เป็น แล้ว ก็ ยัง เป็น
เธอตื่นเช้าพร้อมเสียงฝนตก เข้าหน้าฝนจริงๆแล้วซินะ 
เธอลืมตามาในห้องนี้ ห้องที่เธออยู่มาครบปี 
เธอล้างหน้า แปรงฟัน กดน้ำร้อน กินกาแฟ อ้อยอิ่งกับเวลาเช้าและสายฝนที่เธอรัก
วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว อ่าว วันนี้คือวันนั้น ... วันนั้นเมื่อปีที่แล้ว

วันนี้ก็ยังรักเหมือนเดิมเลย เธอรู้สึก

ลมเย็นๆหลังฝนตกปะทะหน้า เธอสูดเอากลิ่นจางของสายฝนเข้าปอด 
เงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ มีดอกปีบร่วงตรงทางเดิน
เธอใช้ชีวิตเช่นที่เธออยู่ที่นี่มาตลอดหนึ่งปี 
ชีวิตเช่นที่เป็นมา

เธอเดินขึ้นตึก อยู่ๆก็มีผีเสื้อตัวหนึ่งบินข้างๆเธอ 
เธอมองมัน เจ้าผีเสื้อตัวนั้นบินนำทางตลอดทางขึ้นตึก
เมื่อถึงห้องเธอหยิบหลอดไม้ไผ่มาใช้ดื่มกาแฟเย็น กาแฟแบบเดิมที่เธอจะดื่มมันทุกเช้า
เธอนำแก้วที่มีกบอยู่ด้านในไปเติมน้ำเปล่า จิบน้ำ วางมันลงข้างๆคอมพิวเตอร์
เธอเหลือบมองสติกเกอร์และสิ่งต่างๆข้างโต๊ะทำงาน 

เธอตักน้ำเพื่อมารดน้ำต้นไม้ต้นเล็ก เมื่อเธอค่อยๆสังเกตก็พบว่าต้นไม้เหล่านั้นโตขึ้นมากแล้ว
โตขึ้นมากจริงๆ เวลาหนึ่งปีที่เธอเฝ้าดูแล บางเวลาก็มีเพื่อนๆร่วมห้องช่วยรดน้ำ  
เธอยิ้มให้ต้นไม้ ต้นไม้ที่เติบโตขึ้นจริงๆ ดูแข็งแรงและสดใส 
และเธอก็ระลึกได้ว่า "ช่วงเวลาที่ผ่านมาช่างดีจริงๆ...  ชีวิตที่เป็นแบบนี้"
เขาจะรู้ตัวไหมว่า เขาได้เป็นรายละเอียดอันแสนธรรมดาในชีวิตของเธอขนาดนี้ 

"ขอบคุณมากนะ ขอบคุณที่ใช้เวลาเรียนรู้ชีวิตกันและกันบนเส้นชีวิตที่ขึ้นลงไม่แน่ไม่นอน" เธอรู้สึกถึงคำนี้อย่างที่สุด

เฮ้อ... เป็นก็เป็นกันไปนานๆนะ



SHARE
Written in this book
บทสนทนาบนชั้น12
เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงคู่หนึ่งบนระเบียงชั้น 12
Writer
NikNisa
Learner
There is no wrong or right, Just Write

Comments