นาฬิกาของความรู้สึก
ช่วงเย็นของวันศุกร์แห่งชาติวันหนึ่ง
การจราจรแสนจะติดเพราะฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ฉันนั่งอยู่บนรถเมลสายประจำเพื่อเดินทางกลับบ้านหลังจากทำงานมาทั้งวัน
เพื่อนรวมทางที่เหนื่อยล้าต่างสร้างโลกใบเล็กๆของตัวเองขึ้นมา
บ้างก็เล่นมือถือ บ้างก็ฟังเพลง บ้างก็หลับพักสายตา
ฉันนั่งฟังเพลงจากไอโฟนไปเรื่อยๆ
มองดูน้ำฝนที่ไหลลงมาตามกระจก
อากาศเย็นๆค่อนไปทางหนาวจากเครื่องปรับอากาศบนรถ

ก็ไม่ใช่วันศุกร์ที่เลวร้ายอะไรนักนี่เนอะ


รถเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
แล้วเพลย์ลิสก็ซุ่มเพลงขึ้นมาเพลงนึง
เพลงที่ฉันลืมไปแล้วว่าแอดเข้าไปด้วย


 
ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ 
ทุกสิ่งยังอยู่ตรงนี้
นาฬิกาของความรู้สึกไม่หยุดเดิน
แม้ว่าเธอนั้นจะไกลห่างจากตรงนี้
อยาก..ให้เธอนั้นคืนกลับมา 
 

หน้าของใครบางคนแวบเข้ามาในหัว
พร้อมกับความรู้สึกต่างๆที่หลั่งไหลเข้ามา
ให้ตาย คิดถึงเขาอีกแล้ว


วันนั้นเราปาร์ตี้กันที่ร้านประจำกับเพื่อนแก๊งค์เดิม
เขาพาฉันกลับมาที่ห้องเพราะตกลงกันไว้แล้วว่าฉันจะนอนค้างห้องเขา
ฉันนอนเมาอยู่บนเตียง
โดยที่เขาเอาแต่คุยโทรศัพท์อยู่กับ "พี่คนนั้น"
ไม่รู้ว่าเพราะความหึง หรือความบ้า หรือเมา หรืออาจจะทุกอย่างรวมกัน
ฉันจึงออกปากไล่ให้เขาไปคบกันให้มันจบๆไป


หลังจากนั้นทั้งคู่ก็คบกัน
สาแก่ใจแล้วนี้
ทุกอย่างระหว่างเราเริ่มเปลี่ยนไป
เราคุยกันน้อยลง แชร์รูปให้กันน้อยลง
ปาร์ตี้ด้วยกันน้อยลง
และทุกครั้งที่ปาร์ตี้ เขาจะเอาแต่เล่นโทรศัพท์โดยไม่สนใจเพื่อนๆที่นั่งอยู่
ทุกคนต่างเล่นเกมกันอย่างสนุกสนาน แต่เขากับก้มหน้ายิ้มให้กับไอเครื่องมือบ้าๆนั้น
หึ คนบ้าอะไรหัวเราะกับมือถือ


ฉันพยายามสนใจเกมส์ที่เพื่อนต่างหามาเล่น แต่ก็ยังแอบมองเขาอยู่บ้าง
และทุกครั้งที่เขาเงยหน้าขึ้นสนใจโลก ฉันจะหลบตาเขา
ยิ้มขำไปเกมส์อะไรก็ไม่รู้ที่กำลังเล่นกัน
ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้นะ ว่าเขาเองก็แอบมองฉันอยู่เหมือนกัน
แต่อย่าดีกว่า
อย่าพึ่งสบตากันตอนนี้เลยนะ
ฉันไม่ได้กลัว
แค่ยังไม่พร้อม
ยังไม่พร้อมที่จะให้เขารู้ถึงความรู้สึกของฉัน


เรื่องของเรายังคาราคาซังอยู่แบบนี้
จนถึงจุดที่ฉันตัดสินใจที่จะตัดใจ
ฉันไม่ทักเขาและเขาก็ไม่ทักฉัน
ฉันคิดว่าฉันเริ่มทำใจได้แล้ว
แต่ทุกครั้งที่เห็นว่าเขาเข้ามาดูไอจีสตอรี่ของฉัน
อาการหน่วงๆมันก็ก่อตัวขึ้นในอกตลอด
แล้วฉันก็ต้องเริ่มนับหนึ่งในตลอด
จะบ้าตาย
พอเขาหายไป
ฉันก็ต้องมานั่งทำใจใหม่
และทุกครั้งที่คิดว่าสำเร็จ เขาก็จะกลับเข้ามา
เพื่อที่จะย้ำว่า ความพยายามของฉันมันล้มเหลวไม่เป็นท่า


หรือฉันควรจะเดินไป 
ปล่อยให้วันผันผ่านเปลี่ยน
เวียนและวนในเส้นทางเดิน 
ฉันต้องทำอย่างไร
หรือฉันควรจะรอคอยอยู่กับวันที่ไม่มีจริง
ทุกสิ่งที่ทรมานใจ
ฉันต้องทำอย่างไร 


รถค่อยๆเคลื่อนไปข้างหน้า
ฝนยังคงตกอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เพลงจบลงและเพลงใหม่กำลังจะเข้ามาแทนที่
ผู้คนลงรถ และคนใหม่ๆก็ชึ้นมา
แต่ฉันยังอยู่ที่เดิม
พร้อมกับความรู้สึกหน่วงๆเหมือนเดิม


น่าสมเพชชะมัด
ไล่ให้เขาไปคบกันเองแท้
กลับมานั่งสับสันกับตัวเอง
ควรทำยังไงดี


ฉันไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้ แต่ฉันไม่สามารถไปต่อได้
อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่มีใครรั้งฉันไว้
แต่เป็นตัวฉันเองที่ลังเล
สมองสั่งว่าต้องก้าวขา แต่ใจบอกให้หยุดรอ


คนเราจะมีความรู้สึกให้กับคนคนนึงได้นานแค่ไหนกันนะ
หนึ่งวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือตลอดไป
ชั้นรู้ว่าชั้นไม่สามารถอยู่ที่เดิมได้ตลอด
ถึงใจชั้นจะอยากให้เป็นแบบนั้นก็เถอะ
หรือถ้าจะไม่ ชั้นเดินไปเลยตอนนี้
ชั้นทำไม่ได้ ไม่ซิ ใจชั้นมันไม่อยากทำมากกว่า


ชั้นควรทำอย่างไร


 
เครดิต : http://music.sanook.com/music/song/RPFDEiITwmgxx1GfUdp_LQ==/lyric/
SHARE
Written in this book
A Song To A Story
ฟังเพลงมากไปเลยเพ้อแบบนี้ไง
Writer
29th
Fine, thanks.
Try to be positive thinker even though I’m not.

Comments

TheShadow
3 months ago
เขียนได้ดีมาก

Reply
zpusob
2 months ago
เราติดอยู่ในความรู้สึกแบบนี้เพราะสุดท้ายยังไงคำตอบเราจะไม่เลือกเค้า​ เพราะยังไม่ใช่ทุกอย่างที่เราต้องการถ้ามีคนที่ดีกว่าเข้ามาเราจะเดินไปโดยที่ไม่ต้องนับหนึ่งใหม่ซ้ำๆๆ
Reply