ถึงตัวฉันในอนาคต 01 : สมัครงาน
ถึงตัวฉันในอนาคต... 
พอดีเมื่อคืนนอนๆอยู่ก็นึกถึงการ์ตูนโดเรม่อนตอนนึง ที่พูดถึงเกี่ยวกับไทม์แคปซูล ประมาณว่าเขียนข้อความถึงตัวเองในอนาคตแล้วใส่กล่องฝังดิน แล้วอีก20ปีก็มาเปิดอ่าน เราก็เลยอยากทำดูบ้าง แต่ไม่ได้เอาข้อความไปใส่กล่องแล้วฝังดินหรอกนะ แต่เราจะใช้วิธีพิมพ์เป็นข้อความลงในโลกอินเตอร์เน็ตนี่แหละ แล้วก็ปล่อยให้ลืมไปตามกาลเวลา เมื่อถึงสักวันหนึ่ง ถ้านึกขึ้นได้แล้วมาอ่านมันคงจะสนุกไม่น้อยเลย

ตอนนี้ขณะที่นั่งพิมพ์อยู่เนี่ยโคตรท้อแท้เลยหวะเพื่อน เหมือนถึงจุดต่ำสุดในชีวิตเลย555 อายุเกือบจะ24แล้ว ยังตกงานอยู่ ปัดโธ่ ไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่มีการติดต่อกลับมา พอนึกถึงเรื่องนี้แล้วเจ็บใจชะมัด นายยังจำที่เราไปสมัครงานตัดต่อวิดีโอแชแนลยูทูปของพี่ปุ้ยได้ป่าว สมัยใกล้จะดรียนจบปี4อะ เขาให้ไฟล์วิดีโอของเขามา ให้เราลองตัดแล้วส่งไปให้เขาดู เขาบอกว่าเราโคตรเก่งเลยเว้ย ถ้าเราไปสมัครงานที่อื่นคงรวยกว่าทำกับเขาแน่ๆ เราก็บอกเขาว่าเรื่องเงินไม่สำคัญหรอกแค่ทำสิ่งที่ชอบก็พอแล้ว(ตัดวิดีโอฮาๆลงยูทูปคือความฝัน) พี่เขาก็บอกว่าเรายังเรียนอยู่เขาอยากได้พนักงานประจำ ถ้าเราเรียนจบให้ทักไปหาเขา ตอนนั้นโคตรมีไฟสุดๆเลยนายจำได้ปะ555 


พอเรียนจบปั้บทักไปหาพี่เขาปุ้บ แต่พี่เขากลับอ่านไม่ตอบเว้ย ไอเราก็รอประมาณ2เดือน พี่แกโพสเฟสบุคว่ารับสมัครคนตัดต่อเพิ่ม ไอเราก็ไปสมัครใหม่ ส่งผลงานกับพอร์ตอันใหม่ไปให้ เอาให้แบบดีกว่าเดิม ตอนนั้นคิดว่าเพื่อความยุติธรรม เราจะส่งไปใหม่แข่งกับคนอื่นใหม่อย่างเท่าเทียม(โคตรหล่อเลยหวะเพื่อน555)แล้วก็เอาเมลล์ใหม่ส่งไป รอบนี้เขาติดต่อกลับมาทางเมลล์ตามคาด เขาถามว่าใช่น้องที่เคยมาสมัครเมื่อก่อนรึเปล่า พี่จำหน้าน้องได้ เราก็ตอบไปว่าใช่ครับ ผมอยากทำงานกับพี่มากๆ  ยังไม่ได้ไปสมัครงานที่อื่นเลย ถ้าได้หรือไม่ได้ยังไงรบกวนช่วยติดต่อกลับมาด้วยนะครับ ตอนนั้นไฟในตัวที่ดับๆติดๆก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เรารู้ว่านายคงจำความรู้สึกนั้นได้555 ไอเราก็รอพี่เขายืนยันกลับมา 


