆคิดว่าจะเห็นมันได้ชัดที่สุดแล้วไปยืนมอง

ผ่านมาแล้ว 1 ส่วนของชีวิต 
ผ่านอะไรมาเยอะมากมายทั้งทางกายและทางใจ
ผมในตอนเด็กเคยนั่งจินตนาการว่าตัวเองในตอนอายุ 20 จะเป็นยังไง จะมีความคิดแบบไหน จะเรียนเก่งไหม จะเป็นคนยังไง จะได้ทำตามความฝันของตัวเองรึปล่าว พอมาถึงตอนนี้ผมได้แต่ถอนหายใจแล้วกล่าวขอโทษเด็กคนนั้นในใจว่า “ขอโทษสัสๆที่มาได้แค่นี้ จะพยายามผ่านช่วงนี้ไปให้ได้เร็วๆละกัน”
ในตอนนั้นคาดหวังกับตัวเองไว้สูงมากทีเดียว สูงซะจนต้องมารู้สึกฺผิดแบบนี้เลย 
แต่เอาเหอะในตอนนี้กำลังจินตนาการภาพตัวเองในอีกหลายปีข้างหน้า มารอดูกันว่าเมื่อถึงตอนนั้นจะต้องมากล่าวขอโทษเด็กอายุ 20 คนนี้อีกหรือไม่แต่ตอนนี้จะปล่อยๆให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไปก่อนละกัน

อายุแค่นี้ถึงกับต้องมาเขียนเล่าเรื่องยังกับคนอายุ 60 เลยเหรอ เว่อร์สัส
แต่นี่มัน story log มันคือความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้ให้ได้ทบทวนตัวเองว่าผ่านอะไรมาบ้างแม้สุดท้ายจะไม่มีใครเข้ามาอ่านมันเลยก็ตาม ไม่แคร์หรอก 55 
เหมือนแค่อยากมาบ่นในวันเกิดเฉยๆแหละไม่มีไรเลย555
สุดท้ายนี้ผมแค่อยากจะขอบคุณทุกๆคนที่อาจจะได้อ่านหรือไม่ได้อ่านบันทึกนี้ ขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่คอยพูดคุยให้กำลังใจถึงแม้จะไม่ได้บอกและไม่เคยรู้ตัวเองว่าต้องการ มันเปลี่ยนมุมมองต่อคนรอบตัวและโลกนี้ได้มากเลย ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเพิ่มขึ้นจากคำสอนและการพูดคุยของทุกๆคน รู้จักตัวเองในมุมใหม่ๆที่ไม่เคยรู้ตัวว่ามีมาก่อนและเรียนรู้ที่จะเปิดใจให้คนอื่นมากขึ้น 

ที่จริงก็เปลี่ยนไปเยอะอยู่นี่หว่า 




SHARE

Comments