When I was seventeen
เราแค่อยากระบายสิ่งนี้ออกมาเฉยๆนะ แล้วเราก็ไม่รู้จะไปเขียนที่ไหน ในนี้แล้วกัน คือเราเหนื่อยมากๆเลย เราพึ่งขึ้นปี 1 ได้คณะที่เราอยากเรียน มหาลัยที่เราอยากเข้ามาตลอด เราควรจะรู้สึกสมหวังหรือดีใจไม่ใช่หรอ แต่เรารู้สึกแบบนั้นแค่วันแรกที่เราเห็นชื่อว่าเราติดแค่นั้นจริงๆนะ หลังจากนั้นตั้งแต่วันสัมภาษณ์เราก็สับสนมาตลอดเลย เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยากเรียนคณะนี้จริงๆ แต่ตอนนั้นความรู้สึกมันยังไม่ชัดมาก แล้วเราก็เลือกที่จะปล่อยผ่าน จริงๆในตอนนั้นเรามีโอกาสแก้ตัว แต่เราไม่ได้ทำ จนวันนี้มันอาจจะสายเกินไปแล้ว ตอนช่วงปิดเทอม เราเครียดมาก เราไม่อยากไปเรียน แต่เราก็ไม่รู้จะทำอะไร เราไม่มีความสุขเลยเวลาที่คิดว่าตัวเองจะต้องไปเรียน เราคุยกับที่บ้าน เขาบอกว่าให้เราเรียนไปก่อน บางอย่างมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้วอ่ะเนอะ เราจ่่ายค่าหอไปแล้ว แถมเรามีเมทด้วย เราก็ไม่อยากทิ้งให้เพื่อนอยู่คนเดียวเหมือนกันเพราะหอก็ค่อนข้างแพงอยู่ นั่นแหละ ทั้งหมดทั้งมวลนั้นสุดท้าย เราก็ต้องไปเรียน
จริงๆตอนแรกเราคิดว่าเราจะได้ลงวิชาคณะเลย จะได้รู้ว่าเราโอเคกับมันมั้ย หรือมันไม่ใช่จริงๆ แต่จริงๆแล้ววิชาคณะมันลงได้เทอมสอง มันทำให้เราเคว้งเข้าไปใหญ่ วิชาที่ลงได้ทั้งหมดมีแต่วิชาบังคับของมหาลัย แต่วิชาบังคับของมหาลัยบางตัวมันทำให้เราคิดว่าเราไม่ไหวกับคณะนี้จริงๆแน่เลย ถ้าเราต้องอยู่แบบนี้ไปอีก 4 ปี เราอยู่ไม่ได้แน่ๆเลย 
เราเรียนสายศิลป์มา รู้มั้ย เราคิดถึงการเรียนภาษามากๆเลยนะ วันนี้มันทำให้เราได้รู้เลย ว่าตอนนั้นไม่น่าเลือกทิ้งมันเลย
ทุกวันนี้ทุกอย่างมันเหนื่อยไปหมดเลย เราตื่นมาในทุกๆวัน ไปเรียนในสิ่งที่เราไม่พร้อมที่จะเรียน มันเหนื่อยจริงๆนะ ชีวิตมันไม่มีสีสันมากๆ ความสุขมันหายไปเมื่อไรก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีมันก็ไม่เหลือแล้วอ่ะ 
นี่แหละ ความผิดพลาดของเราตอนอายุ 17 อายุ 17 กับโอกาสเลือกทางเดินชีวิตข้างหน้าของตัวเอง ไม่ใช่แค่สี่ปีในรั้วมหาลัยแน่ๆ เรารู้ว่ามันจะส่งผลต่อไปในอนาคตของเราอีก และเราทำพลาดไปแล้ว แต่ถึงยังไง เราก็จะสู้ต่อไปนะ เราคงจะเจอในสิ่งที่เราชอบ สักวันนึง ;)
SHARE

Comments