ผ่านไป1เดือนก็ไม่มีการยืนยันใดๆ เลยลองทักไปถามทางเมลล์ดูก็ไม่ตอบกลับ เลนส่งข้อความไปอีกว่าช่วงทดลองงานผมขอเงินเดือน5000พอครับ แรกกับการขอนอนที่สตูดิโอ (เป็นยามไปในตัวด้วยเลย) ผ่านไปอีกเดือนลองทักเฟสบุคส่วนตัวกับทักเฟสบุคแฟนเพจไป ก็อ่านไม่ตอบ จนตอนนี้ผ่านไปปีกว่าแล้วพี่เขาก็ยังไม่ตอบมาเลย 
แม่งเอ้ยไม่รู้เจ๊งไปแล้วหรือยัง   ทั้งๆที่จบมาได้เกียรตินิยมอันดับ1แท้ๆกะว่าเอาไปให้พี่แกดูว่าเราโคตรพยายามเลย แต่สุดท้ายก็ไร้ความหมายมากๆเลยหวะเพื่อน รู้งี้น่าจะทิ้งๆเรื่องเรียนไปบ้างแล้วเข้ากิจกรรมแทน5555 เรียนอย่างเดียวเพื่อนเลยไม่ค่อยมีไง ถึงจะบ่นตอนนี้มันก็สายไปแล้วหละเฮ้อ^^ เวลาใครทักมาหา เราก็ตอบเร็วตลอด ไม่รู้เวรกรรมอะไร ทุกที่ที่สมัครไป ไม่ตอบกลับมาเลยเว้ย555
 
บางทีก็อยากจะขึ้นกรุงเทพไปหางานอยู่นะ แต่ฐานะการเงินที่บ้านช่วงนี้ใช้เดือนชนเดือนเลยอะ ถ้าขึ้นกรุงเทพเงินเดือนไม่ถึงหมื่นห้า ต้องจ่ายค่ากิน ค่าเช่าหอ ค่าเดินทาง สุดท้ายก็กลัวว่าจะเข้าเนื้อที่บ้าน แทนที่จะได้เงินเข้าบ้านดันติดลบสะงั้น แถมสายงานเราที่เรียนมันต้องอดหลับอดนอนด้วย แล้วร่างกายเรามันก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนชาวบ้านนายก็รู้ ถึงทำงานได้เงินเก็บนิดหน่อย สุดท้ายแล้วในระยะยาวก็ต้องเอาเงินพวกนั้นมาให้รักษาตัวเองหมด เลยรู้สึกว่ามันไม่คุ้มกันหรอก ตอนนี้ก็เลยอยู่บ้านเล่นคอม ฝึกภาษาบ้างพลางๆ ออกกำลังกายเล่นกล้าม บางทีก็ไปดูสวนยางกับผลไม้ที่ตรังบ้าง โหชีวิตโคตรไร้ค่าเลยนี่หว่าเพื่อน5555

จริงๆแล้วหลังจากได้ไปลองทำงานกับเพื่อนสนิทตอนมัธยมที่โรงแรมเปิดใหม่ เป็นเพราะที่นี่ทำให้เราเสียความมั่นใจไปเลย แบบไม่อยากทำงานอีกต่อไป ทำงานได้แค่2อาทิตย์ก็ลาออก พร้อมกับไปหาหมอ หมอบอกว่าเป็นโรคซึมเศร้า ตอนแรกโคตรเกลียดตัวเองเลยเว้ยว่าทำไมเรามันไม่มีความอดทนเลยวะ แต่หลังจากนั้นไม่ถึงเดือน พนักงานก็ค่อยๆลาออกกัน จนโรงแรมต้องปิดตัวลง  คิดๆดูแล้วบางทีเราอาจจะไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นก็ได้นะ เพราะคนอื่นยังลาออกกันเลย แต่ก็นั่นแหละตอนนี้เสียความมั่นใจหมดแล้ว  ส่วนเรื่องราวในโรงแรมที่ได้ลองไปทำงานเดี๋ยวไว้มาคุยกันคราวหลังนะ เราหวังว่านายในอนาคตที่กำลังอ่านข้อความนี้อยู่จะได้ความมั่นใจกลับคืนมาและได้งานทำที่มั่นคงนะ
 
โชคดีเพื่อน สู้ๆ
SHARE
Written in this book
ถึงตัวฉันในอนาคต
เป็นการส่งข้อความให้ตัวเราเองในอนาคตอ่าน เหมือนไทม์แคปซูล
Writer
Blacklist38
Writer Story Dream
เมื่อโลกความฝันมีความสุขกว่าชีวิตจริง บางครั้งก็รู้สึกฝันดีจนอยากจะบันทึกไว้ เพราะสักวันคงลืมแน่ๆ

Comments