ถึง เจ้าโรค
เจ้าเวลา...ได้โปรดพัดพาให้ฉันและเขาใกล้กว่านี้ที
ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่
เราเหมือนคนแปลกหน้าของกันและกัน
คุณเดินผ่านฉันในวอร์ด...
คุณไม่ทักฉันด้วยซ้ำ คุณไม่แม้แต่จะมองหน้า
ฉันใจฉันเต้นรัวหลังจากที่เราเดินผ่านกัน
ใกล้แล้ว...ที่ฉันจะต้องไปพบคุณ4เดือนเป็นเวลาที่ยาวนานราวกับ4ปี
เจ็บนะ เวลาเห็นคุณคุยกับใคร
เจ็บนะ เวลาเห็นคุณไปกับใครๆ
แต่ฉันคงทำอะไรไม่ได้นอกจากมอง
เราไม่สามารถพัฒนาความสัมพันธ์ที่แสนจะแปลกนี้ไม่ได้หรอก เชื่อฉันเถอะ
ฉันไม่ต้องการให้คุณเสียการเสียงาน
ฉันไม่ต้องการให้คุณทรมานก็เพราะฉัน
คุณมีอนาคต...ต่างจากฉัน
ที่มองเท่าไหร่ ฉันก็ไม่เห็นมันเลยสักนิดเดียว

ฉันเพิ่งเดินทางมาได้ไม่ไกลทำไมถึงรีบตัดสินชีวิตตัวเองขนาดนั้น...ตัวฉันอีกคนบอก
เธอเป็นคนน่ารักนะ ออกจะคิดบวกด้วยซ้ำ เสียอย่างเดียวขี้กลัวไปหน่อย ขี้ตกใจด้วย
ต่างจากตัวฉันที่เป็นอยู่ตอนนี้สิ้นดี
มองโลกในแง่ร้าย ความคิดขวางโลก คิดเห็นอะไรก็เอามายำรวมกันเป็นแง่ลบไปเสียหมด ฉันในตอนนี้นี่ช่างเป็นคนที่ไม่เคยพอใจอะไรเอาเสียเลย...
ไม่พอใจแม้กระทั่งตัวเอง ไม่เคยเห็นความพยายามของตัวเองมีค่า เหอะ...เธอก็แค่มีอยู่เพื่อด่าคนไปวันๆเท่านั้นแหละ
พวกเธอกำลังเถียงในหัวฉันอยากวุ่นวายจนทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาแล้วตะโกนด่าทอบอกให้หยุด
ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นคนไหน...ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เป็นตัวอะไร
หมอวินิจฉัยไม่ได้สักคนว่าฉันเป็นอะไร
เอาแต่ให้ยาแล้วก็บอกว่า“ยาพวกนั้นน่ะมันรักษาอาการทางจิตได้ทุกโรคนั่นแหละ”
คุณจะบ้ารึไง ฉันเอง...ฉันเองก็ต้องการรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ไม่ใช่เอาแต่กินยาเข้าไปทุกวันกดสารเคมีโง่ๆในสมองที่เอาแต่หลั่งออกมาให้ฉันเป็นคนแปรปรวนแบบนี้
ซึมเศร้า? ไบโพลาร์? สมาธิสั้น?
วินิจฉัยสักทีว่าฉันเป็นตัวอะไรกันแน่
ฉันไม่รู้...ไม่รู้เลยว่าควรจะทำตัวยังไง
SHARE
Written in this book
จดหมายถึงคุณ
เสมือนกล่องรวบรวมจดหมายที่เขียนถึงคุณแต่ไม่ได้ส่งไป
Writer
peachful
patient
คนคิดมาก

Comments